H Χώρα των Ουφ και των Φου*…στο 10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου!

Πώς να καταλάβεις τι σημαίνει πόλεμος αν στη ζωή σου έχουν περάσει μόνο πέντε χρόνια γεμάτα εικόνες από χαρά, ομορφιά και παιχνίδι; Κι έτσι πρέπει να είναι για όλα τα παιδιά, αλλά πάντα θα υπάρχει ένα …αλλά!

Ποιος φταίει, ποιος κανονίζει τα αίματα; Ποιος χαλάει τις εποχές; Ποιος βασιλιάς θέλει να καταστρέψει τη χώρα που αγαπά; Πόσο μακριά είναι  η χώρα της Φαντασίας; Στ΄ αλήθεια δεν γράφει ο χάρτης τις χώρες που λένε τα παραμύθια; Γιατί κάνει πάντα κρύο στην χώρα των Φου; Και οι άνθρωποι στην χώρα των Ουφ δεν έχουν καλοριφέρ;

Αυτές είναι  μερικές από τις απορίες των νηπίων πριν λίγες μέρες που  στην τάξη μας κατέφθασε ένα παραμύθι διαφορετικό….

Η Χώρα των Ουφ και των Φου, του Χρήστου Δημόπουλου  που πήρε σάρκα και οστά από όλους μας, χωρισμένοι σε δυο « στρατόπεδα» με κιάλια, καπέλα, γυαλιά ή τρέμοντας  από το κρύο και κουβαλώντας ξύλα για το τζάκι…

Κι αφού προβληματιστήκαμε πολύ για το ποιος φταίει για τους πολέμους, η απόφαση βγήκε ομόφωνη:  Οι βασιλιάδες φταίνε …που δεν γνωρίζουν πότε κάνει ζέστη και πότε κάνει κρύο γιατί έχουν πολλούς που τους φροντίζουν….

Κι ύστερα σκεφτήκαμε και φτιάξαμε τα κανόνια τα δικά μας. Μόνο που εκείνα δεν φτιάχτηκαν για να πολεμάνε αλλά για άλλους λόγους. Έτσι έφτιαξαν :

Το κανόνι που πετάει καρδιές

Το κανόνι με τα χελιδόνια

Το κανόνι των Χρωμάτων

Το κανόνι των φιόγκων

Το κανόνι με τα αστέρια

Το κανόνι με τις βούλες

Το κανόνι της Αγάπης

Το κανόνι με τα μπαλόνια

Κι αφού διώξαμε όλο το γκρι και το μαύρο του πολέμου φτιάξαμε ακόμα , τις δικές μας χώρες των Ουφ και των Φου με τα κάστρα και τα σπίτια τους . Κι είπαμε μετά μια ιστορία που ξεκίνησε από μια πεταλούδα που κατά λάθος μπήκε στην τάξη μας… Από το Νησί έφυγε  είπε ένα παιδί και η ιστορία δεν άργησε να φτιαχτεί…

Για μια πεταλούδα μοναδική που γεννήθηκε κάποτε κάτασπρη αλλά τα βόλια των μαύρων κανονιών την έκαναν γκρι κι εκείνη έφυγε μακριά με όλες τις συμφορές φορτωμένες στην πλάτη της και αίματα και λέξεις που πονάνε. Κι έγινε η πεταλούδα του πολέμου! Κι όπως πετούσε σε  έναν κάμπο την είδε το  λουλούδι της ελευθερίας  και ψήλωσε τόσο που το είδε η μικρή πεταλούδα , το πλησίασε κι εκείνο  της έμαθε ξανά τις πιο πολύτιμε λέξεις στον κόσμο:

Αγάπη, ελευθερία, ομορφιά, ειρήνη, καρδιά, ζωή, σεβασμός, χαρά και ψυχή…

Κι είπαμε πως εμείς δεν θέλουμε πόλεμο να έχουμε ποτέ μόνο λευκές και πολύχρωμες  πεταλούδες και κανόνια που πετούν καρδιές και χρωματιστά μπαλόνια!

Κι όλοι ζούμε καλά και με τα βιβλία ακόμα καλύτερα!

