" Τα παιδιά μας αλλάζουν τον κόσμο ..." Ζούμε μαζί , ζούμε αρμονικά ...

" Τα παιδιά μας αλλάζουν τον κόσμο ..." Ζούμε μαζί , ζούμε αρμονικά ...

Παρασκευή 18 Μαϊου 2012...μια μέρα " διαφορετική"...δύσκολο το θέμα μας σήμερα με πολλές καινούργιες λέξεις και πολύ  " παράξενα νοήματα "...

Αφορμή η επίσκεψή μας στο αίθριο της Λότζια για να παρακολουθήσουμε το σχέδιο δράσης του Δήμου Ηρακλείου με το πρόγραμμα " I am Roma, changing mindsets '...

Στην μεγάλη οθόνη του σχολείου λίγο πριν ξεκινήσει η προβολή μιας μικρής ταινίας για τους Roma ...βλέπαμε και ακούγαμε την εκπληκτική μουσική του Βασίλη Σαλέα και τότε η " μέρα " μας ξεκίνησε...

Η πρώτη ερώτηση ήταν αν ήξερε κάποιος τι σημαίνει η λέξη Roma ...στην αρχή δίστασαν κάπως...

- Κυρία είναι  ξένη λέξη αλλά εγώ ξέρω τι σημαίνει....είναι αυτοί που μένουν στη Ρώμη.... Ο Μάριος σήκωνε επίμονα το χέρι του και με μια ανάσα είπε ... είναι  άνθρωποι.... Βάλαμε την λέξη εκεί που τοποθετούμε " τους θησαυρούς μας " και η περιήγηση σε ένα άγνωστο θέμα που δεν ξέραμε που θα καταλήξει συνεχίστηκε...

- ΄Ανθρωποι λοιπόν και... βοήθησε λίγο και η μουσική ....άνθρωποι που χορεύουν είπε  η Αθανασία ...

( Ν) - και ποιος ξέρει τι είναι οι τσιγγάνοι ;

Εδώ υπήρχαν πολλές απαντήσεις : ...άνθρωποι στα φανάρια ,παιδιά με χαρτομάντηλα, φορούν πολύχρωμα ρούχα, έχουν σκούρο δέρμα, είναι διαφορετικοί , δεν είναι καλοί γιατί μπορεί να κλέβουν...

Αφού " φυλάξαμε ' την νέα μας λέξη προσπαθήσαμε να καταλάβουμε ότι Roma και τσιγγάνοι είναι  ίδιες λέξεις,  ότι δεν κλέβουν όλοι τους  όπως δεν κλέβουν όλοι οι άνθρωποι. Εξηγήσαμε τι σημαίνει και μια άλλη συνώνυμη λέξη το Αθίγγανος ( αυτός που δεν τον ακουμπά κανείς...)   και το συμπέρασμα που βγήκε από την συζήτηση ήταν ότι τελικά μάλλον είναι καλοί ...

(Ν) ...και που ζουν; 

...σε σπίτια , στο πάρκο , σε σκηνές, δεν ξέρω ....

στη συνέχεια είδαμε την ταινία και αφού χειροκροτήσαμε με όλη τη  δύναμη των παιδικών μας χεριών στήσαμε χορό και ...ξεκινήσαμε για την Λότζια ...

Εκεί παραγματικά ενθουσιαστήκαμε ...μας έμαθαν τα βήματα  από έναν κρητικό χορό, ζωγραφίσαμε, ντυθήκαμε πασχαλίτσες και πεταλούδες , παίξαμε πολύ θεατρικό παιχνίδι με την βοήθεια του Δομήνικου ...και παζλ κι ένα σωρό αλλά παιχνίδια και αφού γυρίσαμε στο σχολείο μας κουρασμένοι αλλά πολύ χαρούμενοι καταλήξαμε σε ένα συμπέρασμα ...

 Μπορεί οι Roma να είναι διαφορετικοί  στο δέρμα τους αλλά εμείς τα παιδιά δεν μας νοιάζει  γιατί μπορούμε και τρέχουμε μαζί, παίζουμε μαζί , τρώμε μαζί  και όπου κια ν μας καλέσουν εμείς θα πάμε γιατί εμείς ...είμαστε παιδιά  και μόνο αυτό μας νοιάζει ...

