Τα κύματα της Έλλης ...με τη δική μας φαντασία!

Ένας παράξενος πειρατής ήρθε στην τάξη μας σήμερα. Τετράγωνος ήταν με ένα μακρύ κιάλι στο ένα του χέρι κι ένα βιβλίο στο άλλο ακόμα πιο παράξενο. Και ένα μικρό κορίτσι με πορτοκαλί μαλλιά έτρεχε πίσω του και μόλις τον είδε να κάθεται στην μεγάλη μαξιλάρα της κυρίας μας , ξάπλωσε και το πήρε ο ύπνος.

-Έλλη ; της φώναξε ο κύριος καπετάνιος πειρατής, όμως εκείνη κοιμόταν του καλού καιρού!

Και τότε ένα μικρό καραβάκι άρχισε να κυλά πάνω στα μαλλιά της Έλλης . Ο Καπετάνιος που ενθουσιάστηκε μόλις το είδε άρχισε να μιλά με όρους ναυτικούς, « όρτσα τα πανιά», και με ένα σάλτο  μπήκε μέσα και ξεκίνησε ένα ταξίδι…. διαφορετικό.

Απίστευτο βιβλίο, γεμάτο εκείνα τα μεγάλα που συμβαίνουν σε μικρά κεφάλια και με εναλλαγές συναισθημάτων που μας έκαναν  να φοβόμαστε, να γελάμε, να ηρεμούμε, να ….φανταζόμαστε!

Πότε με φουρτούνα, πότε σε ηρεμία, πότε συναντούσε άχρηστα αντικείμενα στη θάλασσα, πότε φοβόταν τις αστραπές και τα κύματα , πότε πάλι μπερδευόταν και άλλαζε πορεία αλλά το πιο παράξενο απ όλα ήταν πως όταν ο Καπετάνιος που τον έλεγαν Κάπταιν ικ όταν κουραζόταν μας έδινε  το μονοκιάλι του και ο καθένας μας έβλεπε άλλες εικόνες πάνω στα «κυματιστά μαλλιά» της Έλλης

-Σκέψεις, το λένε κυρία

-Όνειρα, είπε ο Νικόλας

-Φαντασία , είπε η Μαρίλια

-Ταξίδι  στο κόσμο είπε ο Θάνος

-Τρίχες, είπε ο Τηλέμαχος

Ο καθένας έβλεπε με τα μάτια της δικής του Φαντασίας   τι συνέβαινε στα μαλλιά και τη σκέψη  του μικρού κοριτσιού κι έτσι αφού παρατηρήσαμε πολύ προσεκτικά  καταλήξαμε ο καθένας στη δική του ….ιστορία!

Τι σχηματίστηκε  και τι ζωγραφίσαμε; Δείτε και διαβάστε:

Μια βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία που λένε ιστορίες

 Ένα σαλιγκάρι που προχωράει αργά και κάνει βόλτες

Τα Μαρτάκια κάνουν παρέλαση…

Πειρατές και καρχαρίες

Μαγνήτες που μαζεύουν σίδερα και όνειρα

Δεινόσαυροι

Πολλά ποντίκια

Λουλούδια και πεταλούδες που φέρνουν την  Άνοιξη

Κλόουν σε τσίρκο

Θησαυρός με πολύτιμα πετράδια!

Σκεφτήκαμε λέξεις που μας κάνουν να νοιώθουμε :

Θυμό, Αγάπη, χαρά, Φόβο, πόνο, Λύπη, Ηρεμία

Ακόμα θα φτιάξουμε από ένα τηλεσκόπιο ή πυξίδα ο καθένας μας και χάρτινες  βάρκες να κουβαλήσουμε …τις δικές μας σκέψεις!

 Και αφού συνέβησαν όλα αυτά τα θαυμαστά κατά λάβαμε ένα ακόμα πράγμα: Πως ο καθένας έχει τη δική του σκέψη και πως κανένας μας δεν μοιάζει με τον άλλο!

Το Βιβλίο : Στα Κύματα της Έλλης  έχει συγγραφέα τον Αντώνη Παπαθεοδούλου και εικονογράφο την Ίρις Σαμαρτζή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

http://www.epbooks.gr/product/101648/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CF%83

Αποχαιρετώντας το φθινόπωρο....!!!