*Οι Ουφ και οι Φου, Χρήστος Δημόπουλος, εκδ. Ψυχογιός

H Ομάδα των ...Φου

Κοιτώντας το Νησί με τα κιαλιά μας

Η ομάδα των Ουφ

Προσθήκη λεζάντας

Μια γιορτή για το παιδικό βιβλίο, 14 Φεβρουαρίου… International Book Giving Day στο 10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου!

Κι ήταν γεμάτη η σημερινή μέρα… γεμάτη γιορτή που έκανε το σχολείο μας ακόμα πιο πολύχρωμο και ακόμα πιο γελαστό. Από το πρωί είχαμε όρεξη να φτιάξουμε βιβλία μόνοι μας αφού πια καταλάβαμε πως είναι… πολύ εύκολη δουλειά. 

Παίρνεις λίγες κόλλες χαρτί Α4 τις διπλώνεις στη μέση και αφού βρεις τον τίτλο και  την ιστορία μπορείς  μόνος σου και να την εικονογραφήσεις. Το  μόνο δύσκολο ήταν πως χρειαζόταν και κείμενο αλλά τελικά εύκολο ήταν  και αυτό. 

Μικροί συγγραφείς και εικονογράφοι και μάλιστα μια μέρα που μάθαμε πως γιόρταζαν τα βιβλία. Τα βιβλία για παιδιά με μια μεγάλη έκπληξη που μας περίμενε. 

Σήμερα λοιπόν 14 Φεβρουαρίου 2017  είναι μια Παγκόσμια Μέρα Μοιράσματος ή Δοσίματος βιβλίων σε μικρά παιδιά: International Book Giving Day που κανείς δεν την γιορτάζει στη χώρα μας ,αλλά εμείς είπαμε πως μια τέτοια γιορτή που έχει να κάνει με παιδιά και βιβλία πρέπει να ξεκινήσει από κάπου…

Έτσι αφού ψάξαμε πολύ στο διαδίκτυο ανακαλύψαμε τα πάντα …και στρωθήκαμε στη δουλειά.

Σελιδοδείκτες, γράμματα κι ένα σωρό ζωγραφιές και πάλι. Τυπώσαμε , κόψαμε, γράψαμε και το καλύτερο  απ όλα. Το κάθε παιδί πήρε δώρο ένα βιβλίο από την Βιβλιοθήκη του σχολείου και οδηγίες προς τους γονείς για να καταλάβουν κι αυτοί τι ακριβώς γιορτάζουμε …σήμερα!

Εμείς βάλαμε το πρώτο λιθαράκι  σε μια γιορτή που …αγνοείται από πολλούς στην Ελλάδα. 

Ποιός ξέρει ίσαμε την επόμενη χρόνια να΄ναι κι άλλα παιδιά χαρούμενα όσο εμείς και να ανταλλάξουμε βιβλία, να μοιραστούν πολλά πολλά σε όλα τα μικρά παιδιά που τόσο πολύ αγαπούν τις ιστορίες, τα παραμύθια και φυσικά τα βιβλία !

Περισσότερες πληροφορίες για την ημέρα  : http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr/2017/02/14.html

 

Τικ-Τακ του Αντώνη Παπαθεοδούλου ...Ο χρόνος που περνά!

Νοέμβρης μήνας ήτανε και μας απασχόλησε πολύ ο χρόνος. Αυτό το καθημερινό τικ τακ του ρολογιού που μοιάζει να μην σταματά ποτέ. 

-Αν τελειώσουν οι μπαταρίες, σταματά ο χρόνος κυρία;

Αφοπλιστική ερώτηση, άκρως πεζή και κοινή η απάντηση…

Ωστόσο ήταν μια ευκαιρία να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω με τα …ρολόγια. Είχε μόλις κυκλοφορήσει το βιβλίο :Τικ-Τακ του Αντώνη  Παπαθεοδούλου με καταπληκτικές εικόνες από την  Μυρτώ Δεληβοριά κι έτσι  βρεθήκαμε στην βιβλιοθήκη μας και οι ώρες, τα λεπτά …πήραν φωτιά!

