Τι βρέχει στον δικό μας ουρανό ...!!!

Πρωί Τρίτης...Η βροχή που έπεφτε όλη νύχτα μας κράτησε όλο το πρωινό μέσα στην τάξη. Βγήκαμε  μόνο για λίγο να νοιώσουμε στο σώμα μας το φθινόπωρο, να μυρίσουμε τις μυρωδιές του Οκτώβρη, να δούμε τα σύννεφα πόσο διαφορετικό είχαν κάνει το χρώμα στον ουρανό ...Κι ύστερα αφού έκλεισαν όλα τα φώτα καθήσαμε όλοι στο πάτωμα και " παίξαμε " με τους ήχους της βροχής, στα δάκτυλα, στα γόνατα , στους μηρούς , στα χέρια...και η μουσική ξεκίνησε ήρεμη στην αρχή και μετά πιο έντονη που μας ...ξύπνησε την φαντασία μας ...Η βροχή θα μπορούσε να μην ήταν από σταγόνες όταν έπεφτε από τα σύννεφα, θα μπορούσε να βρέχει ......

Rene Magritte, Colconda

γλυφιτζούρια
μήλα
παγωτά
μπριζόλες
ψάρια,
καρότα
ανθρώπους
αυτοκίνητα,
παιχνίδια
αγάπη,
καρδιές,
σοκολάτες

και ο κόσμος όλος να γέμιζε από μηλοβροχή, γλυφιτζουροβροχή, παγωτοβροχή, μπριτζολοβροχή, ψαροβροχή, καροτοβροχή, ανθρωποβροχή, αυτοκινητοβροχή, παιχνιδοβροχή, αγαποβροχή, καρδουλοβροχή,  σοκολατοβροχή κλπ.
 

Ο Rene Magritte έχει ένα υπέροχο μουσείο στις Βρυξέλλες με όλους τους " παράξενους " πίνακές του...
Περιηγηθήκαμε διαδικτυακά, κι αφού " μπήκαμε " μέσα στο μουσείο, νοίωσαμε τον παλμό των πραγμάτων σε  ασυνήθιστα μέρη...
Ετσι αφού με την φαντασία μας όλα είναι  δυνάτα,  φτιάξαμε τους δικούς μας πίνακες . Πασαλειφθήκαμε με πολλά πολλά χρώματα, κόψαμε εικόνες από περιοδικά και οι διαφορετικές μας βροχές ήταν έτοιμες ...

Ολοήμερο Β΄ 

 ολοήμερο Α΄























και μετά χορέψαμε πολύ βλέποντας σε μεγάλη οθόνη προβολής  και ακούγοντας το παρακάτω βίντεο...

Στα πλαίσια των θεμάτων της Μουσειακής Αγωγής  που δουλεύουμε στο σχολείο μας...

Ο κύκλος του νερού !!!

Κυρία γιατί βρέχει ;
Που το βρίσκει τόσο νερό ο ουρανός ;
Αφού τα σύννεφα είναι αέρινα και δεν το βλέπουμε που κρύβεται ;
Μήπως είναι φυλαγμένο στο φεγγάρι ;

Αυτές είνια  μερικές από τις απορίες που είχαν πρίν λίγες μέρες τα παιδιά μας στο σχολείο. Εβρεχε παρα πολύ και για δυο - τρεις μέρες συνέχεια και δεν μπορούσαμε να βγούμε στην αυλή. Ηταν η καλύτερη στιγμή να μιλήσουμε για το νερό ή καλύτερα να συζητήσουμε για τον κύκλο του νερού !

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας με τον σταγονούλη και το βιβλίο :

Πέφτει πέφτει η σταγόνα , Sam Godwin , εκδ. Πατάκης 

Ο μικρός γλάρος και η μαμά του ακολουθούν το θαυμαστό ταξίδι μιας σταγόνας νερού. Πρόκειται για μια μαγευτική πρώτη ματιά στον κύκλο του νερού. Η σταγόνα πέφτει από το σύννεφο, καταλήγει σ έναν ποταμό και τελικά επιστρέφει, σοφότερη, πίσω στο σύννεφο. Ένα συναρπαστικό εικονογραφημένο βιβλίο γνώσεων που ενθαρρύνει τα παιδιά να εξερευνήσουν τον κόσμο γύρω τους.