Τελευταία μέρα του Νοέμβρη...Καθόταν σκεφτικός και λίγο στεναχωρημένος...Ειχε μαζέψει τα πράγματα του μια μικρή καφέ βαλίτσα κι είχε καθίσει στο παγκάκι της αυλής μας ...Συλλογιζόταν πόσα πράγματα είχε φτιάξει μαζί με τα παιδιά όσες μέρες είχε έρθει στο σχολείο μας και αναπολούσε ...και θυμήθηκε ...!!!

•  Θυμήθηκε πόσα πολλά πράγματα είπαμε για το σώμα μας, τις ομάδες που χωριστήκαμε, την διατροφή και τα δόντια μας. 
• Θυμήθηκε την κ. Τερηδόνα που είχε έρθει στο σχολείο και έκανε την καλή για να την αγαπήσουμε και να συνεχίσουμε να τρώμε πολλά πολλά γλυκά. 

• Θυμήθηκε που φτιάξαμε ταυτότητες και βάλαμε πάνω και το ...δακτυλικό μα ςαποτύπωμα !
• Θυμήθηκε την βόλτα μας στην Βασιλική του  Αγίου Μάρκου , εκεί που δύο νεράιδες μας έμαθαν τα μυστικά της υφαντικής , του αργαλειού και ...του νήματος.

• Θυμήθηκε τα αγάλματα και τις προτομές στο Αρχαιολογικό Μουσείο, την τεράστια μάσκα που μας έκανε να λέμε χίλιες ιστορίες...
• Θυμήθηκε τις δουλειές που κάνουν οι γεωργοί για να πάρουν τ'  αλεύρι από το σιτάρι και την επίσκεψή μας στο Ιστορικό Μουσείο μαζί με τον κ. Σπύρο που είχε ...χρόνια να δει τον αδελφό του τον Θεμιστοκλή και το σπίτι που μεγάλωσαν με τα τόοοοοοοοοσα παλιά πράγματα ...

• Θυμήθηκε τα παιχνίδια στην αυλή με τα φύλλα ....
• Θυμήθηκε τα μικρά ντενεκεδάκια και τις δύο αδελφές την Δημοκρατία και την Ελευθερία που τις είχε φυλακίσει ο κακός αρχηγός με την κόρη του την Δικτατορία..

• Θυμήθηκε το υπέροχο χωριό των γενεθλίων που φτιάξαμε...
• Θυμήθηκε τα τραγούδια και τις μουσικές που ακούσαμε..
• Θυμήθηκε  την βόλτα μας στο φούρνο της γειτονιάς
• Θυμήθηκε την κ. Γεωμετρία που μας έμαθε τις γειτονιές των σχημάτων ...
• Θυμήθηκε που γίναμε όλοι μάγειρες και φτιάξαμε ένα υπέροχο κέικ

•  Θυμήθηκε τους λουκουμάδες με το μέλι που φτιάξαμε στο σχολείο
• Θυμήθηκε το τσάι με τις γεύσεις από κανέλα και καραμέλα που μύρισε όλη μας η τάξη
• Θυμήθηκε τον παιδίατρο κ. Παρασκάκη που ήρθε και μας έμαθε ένα σωρό πραγματα για το σώμα μας 
• Θυμήθηκε την διατροφολόγο κ. Βασιλάκη που ήρθε και μας έμαθε τα " μυστικά " για να έχουμε γερό και δυνατό σώμα 
• Θυμήθηκε που ήρθαν οι γονείς μας ένα απόγευμα και έφτιαξαν χίλια δύο πράγματα για την Χριστουγεννιάτικη Γιορτή μας και που ξανάγιναν κι εκείνοι ...μικρά παιδιά για λίγο... 

• Θυμήθηκε που ήρθαν όλοι οι γονείς και τους παρουσιάσαμε το πρόγραμμά μας για το Σώμα μας- τον Εαυτό μας και την Διατροφή μας ...