 Δανείζομαι τους στοίχους από ένα ποίημα των Roma από το 10 λεπτο video που παρακολουθήσαμε σήμερα το πρωί στη Λότζια και ίσως λίγο μπούμε όλοι στην ατμόσφαιρα της σημερινής διοργάνωσης που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε και να συμμετέχουμε με το νηπιαγωγείο μας ( 10ο Ηρακλείου ).
Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους διοργανωτές αυτής της δράσης αλλά και στον κ. Γιώργο Αεράκη προσωπικά για την πρόσκλησή του. Τόσο το σχέδιο Δράσης " I am Roma, changing mindsets" όσο και το Φεστιβάλ " Ο εορτασμός της ΄Ανοιξης " με τις 6 πολύ επιτυχημένες δραστηριότητες, μας " γέμισαν " με χαρά, αισιοδοξία και όνειρα πως πραγματικά .... "τα παιδιά μας αλλάζουν τον κόσμο και ο κόσμος θα αλλάξει μόνο μέσα από αυτά αν συνεχίσουμε να είμαστε άνθρωποι ..."
...Εχουν ρίζα τους αιώνες
και τον έβενο γενιά
το τσαρδί στους ελαιώνες
κι από ήλιο , ερημιά
Εχουν σύνορα τ΄ αστέρια
και πατρίδα τους τη γη....

Ολοι μαζί μπορούμε ...μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά ..

Ελένη Μπετεινάκη 

Ενα "παραμύθι "...για την 25η Μαρτίου του 1821 !!

Συγγραφείς : τα παιδιά του 10ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου ...

Πίνακας του Ιωάννη Αλταμούρα

Μια φορά κι ένα καιρό το 1821 ξεκίνησε ένας φουρτουνιασμός ή όπως λέει η κυρία μας μια ναυμαχία με τούρκικα καράβια και βάρκες ελληνικές .Πολεμούσαν με κανόνια και μπαρούτια που τα καίγανε και τα καράβια έπαιρναν φωτιά .Οι Τούρκοι είχαν όπλα και σπαθιά.

Οι Έλληνες πήγαν σε μια εκκλησία. Ένας παπάς τους σταύρωσε και ο Κολοκοτρώνης σήκωσε τη σημαία της επανάστασης , που ήταν άσπρη με έναν μπλε σταυρό. Ξεκίνησε τότε ο δυνατός πόλεμος και στη γη αλλά και στη θάλασσα. Ανέβηκαν πάνω στα χιονισμένα βουνά και κρατούσαν μαζί τους σπαθιά, μαχαίρια, ντουφέκια, περικεφαλαίες.

Ο Κολοκοτρώνης ήταν ένας πολύ δυνατός πολεμιστής και γερός άνδρας και οι Τούρκοι τον φοβόντουσαν.

Τα παιδιά  τότε στον πόλεμο πήγαιναν στο κρυφό σχολειό για να μάθουν γράμματα και τραγουδούσαν στο δρόμο το :" Φεγγαράκι μου λαμπρό ".

Το σύνθημά τους τότε ήταν : " ελευθερία  ή θάνατος " που σημαίνει ή να είναι ελεύθεροι Έλληνες ή να πεθάνουν.

Οι γυναίκες , εκείνη την εποχή βοηθούσαν τους άνδρες τους  στον πόλεμο. Τους έστελναν μπουφάν και άλλα ρούχα , αλλά πολεμούσαν και αυτές , όπως η Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους.

Ο Ρήγας Φεραίος έγραψε αν τραγούδι για να δίνει θάρρος στους πολεμιστές το έλεγαν « Θούριο» , όμως και ο Βύρωνας που ήταν λόρδος γιατί ήταν από μια άλλη χώρα που την έλεγαν Αγγλία και ήταν φιλέλληνας πολέμησε με το μολύβι του και όχι με το σπαθί του .Έγραφε ποιήματα που ήταν πολύ ωραία και οι έλληνες τα έκαναν συνθήματα .

Κάποιοι μεγάλοι έκαναν πολύ παρέα και έφτιαξαν μια ομάδα που βοήθησε πολύ στην επανάσταση και επειδή έγιναν πολύ φίλοι την ονόμασαν  

« Φιλική Εταιρία ». 