Οι απορίες μας σιγά σιγά άρχισαν να λύνονται και τότε σκεφτήκαμε να κάνουμε μια μικρή δραματοποίηση ...

Τραγουδήσαμε , παίξαμε και χορέψαμε πολύ !!!

 

Χειμώνας - Νερό - Χιόνι - Πάγος

Χειμώνας η πιό παγωμένη εποχή του χρόνου.Η καλύτερη περίοδος να μιλήσουμε στο νηπιαγωγείο για έντονα καιρικά φαινόμενα, για το χιόνι, τον αέρα και φυσικά το νερό ...

Ο καλύτερος τρόπος να προσεγγίσουμε πολλές έννοιες είναι πάντα τα παραμύθια  και η πρωτη μας αναφορά στον " ακούραστο "  κύκλο του νερού αρχινά...

 

Ο Χιονάνθρωπος που δεν ήθελα να λιώσει, Μάνος Κοντολέων

Μια φορά κι έναν καιρό, στην κορυφή ενός ψηλού, χιονισμένου βουνού, ζούσε ένας χιονάνθρωπος.

Για μάτια είχε δυο κουκουνάρια, για μύτη ένα βελανίδι, τα χέρια του ήταν δυο ξερά κλαριά από πεύκο, το στόμα του —μια φού­ντα θυμαριού — το είχε χάσει. Ήταν χειμώνας, έκανε κρύο πάνω στο βουνό κι ένας τέτοιος καιρός άρεσε πολύ στον χιονάν­θρωπο.

Μα κάποιος αγριοκούνελος τον πληροφόρησε πως σε λίγο θα τε­λείωνε ο χειμώνας, θα ερχότανε η άνοιξη με τον ήλιο της και το χιόνι θα έλιωνε.
"Που να πάω για να σωθώ;" ρώ­τησε ο χιονάνθρωπος τον αετό. Αυτός άπλωσε τη φτερούγα του και του έδειξε κατά το βοριά. Βρήκε ο χιονάνθρωπος ένα ζευ­γάρι παλιά, ξεχασμένα πέδιλα του σκι, τα φόρεσε και κίνησε προς τα εκεί που του έδειξε ο αετός. Έφτασε σε μια πολιτεία, τον εί­δανε τα παιδιά που παίζανε στην πλατεία, τον πήρανε μαζί τους. "Δες τα μάτια του!" φώναξε η Κατερίνα.

"Τι αστεία χέρια που έχει!" γέλα­σε ο Στέφανος.

Κι ο Κωστής του κόλλησε ένα καπάκι από Κόκα Κόλα για στόμα.

Ο χιονάνθρωπος διασκέδαζε με τα καμώματα των παιδιών, μα δεν ξεχνούσε πως έπρεπε να συ­νεχίσει το ταξίδι του. Σα νύχτωσε, λοιπόν, κι άδεια­σε η πλατεία, πήρε πάλι τους δρόμους.

"Από εδώ πάνε για το βοριά;" ρώτησε ένα λεωφορείο.

"Πήγαινε στο λιμάνι και τα κα­ράβια θα σου πούνε!" του απά­ντησε το λεωφορείο. Ο χιονάνθρωπος έψαξε για το λιμάνι, το βρήκε, είδε τα αραγ­μένα καράβια, τα ρώτησε αν ξέ­ρουν πώς πάνε στα βορινά. "Θα σε πηγαίναμε εμείς, μα έχει τρικυμία αυτές τις μέρες και δε σαλπάρουμε" τον απογοήτεψαν τα καράβια.

"Και τώρα τι θα κάνω;" δάκρυσε ο χιονάνθρωπος κι έκανε μια γκριμάτσα και ξεκόλλησε το κα­πάκι της Κόκα Κόλα κι έμεινε ξανά χωρίς στόμα. Τον είδε έτσι λυπημένο μια βαρκούλα –ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ- τη λέγανε.