Ενα μικρό δάκρυ κύλησε από το μάγουλό του κι έπεσε πάνω σ ένα φύλλο που την ίδια στιγμή ο δυνατός νοτιάς που φυσούσε το πήρε κι άρχισε να το στροβιλίζει  ...να το πετάει ψηλά ώσπου κείνο χάθηκε ...ψηλά στα σύννεφα ...!!!....Ηταν ώρα να φύγει κι αυτός μόνο που μαζί του έπρεπε να πάρει και τον πατέρα του το Φθινόπωρο...Τα παιδιά όμως είχαν ετοιμάσει μια γιορτή για να θυμηθούν όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα κι έτσι η καρδούλα του  " μαλάκωσε " ..δεν ήταν πια λυπημένος..

Κι ύστερα αποχαιρετήσαμε και το Φθινόπωρο ...και καθένας είχε κάτι να του πει..κάτι να του ευχηθεί για το ταξίδι του μέχρι την επόμενη χρονιά!!!

Μ : Καλά χριστόυγεννα ...Θα πάρεις καλό δώρο γιαυί ήσουν καλός
Μαρλ.: Σ  αγαπάμε καλό μου φθινόπωρο !!!
Ασπ.: Στο καλό και μου άρεσαν τα μουσεία και οι εκδρομές !!!
Αριετ: Στο καλό !!! να περάσεις καλά !!
Σοφ : Θα θυμάμαι τις μάσκες που κάναμε με τον Νίκο με τα μεγάλα φύλλα !!
Μελ: Στο καλό ακι μου άρεσαν οι λουκουμάδες και το ψωμί ..
Μαρ: Μου άρεσε γιατί πήγαμε στον Κύκλο του Ψωμιού 
Τατ: Γειά σου φθινόπωρο και χαιρετίσματα...
Δεσ: Καλό ταξίδι, φθινόπωρο !
N : Χωρίς τα φύλλα σου δεν θα είχαμε κάνει τόσο ωραίες χειροτεχνίες  ...
Ζ : Γειά σου και  θα θυμάμαι το μπαλόνι σου που παίξαμε 
Β : Στο καλό ακι θα σε θυμάμαι...
ΓΜ :Γειά σου φθινόπωρο και  θα σε θυμάμαι
Κ : Καλά Χριστούγεννα και γειά 
Γ : Καλά να περάσεις και κλή χρονιά !!! 
ΜΦ :Μου αρέσουμε πολύ τα δέντρα σου και τα κίτρινα φύλλα 
Κ: Καλό χειμώνα και σ΄αγαπώ ....

Και τούτο το σ΄ αγαπώ ήταν ...πολύ δυνατό γιατί το είχαν πει παιδικά χείλη κι έτσι πατέρας και γιός σηκώθηκαν με μιας κούνησαν με δύναμη το χέρι τους αποχαιρετώντας τα παιδιά χαρούμενοι πια που είχαν βοηθήσει για τόσα πράγματα και σίγουροι πως κανένα τους  δεν θα τους ξεχνούσε ποτέ...

Ακούστηκε μια γλυκειά μουσική κι ένα μικρό παιδί εμφανίστηκε εκεί στο βάθος του ορίζοντα...





Ερχόταν μ΄ένα καράβι στολισμένο με πολύχρωμα λαμπιόνια, με ένα πράσινο έλατο φορτωμένο στην πρύμνη του , με δώρα πολλά , με μυρωδιές από κανέλα, μοσχοκάρυδο, φρέσκο βούτυρο και καβουρντισμένο αμύγδαλο ....ο Δεκέμβρης ήδη είχε φανεί κι ερχόταν βιαστικός και χαρούμενος να παίξει κι αυτός , να δημιουργήσει , να γελάσει και να ...τραγουδήσει με τα παιδιά ..!

Ώρα για παραμύθι ....!!!

" Κάνε την εκπομπή σου"  ΕΡΑ Ηρακλείου 97,5 fm
Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012 στις 17.00

Αφιέρωμα στο σύγχρονο παραμύθι με την Ελένη Μπετεινάκη

Συντονιστείτε :http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/irakleio.asp

Κάνε την εκπομπή σου : 29-11-2012 Σύγχρονο παραμύθι - Αστέρια στον πάτο της λίμνης, Ακούστε την πατώντας εδώ !!

Ένας μύθος λέει ότι το παραμύθι είναι πλάσμα ζωντανό που μοιάζει με πουλί.  