Τι βιβλίο λέει περίπου τα παρακάτω :

«…Έχει δίκιο ο Αντώνης Παπαθεοδούλου, δεν είναι εύκολη δουλειά να μεγαλώνεις ρολόγια; Ρολόγια που πηγαίνουν σχολείο και αναλαμβάνουν να τα « μορφώσουν» οι ρολογοπαιδαγωγοί. Κι εδώ αρχίζουν οι περιπέτειες γιατί ο χρόνος είναι από τις πιο δύσκολες έννοιες σαν είσαι μικρός. Ένα σκέτο μπέρδεμα είναι η ώρα κι έχει κι ένα σωρό αριθμούς και τέταρτα και μισά και παρά… Τα μικρά ρολόγια ξέρουν μόνο από ξάπλες, και από τις ώρες για παιχνίδι, φαί και διάλλειμα. Και μην νομίζετε  πως δεν είναι σκανταλιάρικα; Συνέχεια κάνουν επικίνδυνα πράγματα και παιχνίδια κι αλλάζουν τους δείκτες  τους για να μπερδεύουν τους δασκάλους τους. Τα καλύτερα μαθήματα  στο σχολείο των ρολογιών είναι η Γεωγραφία κι η Ιστορία. Όσο για το συμβαίνει κάθε φορά που γυρίζουν από μια εκδρομή…δεν θα σας πω γιατί  θα το ανακαλύψετε μόνοι σας στις σελίδες αυτού του τόσο πανέξυπνου και πρωτότυπου βιβλίου!

Μια ιδέα τόσο ιδιαίτερη και τόσο καταπληκτική που δεν χορταίνεις να διαβάζεις ξανά και ξανά. Κι είναι ευφυές το δημιούργημα και τούτου του βιβλίου από τον Αντώνη Παπαθεοδούλου. Κι είναι γεμάτο σκανταλιές και απορίες και φράσεις και λόγια ρολογιών – παιδιών. Κι είναι η φαντασία του συγγραφέα  πραγματικά αστείρευτη που γεννά πάντα εκπλήξεις για τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες του. Η ώρα είναι πράγματι ότι πιο δύσκολο μπορεί να  κατανοήσει ένα μικρό παιδί και στο βιβλίο που ζωντανεύει  με τον πιο χαρισματικό τρόπο δίδεται όλη η διάσταση του « προβλήματος» - θέματος.

Ένα βιβλίο γεμάτο αλήθειες από εκείνες που είναι  κρυμμένες μέσα σε άψυχους ήρωες της σ ζωής που ζωντανεύουν  μόνο μέσα στα παραμύθια. Ένα χρονοβιβλίο που κατανοεί και …τους δασκάλους. Μια ιστορία χωρίς ώρα για το πότε να τη διαβάσεις. Είναι για όλες τις ώρες της ημέρας. Να την αφηγηθείς, να παίξεις χίλια δυο λογοπαίγνια με τις λέξεις και να σκαρφιστείς ωρα -σκανταλιές που λατρεύουν όλα τα παιδιά.

Και φυσικά αν τα ρωτήσετε όπως κι εμείς στο σχολείο μας,  πια είναι η καλύτερη ώρα της μέρας ή και της νύχτας θα σας πουν όποιον αριθμό τους βολεύει αλλά δεν θα ξεχάσουν να προσθέσουν πως είναι η ώρα για το ποδόσφαιρο, η ώρα ποδηλάτου, η ώρα μπαλέτου, η ώρα του φαγητού, η ώρα των φίλων, η ώρα του παιγνιδιού και η ώρα για ύπνο.

Η εικονογράφηση του Τικ Τακ,  όπως του πρέπει. Μυρτώ Δεληβοριά, αγαπημένη και προσιτή στην παιδική ψυχή καλύτερα από τον καθένα. Με τις εικόνες που τα παιδιά (και οι μεγάλοι ) λατρεύουν ζωντανεύει τους μικρούς νέους ήρωες μιλώντας κατευθείαν στις παιδικές ψυχές που μοιάζει να κατοικεί δίπλα τους!... http://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-30 )

Κι εμείς απολαύσαμε την κάθε του σελίδα.