Όμως είχαν ένα μεγάλο μυστικό για να μην τους καταλάβουν οι Τούρκοι μιλούσαν και έγραφαν με σύμβολα . Αν ήθελαν δηλαδή να πουν ημέρα έγραφαν έναν ήλιο αν έλεγαν :

Μάρτιος   -  Μαρτάκι, Νύχτα – Φεγγάρι, Μυστικό – κουτί θησαυρού, Φόβος – δράκος, Αγάπη – καρδιά, θυμός – φωτιά, επανάσταση - όπλα, ειρήνη – πουλί, Ελλάδα – σημαία, ελευθερία - στεφάνι ,χαρά - λουλούδι  .

Έτσι έγραφαν τα γράμματά τους και τα μάθαιναν όλοι .

Αυτή  είναι η ιστορία της επανάστασης και έζησαν αυτοί κι εμείς καλύτερα.

Κρυφό σχολειό Νικόλαος Γύζης

Η κ. Ποίηση...η κ. ΄Εμπνευση και η κ. Φαντασία ...!!!

Η ΄Εμπνευση και η Φαντασία

Μια μέρα που γιορτάζουν τα ποιήματα η σημερινή ...Πως την παρουσιάζεις στα μικρά παιδιά ; Κι όμως είναι τόσο απλό...Η κ. Ποίηση αποφάσισε να κάνει μια βόλτα στο νηπιαγωγείο γιατί ακούσε ένα από τα παιδιά της ( ποίημα) που είχε γίνει τραγούδι και ήθελε να μας γνωρίσει από κοντά...Πήρε λοιπόν μαζί της τις φίλες της δύο πολύ πολύ γλυκά κορίτσια την Έμπνευση και την Φαντασία και ήρθαν ...τρέχοντας.
Και τι σκανταλιές δεν έκαναν αυτά τα " κοριτσάκια"... Διάβαζε η Ποίηση με καμάρι το ποίημα της και αυτές φυσούσαν δυνατά ανακατεύοντας τις  λέξεις και αντε να τις ταιριάξεις πάλι σωστά... Η Εμπνευση δούλευε ασταμάτητα κι η Φαντασία έβαζε εικόνες μέσα στις λέξεις και τα παιδιά ...ταξίδευαν ...Η κ Ποίηση κρατούσε μαζί της κι  ένα βιβλίο που απέξω είχε την εικόνα ενός πολύ σπουδαίουκαι πατριώτη μας ποιητή , τον ξέραμε καλά ...ήταν ο Οδυσσέας Ελύτης. Πόσα ποίηματα του δεν ξέραμε...Το μαγισσάκι, τα τζιτζίκια και και το Ντούκου ντούκου μηχανάκι ...Οταν έφυγαν από το σχολείο μας υποσχέθηκαν ότι θα έρχονταν πολύ συχνά γιατί η Ποίηση τελικά ήταν ...όπως τα παραμύθια !!!!

Νηπιαγωγός :Αλήθεια τι είναι η  φαντασία ;
Νήπιο : Είναι αυτό που μας κάνει να φανταζόμαστε τα πράγματα όπως μας αρέσουν ...

Νηπιαγωγός : Κάθε ποίημα έχει έναν δικό του τίτλο αν γράφαμε ένα ποίημα ποιόν τίτλο θα του βάζαμε ;

Νήπια :
Τα χαμένα γράμματα
Το μαραμένο λουλούδι
Ο χαμένος τίτλος
Το μωβ λουλούδι
Τι ωραία που είανι να πετάς;
Το συννεφάκι
Μια όμορφη πεταλούδα
Η Ανοιξη και το καλοκαίρι κάνουν βόλτα στο φεγγέρι
Νύχτα
Το φεγγάρι λάμπει
το αυτοκίνητό μου

Η κ. Ποίηση ήταν η κ. Φρόσω ντυμένη με τα χρώματα της 'Ανοιξης που μας έκανε ένα υπέροχο θεατρικό  παιχνίδι  και η κ. Ελένη ζωντάνευε τις κούκλες ....

H 'Ανοιξη ....καλωσορίζει τα παιδιά της ...