Εχει φτερά και πετά στον τόπο και στο χρόνο. Κάποια στιγμή έρχεται και κάθεται στον ώμο σου κι εσύ τότε δύο πράγματα μπορείς να κάνεις : να το δίωξεις ή να το αφηγηθείς...

 H εκπομπή είναι αφιερωμένη στο σύγχρονο παραμύθι. 

Ακούγεται η  ιστορία του μικρού Ασιρού από το βιβλίο της Εύης Γεροκώστα : Αστέρια στον πάτο της λίμνης από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Μια κραυγή ...μέσα σ ένα δάσος ...!!!!

Στην αίθουσα του σχολείου μας τα παντζούρια όλα και τα φώτα είναι κλειστά....
Υπάρχει μόνο το φως από ένα μικρό φακό μου φωτίζει ένα μικρό " μονοπάτι"

Ν :...Μέσα στο δάσος, μια νύχτα χωρίς φεγγάρι περπατάμε σιγά και προσεκτικά ώσπου ξαφνικά ...κάτι κινείται μπροστά μας ...τι είναι  άραγε; ( τα περισσότερα νήπια βγάζουν μαι κραυγή και ....)
Νήπια: Ενας γίγαντας, ένα λυκόσκυλο, ένα λιοντάρι, ένα φάντασμα, μια αλεπού, ενα φίδι, μαι κατσαρίδα, μια σφίγγα, έγινε σεισμός , μια μέλισσα ...
Ν: Είναι απλά ένα κλαδί που σπάει και εμείς πως νοίωσαμε ;
Νήπια: Φόβο, λύπη, τρόμο , άσχημα , όχι καλά, τρέμαμε, ....
Ν: Που πάμε να  προφυλακτούμε ; 
Νήπια: πίσω από ένα δέντρο, πίσω από ένα θάμνο, σε ένα σπίτι, κάτω στη γη

και όλοι μαζί με το φακό , ακροπατώντας φεύγουμε από το " δάσος " και προσπαθούμε να νοιώσουμε συναισθήματα ακούγοντας μουσική που μας :

• ανοίγει τα μάτια διάπλατα, 
• μας κάνει να τρέμουμε τα χέρια μας
• χτυπάει δυνατά η καρδιά μας
• μαζεύουε τα χέρια μας στο στήθος, 
• κλείνουμε τα μάτια με τις παλάμες μας,
• κρύβουμε το κεφάλι μέσα στα χέρια μας

Ολο το σώμα κινείται με την μουσική και " ζωγραφίζονται όλα στο πρόσωπό μας " ...
Η μουσική σταματάει και ο φακός εστιάζει στον πίνακα του Μουνκ : Η Κραυγή 

Η μουσική είναι πιο απαλή στην αρχή κα εμείς παρατηρούμε και περιγράφουμε
Ν. : Τι βλέπουμε στον πίνακα; 

Νήπια :

• έναν μπαμπούλα να πέφτει από μια γέφυρα
• έναν άνθρωπο που κάποιοι τον κυνηγούν
• έναν άνθρωπο που τον πολεμούν
• ένας κλέφτης είανι
• ένας άνθρωπος που τον κυνηγούν τα ζώα του δάσους
• είναι το φάντασμα του Λόχνες
• ένας άνθρωπος που φοβάται γιατί μπορεί να σπάσει η γέφυρα
• ένα φάνατσμα της νύχτας είναι
• ενας άνθρωπος που βγάζει μια άγρια κραυγή 

Το φως ανάβει  και ακούμε την ίδια μουσική  , τα συναισθήματα τωρα είναι διαφορετικά ...ο πινακας πια έχει χρώματα πολλά, ( αυτά που έχει αλλά δεν τα " βλέπαμε " όπως έπρεπε με κλειστά φώτα )
Τώρα δεν μας τρομάζει πια , τον παρατηρούμε ξανά  και βλέπουμε  :

• Εναν θυμωμένο άνθρωπο
• Εναν άσχημο άνθρωπο
• Εναν λυπημένο άνθρωπο 

Υστερα συζητήσαμε τους δικούς μας ...φόβους και προβληματιστήκαμε τι κάνουμε εμείς όταν νοιώθουμε έτσι ..