Ντυθήκαμε ρολόγια , γίναμε δείκτες τους και με το σώμα μας στο πάτωμα φτιάχναμε τις ώρες. Τι ώρες που θέλαμε , μαθαίνοντας λίγο βιωματικά τους αριθμούς και ξεκινώντας να καταλαβαίνουμε την ημέρα και τη νύχτα. Ζωγραφίσαμε πράγματα που κάνουμε την ημέρα, πράγματα που κάνουμε τη νύχτα. Ξεκίνησαν  άλλες ιστορίες για το φεγγάρι, τα αστέρια και τον ήλιο. Και μπήκαμε στα πιο δύσκολα των μαθηματικών, τα μισά, τα τέταρτα, τα ολόκληρα. Την αριθμοσειρά μας μέχρι το 12…γράψαμε .

Διασκεδάσαμε πολύ όταν ορίσαμε ώρες και στο δικό μας το πρόγραμμα. Ώρα για ζωγραφική, για κουκλοθέατρο, για διάβασμα, για ….διάλλειμα.

Και φυσικά είναι δύσκολο να τα αποτυπώσουμε όλα στο χαρτί και αν καταλάβετε πόσο καλά περάσαμε! Αλλά αν το διαβάσετε κι εσείς θα μας καταλάβετε…

«Η ιστορία ενός πρόσφυγα…»

Mε αφορμή ένα βιβλίο… 

Και τούτη η μέρα άρχισε με καλημέρες… καλημέρες σε διάφορες γλώσσες. Μια  καλημέρα δυνατή, σιγανή, χαμογελαστή, παιχνιδιάρικη, λυπημένη και ανοιξιάτικη!

Κι ύστερα είπαμε καλημέρα στη γλώσσα της Νικολέτας, της Υακίνθης, του Αλέξανδρου, στα ρώσικα, στα αγγλικά, στα αλβανικά, στα γαλλικά, τα γερμανικά, τα βουλγάρικα ,τα τούρκικα και τα αραβικά!

Κι είδαμε ένα μικρό animation video με εικόνες από χώρες διαφορετικές, φτωχότερες από την δική μας. Τα παιδιά εκεί  δεν είχαν τα δικά μας παιχνίδια,  τα δικά μας σχολεία, την δική μας αυλή.

Άραγε, αναρωτηθήκαμε, σε όλες τις χώρες του κόσμου τα παιδιά πάνε διακοπές;

Έχουν ζεστό φαγητό κάθε μέρα; Έχουν ρούχα καθαρά; Έχουν νερό; Έχουν φαγητό; Έχουν σχολεία;

Νηπ : Έχετε ακούσει ποτέ τη λέξη « πρόσφυγας»; Ποιο  είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό ακούγοντας την;

Νήπια : Προσοχή, πρόσωπο, πρόσεχε, σου προσφέρω κάτι ….και ένα κοριτσάκι είπε…:

Όταν φεύγω από τη χώρα μου γιατί γίνεται πόλεμος … Κάτι ήξερε, κάτι είχε ακούσει, παραπάνω!

Κι ύστερα είδαμε το  βίντεο της Shahad  και η συζήτηση προχώρησε παραπέρα… Μια σειρά από φωτογραφίες δόθηκαν στα παιδιά και από χέρι σε χέρι τις είδαν όλες. Κι άνοιξαν τα μάτια τους διάπλατα, κι αναρωτήθηκαν, κι ένα σωρό απορίες και ερωτήματα δημιουργήθηκαν. Κι ένα άλλο κορίτσι έκανε τα χέρια του σαν να προσεύχονταν να μην υπάρχουν παιδάκια, μοναχά τους, στον κόσμο. Και περιγράψαμε τα συναισθήματα..

Φόβος, λύπη, στεναχώρια, πείνα, δίψα, ασχήμια!

Κι είδαμε στο χάρτη την Μεσόγειο θάλασσα  και την Συρία και ένα σωρό άλλες χώρεςκαι είπαμε πως ο πόλεμος είναι λίγο …μακριά!