"Άντε να σε πάω εγώ!" του είπε κι ο χιονάνθρωπος καταχάρη­κε. Βολεύτηκε κάπου στην πλώ­ρη κι ανοίχτηκαν στο πέλαγο. Η φουρτούνα ήταν δυνατή. Να κάτι θεόρατα κύματα χτυπάγανε τη βάρκα κι έτριζαν τα γέρικα ξύλα, "κριτς!" ράγισε το σκαρί. Μπήκαν νερά. Πάει, βούλιαξε η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ, βρέθηκε στο βυθό ο χιονάνθρωπος. Τον είδανε τα ψάρια, τα μικρά τρομάξανε, τα πιο μεγάλα ξαφνιαστήκανε. Ήταν κι ένας καρ­χαρίας που όρμηξε και "χαπ!" κό­βει ένα κομμάτι από την κοιλιά του χιονάνθρωπου. Μα ήταν παγωμένη η μπουκιά και του πονέσανε οι αμυγδαλές και το 'βαλε στα πόδια ο καρ­χαρίας.

Ο χιονάνθρωπος κοιτούσε γύρω με τα δυο κουκουναρομάτια του, κοιτούσε και χάζευε τα ψάρια, τα φύκια, τα όστρακα και τα κο­χύλια. Μετά, άρχισε να λιώνει. "Βοήθεια!" φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς στον βυθό που θα μπορούσε να τον σώσει. Έλιωσε, λοιπόν, κι έγινε νερό. Ένα αυλάκι παγωμένο, που κά­ποτε ήταν χιονάνθρωπος. Πέρασαν πολλές μέρες, πέρα­σαν μήνες και το νερό αυτό που κάποτε ήταν χιονάνθρωπος, βρέ­θηκε σε μιαν άλλη παραλία. Το έριξαν τα κύματα στα βρά­χια, κύλησε σε μια λακκούβα κι έμεινε εκεί. Βγήκε ο ήλιος και το ζέστανε, το έκανε μικρές σταγόνες, π' ανα­σηκώθηκαν ψηλά, μέχρι τον ου­ρανό φτάσανε, ενώθηκαν όλες μαζί, φτιάξανε ένα σύννεφο. Ο άνεμος έσυρε μαζί του το σύν­νεφο, το έφερε πάνω από το βου­νό το χιονισμένο, απ' όπου ο χιο­νάνθρωπος είχε ξεκινήσει κι εκεί το σύννεφο έπεσε σα χιόνι πάνω στην κορυφή.

Κάτι περαστικοί ορειβάτες άρ­χισαν τον χιονοπόλεμο και μετά φτιάξανε ένα χιονάνθρωπο. Του βάλανε δυο κουκουνάρια για μάτια, ένα βελανίδι για μύτη, δυο ξερά κλαριά από πεύκο για χέρια. Μετά φύγανε και ξεχάσανε το στόμα.

Μα αυτό δεν στενοχώρησε τον χιονάνθρωπο. . Ήταν τόσο χα­ρούμενος, που δεν χάθηκε ούτε στην πλατεία, ούτε στη μανια­σμένη θάλασσα, ούτε και στο βυθό με τα κοχύλια του, τα ψά­ρια του κι εκείνον τον απαίσιο, τον κακό καρχαρία του. 

Πηγή παραμυθιού: http://www.bizeli.com/index.php?option=com_content&task=view&id=97&Itemid=38

http://www.mikrosanagnostis.gr/istoria_1.asp  ( ακούστε ζωντανά το παραμύθι με αφήγηση του ίδιου του συγγραφέα )

Κάναμε πολλά πειράματα με το νέρο, βάλαμε νερό στην κατάψυξη να δούμε τι θα γίνει, βράσαμε σε μια κατσαρόλα νερό και είδαμε πως σχηματίζονται οι υδρατμοί .

Μάθαμε τόοοοοοσεςςς   πολλές καινούργιες λέξεις ....Νερό, πάγος, πήξη, τήξη, εξάτμιση, βρασμός.

( φωτογραφίες και επεξεργασία του θέματος ολοήμερο β΄ - Σόνια )