• τρέχω μακρυά
• μιλάω στη μαμά μου ή στον μπαμπά μου που είναι πιο δυνατός
• παίζω με τους φίλους μου
• κρύβομαι
• κρύβομαι πίσω από την κουρτίνα
• κρύβομαι πίσω από τους θάμνους
• αγκαλιάζω δυνατά την μαμά μου
• παίζω με κάτι  

Αν δίναμε ένα όνομα στον πίνακά μας πως θα τον λέγαμε;

• Η φωτιά των φαντασμάτων
• Ο φοβισμένος άνθρωπος

Ζωγραφίσαμε : Μπαίνω σ ένα σκοτεινό τούνελ ...τι συναντώ ;


και τελειώσαμε για σήμερα ανακλύπτοντας πως κάποιες φορές ο φόβος είναι καλός;
πχ. όταν είμαστε κοντά σε φωτιά, μπροστά σε έναν γκρεμό, κοντά στα κάγκελα της αυλής μας...

...κι όλα αυτά ξεκίνησαν το πρωί στις ελεύθερες δραστηριότητες που κάποια παιδιά σκλήριζαν χωρίς ιδιαίτερο λόγο ...κάτι έπρεπε να " συζητήσουμε " γι αυτό ....!!!!!!

Με μια μάσκα διηγούμαι....!!!

Μιά φορά  κι έναν καιρό ζούσα βαθιά μέσα στο χώμα μαζί με δυο - τρεις άλλους φίλους μου. Εκεί μέναμε για πάρα πολλά χρόνια και περνούσαμε πάρα πολύ ωραία. Παίζαμε κρυφτό και καμμιά φορά κυνηγητό, άλλες φορές συζητούσαμε μεταξύ μας, λέγαμε πολλές ιστορίες, παίζαμε παζλ, και μιά φορά ήρθε κι ένας ξυλοπόδαρος να μας διασκεδάσει ...Τ΄ όνομά μου είναι Κυκλωνίδας και με βρήκαν οι αρχαιολόγοι μια μέρα που έσκαψαν βαθιά. Παραλίγο να με τραυματίσουν...Με ξεσκόνισαν καλά καλά και με έβαλαν σε ένα κουτί...Ημουν μόνος μου χωρίς τους φίλους μου...Υστερα με πήγαν σε ένα μουσείο, για να μην σπάσω κι εκεί συνάντησα πολλά αγάλματα που μου έμοιαζαν. Οι άνθρωποι ερχόταν και με θαύμαζαν και λέγαν πως με βρήκαν στις Κυκλάδες. Θα ήθελα να έχω πολύ χρώμα και μάτια και στόμα για να σας βλέπω...Τώρα μόνο σας μυρίζω ....Τα παιδιά θέλουν να με χαιδέψουν όμως η κυρία λέει πως στο μουσείο δεν ακουμπάνε τα χέρια πουθενά, ακουμπάνε μόνο τα μάτια κι έτσι δεν με αγγίζουν. Εχω και μια άλλη φίλη που μένει όμως σε άλλο μουσείο. Είναι μεγάλη θεά και φοράει πολύχρωμο φόρεμα. Κρατάει δύο φίδια στα χέρια της, σαν τον Ηρακλή , γιατί είναι ιερά...Εχει ωραία κοσμήματα και μάτια και στόμα...Αυτή βλέπει τα πάντα...Μένει στο Ηράκλειο και είναι  πολύ ευτυχισμένη...Πηγαίνει πολύς κόσμος και την βλέπει και μεθαύριο θα πάμε κι εμείς...

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Τελικά στο μουσείο είναι πολύ όμορφα γιατί έρχονται πολλοί άνθρωποι κι εκεί δεν είναι σκοτεινά και δεν νοιώθω μόνος μου .....!

Η παραπάνω ιστορία είναι " γραμμένη"  από τα νήπια και των δύο τμημάτων στα πλαίσια του προγράμματος Μουσειακής Αγωγής : Το σώμα μέσα από αγάλματα ...Τα παιδιά έβαλαν μια μάσκα κυκλαδίτικου ειδώλιου ...ζωντάνεψαν... και είπαν τις σκέψεις τους σε μορφή παραμυθιού...