Κι ύστερα ξεκίνησε η ιστορία του Χάρη και του Φάρι…ένα παραμύθι που ίσως και να είναι αληθινό, για δυο παιδιά που ενώνονται με τα δεσμά της φιλίας, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης . Το ένα ζει στην Ελλάδα… το άλλο είναι πρόσφυγας από τη Συρία …

«…Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… ή καλύτερα στις μέρες μας… ένα μικρό αγόρι που κάθε μέρα κάνει την ίδια διαδρομή για το σχολειό του, από την άκρη του χωριού, την κεντρική πλατεία και την γέφυρα. Εκεί κάτω από τη γέφυρα μέρες τώρα υπάρχει ένα μικρό γκρι κουβάρι από ρούχα, που το συναντά κάθε πρωί. Ώσπου μια μέρα αυτό το κουβάρι κουνήθηκε και ήταν …ένα παιδί. Ένα μικρό φοβισμένο, κουρασμένο, αδύνατο, εξασθενημένο, βρώμικο παιδί. Ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά του κόσμου μόνο που τούτο ήταν  λίγο διαφορετικό και δεν έφταιγε  που δεν μιλούσε, ήταν  που είχε εκείνα τα τεράστια μαύρα μάτια και τα μικρά χέρια που έψαχναν  ψίχουλα στο χώμα …

Ο Χάρης, το περιποιήθηκε όσο  μπορούσε, του έφερε  φαγητό, κουβέρτα, μπισκότα κι εκείνο χαμογέλασε για πρώτη φορά…

Είναι ο Χάρης κι εκείνο το παιδί είναι ο Φάρις και μια φιλία έτσι όπως κτίζουν μόνο τα μικρά παιδιά ξεκινάει… χωρίς λόγια, μόνο με τα μάτια, την καρδιά  και το παιχνίδι. Ο Χάρης θέλει να το βοηθήσει, ο μπαμπάς του στην αρχή αρνείται, δεν θέλει μπλεξίματα, η μαμά συγκινείται… και τότε η τύχη του μικρού Φάρι αλλάζει ! Θα βοηθήσει πολύ  κι ο δάσκαλος του Χάρη, ο κυρ Αριστείδης που μιλάει αραβικά, αφού ο Φάρις είναι πρόσφυγας από την Συρία, που αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα του γιατί είχε πόλεμο. Έχασε τους γονείς του και τα αδέλφια του έγιναν στρατιώτες με το ζόρι… Κι ο κυρ Αριστείδης θα τον βοηθήσει να πάρει …άσυλο!

Κι η τάξη γεμίζει παιδικές φωνές, και γέλια και καλημέρες  από γλώσσες που μιλιούνται σε διάφορα μέρη του κόσμου και παιχνίδια που παίζονται από όλους κι ας μην τα γνώριζαν πριν. Όπως εκείνο της γιορτής των Χρωμάτων που καλωσορίζει την Άνοιξη …»

Κι ύστερα αφού γελάσαμε κι εμείς πολύ δώσαμε ονόματα στις εικόνες που είδαμε και βγήκαμε έξω στην αυλή και ζωγραφίσαμε όλα εκείνα  τα παιδιά που είναι πρόσφυγες και τους γονείς τους και τα συναισθήματα μας  κι ευχηθήκαμε  να μπορούν όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι χαρούμενα, να έχουν φαγητό και νερό και σχολεία, και σπίτια και τον μπαμπά και την μαμά τους και …μια πατρίδα!

Κι επειδή οι εικόνες με τους τίτλους μιλάνε από μόνες τους δείτε τι είπαν τα παιδιά για κάθε μία από αυτές !

Κι όλα αυτά έγιναν με αφορμή ένα βιβλίο… της Γιώτας Αλεξάνδρου «Χάρις και Φάρις»εκδ. Βιβλιόφωνο και περιμένουμε το Σάββατο  25 Απριλίου 2015, που θα είναι εδώ στο Ηράκλειο στα « Παραμύθια του Σαββάτου », να μας παίξει την ιστορία της με τις κούκλες της, να τραγουδήσουμε και να μάθουμε για τους πρόσφυγες με  δραστηριότητες βασισμένες σε υλικό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, στα πλαίσια της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.

10o Νηπιαγωγείο Ηρακλείου, Τετάρτη 22 Απριλίου 2015!

Νηπιαγωγείο Ηρακλείου, Τετάρτη 22 Απριλίου 2015!