Άνοιξη ...Γεμίζει ο κόσμος με μυρωδιές και αρώματα , λουλούδια και κελαηδίσματα πουλιών . Διάθεση για αλλαγή Ξεκινήσαμε από την τάξη μας ...Πρώτα απ΄ όλα έπρεπε να φτιάξουμε την ΄Ανοιξη και να της ζητήσουμε και  μια - δυο χάρες .Σε μικρά χαρτάκια γράψαμε τις επιθυμίες μας και τις καρφιτσώσαμε στο φόρεμά της. Νάρθει πια ο καλός καιρός, να μας φέρει ήλιο, χαρά και πολλά παιχνίδια , να βγαίνουμε επιτέλους στην αυλή και να σταματήσει η βροχή.....
Υστερα είπαμε να γνωρίσουμε τα παιδιά της ...Ενα - ένα μας είπε η κυρία μας ( σιγοψυθήρισε ένα κοριτσάκι)  και ....να ο Μάρτης πρώτος πρώτος ήρθε να μας πει την ιστορία του ...





  Διαβάσαμε το παραμύθι :Το σπίτι του Μάρτη από το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου (Τα παιδιά της Ανοιξης) , εκδ. Π ατάκης
Απόσπασμα από το βιβλίο :
«Ο Μάρτης γεννήθηκε μια μέρα δροσερή στη χώρα του παππού του του Χρόνου. Μητέρα του ήταν η ΄Ανοιξη και πατέρας του ήταν το Κρύο. Του Μάρτη οι γονείς, ωστόσο, μόλις ήρθε ο γιος τους στον κόσμο, αποφάσισαν να χωρίσουν. ΄Αλλαξε λοιπόν σπίτι το Κρύο και δε ζούσε πια με την ΄Ανοιξη…
            - Το έλεγα στη θυγατέρα μου εγώ, κουβέντιαζε ο Χρόνος με τα’ άλλα του τα παιδιά. Της το έλεγα πως με το Κρύο δε θα ταιριάσει, αλλά εκείνη δε μ’ άκουγε…
            - Το βρίσκω κι εγώ πολύ φυσικό που δεν τα πήγαν καλά, συμφωνούσε με τον πατέρα του το Καλοκαίρι. Μάλωναν όλη την ώρα οι δυο τους. Η ΄Ανοιξη φούντωνε και το Κρύο δεν υποχωρούσε καθόλου!
            - Ε, ας υποχωρούσε λίγο η αδερφή μας, έλεγε τη γνώμη του και το Φθινόπωρο. Ας έριχνε λίγο νερό στο κρασί της…

            - Η ΄Ανοιξη δεν έχει πολύ νερό, ούτε δικό της κρασί σαν του λόγου σου, έπαιρνε το μέρος της ο Χειμώνας. Παρόλο που το κρύο είναι φίλος μου, εγώ νομίζω πως δεν της ταίριαζε διόλου. Κρύο και ΄Ανοιξη πού ξανακούστηκε; Σωστά τ’ αποφάσισαν να χωρίσουν.
            Σωστά ή λάθος, ο Μάρτης βρέθηκε ξαφνικά με δυο σπίτια. ΄Ετσι, πότε ήθελε να μένει με τον πατέρα και πότε με τη μητέρα του.
            - Θεότρελος τούτος ο μήνας! θύμωναν οι θείοι μαζί του. Ας διαλέξει επιτέλους: Κρύο ή ΄Ανοιξη;…»

 (Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα παιδιά της ΄Ανοιξης» - Σειρά: Ιστορίες με τους 12 μήνες, Πατάκης 1988, 18η έκδοση 2009. Εικ.: με κολάζ της Λ.Π.-Α.)
http://www.loty.gr/paramith_analyt_10.htm

Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος !!!

Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος εφτά φορές εχιόνισε 

και πάλι το μετάνιωσε που δεν εξαναχιόνισε !  ( παροιμία)

Ο άστατος καιρός είναι το χαρακτηριστικό του Μάρτη , του Γδάρτη και Παλουκοκαύτη, όπως έλεγαν τον Μάρτιο τα παλιά τα χρόνια. Aπό την 1η του μήνα μέχρι και τις 31 τα κορίτσια φοράνε στα χέρια τους κόκκινη και άσπρη κλωστή στριμμένη, που τη λένε " Μάρτη" ή " Μαρτιά ". Σύμφωνα με την παράδοση ο " Μάρτης " προστάτευε τα πρόσωπα των κοριτσιών να μην καούν από τον ήλιο. Όταν έβγαζαν τις κλωστές τις αφηναν πάνω σε ένα θάμνο και τις παίρνανε  τα χελιδόνια για να χτίσουν τη φωλιά τους.