Η επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου μας έδωσε αφορμή να συγκρίνουμε πολλά πράγματα. Πρώτ΄ από όλα είδαμε τις νέες αίθουσες με τα αγάλματα. Ξεχωρίσαμε τα ανδρικά από τα γυναικεία, τα μικρά από τα μεγάλα. Παρατηρήσαμε τα χαρακτηριστικά του σώματος και του προσώπου,τα μαλλιά τους,  τα ρούχα που φορούσαν. Συγκρίναμε με τους ανθρώπους σήμερα...Καταλάβαμε την διαφορά αγάλματος  - προτομής.

" Μύθος Νιόβης .."

Μάθαμε τον μύθο της Νιόβης...

Ζωγραφίσαμε το άγαλμα που μας εντυπωσίασε ...

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου - Αίθουσα Γλυπτών

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Μια προσωπογραφία ...η δική μας;

Υπήρχε μια φορά τα παλιά τα χρόνια ένας έμπορος που ζούσε στην Ιταλία. Τον έλεγαν Τζιοκόντο....Μια μέρα στην αγορά που πήγε να πουλήσει τα πράγματα του συνάντησε έναν ζωγράφο που είχε πολλά πινέλα και χρώματα και τον παρακάλεσε να έρθει σπίτι του και να ζωγραφίσει την γυναίκα του γιατί δεν υπήρχανν ακόμα οι φωτογραφικές μηχανές και ήθελε μια εικόνα της ....  Την κοπέλα  την έλεγαν Μόνα Λίζα Τζοκόντα ...
 Ήταν απόγευμα, λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα (όλα στον ουρανό ήταν κίτρινα) και καθόταν σε ένα δάσος και ...σκεφτόταν ...

Νηπ. : Τι σκέφτεται;
Νήπια: Το σπίτι της γιατί είναι μακρυά , τον γαλανό ουρανό το πρωί, το παιδί της, τον άνδρα της γιατί νοιώθει μόνη της, τα κοχύλια στη θάλασσα, το μωρό που περιμένει γιατί είναι έγκυος...
Ν.: Πως νοιώθει ;
Νήπια : Χαρούμενη γιατί ήρθε ο μπαμπάς της,λυπημένη γιατί είναι μόνη κοντά σ ένα ποτάμι, χαρούμενη γιατί θα γεννήσει σε λίγο, λυπημένη γιατί σκέφτεται την μαμά της που είναι μακρυά, λυπημένη γιατί νοίωθει μόνη, χαμογελαστή γιατί σκέφτεται το μωρό της...
Ν: Τι σχήμα έχει το πρόσωπό της ;
Νήπια:  Είναι σαν φτυάρι, , είναι σαν ασπίδα, είναι στρογγυλό σαν κουλούρι, είναι οβάλ σαν αυγό ...
Ν: Τι χρώματα χρησιμοποίησε ο ζωγράφος ;
Νήπια : καφέ, πράσινο,μαύρο, μπλέ,κίτρινο, γκρι.
Ν: Τι υπάρχει πίσω από την Μόνα Λίζα ( φόντο );
Νήπια: η θάλασσα, ένα ποτάμι με βατράχια ,ο ήλιος, ένα μεγάλο φίδι, δέντρα με μήλα, ένας δρόμος,άμμος,  θάμνοι...
Ν: Είναι μέρα ή νύχτα ;
Νήπια: Μέρα, μεσημέρι, σούρουπο, βράδυ ...!!!
Ν: Τι έιναι προσωπογραφία ;
Νήπια : Μισή φωτογραφία..., μόνο το κεφάλι μας, μόνο το πρόσωπο...
Ν: Αν έδινες ένα τίτλο στον πίνακα πως θα τον ονόμαζες;
Νήπια : Ο πύργος της Μόνα Λίζας, Μιά μέρα στο δάσος, Μια λυπημένη κοπέλα !!!

Πόσες διαφορετικές απόψεις για το ίδιο έργο ...τα σχόλια ...δικά σας!!!!

Κι ύστερα ο πίνακας ...ζωντάνεψε και " μπήκαμε σε ρόλους ", μοντέλου - ζωγράφου κι ακούσαμε την μουσική του Μάνου Χατζιδάκη από το Cd που έχει τον ίδιο τίτλο με τον πίνακα ( Το χαμόγελο της Τζοκόντα )και αφεθήκαμε σε όποια συναισθήματα μας δημιουργήθηκαν...









και τέλος φτιάξαμε τις δικές μας προσωπογραφίες ....

Είμαι λυπημένος...είμαι χαρούμενος...!!!

Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Οκτωβρίου, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα ψυχικά νοσήματα. Την πρωτοβουλία πήραν από κοινού το 1994 η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Δύσκολα νοήματα για τα παιδιά του νηπιαγωγείου, εύκολη υπόθεση όμως η ενασχόληση με τα συναισθήματα . Σ΄ένα καθρέφτη μπροστά κάνουμε γκριμάτσες και ανακαλύπτουμε πόσο διαφορετικοί φαινόμαστε όταν είμαστε χαρούμενοι ή λυπημένοι.

Ολοι γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η αυτοεκτίμηση, πόσο μάλλον για ένα μικρό παιδί που κτίζει την προσωπικότητά του σε τόσο μικρή και ευαίσθητη  ηλικία, που πολλές φορές ακόμα και μια μικρή επίπληξη ή επιβράβευση μπορει να έχει μόνιμα αποτελέσματα στην διαπαιδαγώγιση και  διαμόρφωση της.

Ενα μικρό πρόγραμμα έγινε στο σχολείο μας σήμερα με βασικά θέματα 3 λέξεις ....

Έχω.....Είμαι....Μπορώ...   και πολλά παιχνίδια για την χαρά και την λύπη !!!


Έχω  : Τι έχω και με κάνει χαρούμενο ;
Έχω πολλούς φίλους, έχω φαγητό, έχω την μαμά μα μου, τον μπαμπά μου, την νονά μου, το σκύλο μου, την δασκάλα μου, την αδελφή μου, την γιαγιά , τον παππού, το αρκουδάκι μου , όλους εμάς που με κάνουν να νοιώθω δυνατός …

Είμαι … :Ποιός είμαι , τι είμαι …. Τι μπορώ να κάνω …

Είμαι παιδί αλλά : 

Μπορώ ...

να διαβάζω, να παίζω, να τραγουδώ, να χορεύω, να είμαι σχολείο, να φοράω μόνος μου τα παπούτσια μου, να σκαρφαλώνω, να τρέχω, να φαντάζομαι , να αγαπώ  …..

Πότε νοιώθουμε χαρά;

Όταν πηγαίνουμε σε πάρτι, στο λούνα παρκ, στην πισίνα, στο σχολείο…
Όταν παίζω, όταν είμαι στην παραλία, όταν κάνουμε μάθημα….
Όταν μας αγαπάει η μαμά ….

Πότε νοίωθω λύπη ;

Όταν με κοροιδεύουν,
Όταν μου λένε κακές λέξεις
Όταν μου αλλάζουν τα όνομά μου
Όταν ήμουν μικρός και χάθηκα
Όταν με φτύνουν, όταν με γραντζουνάνε
Όταν είμαι θυμωμένος
Όταν μου τραβάνε τα μαλλιά
Όταν βλέπω κακά όνειρα
Όταν μου δίνουν χαστούκια
Οτνα μου παίρνουν τους μαρκαδόρους
Όταν με πειράζουν 
Όταν κάποια παιδιά δεν έχουν φαγητό
Οταν τα ζώα είναι χτυπημένα
Όταν βλέπω τα φτωχά παιδάκια στο δρόμο να ζητούν λεφτά 

 ...κι ύστερα ζωγραφίσαμε χαρούμενες και λυπημένες φατσούλες , χορέψαμε πολύ, βάλαμε τις μπλούζες μας και στείλαμε  ένα μύνημα σε όλους εσάς που είστε πάντα λυπημένοι...

Να μην κλαίτε γιατί σίγουρα έχετε πάντα κάποιον να σας αγαπάει...ότι μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα...κι ότι έχετε κάτι πολύτιμο :  την ίδια τη ζωή ...ζήστε λοιπόν χαρούμενοι...

....................................................... συνεχίζεται .....όλο το χρόνο μιλάμε για συναισθήματα...!!!