Ετικέτες

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Ο Αργυρής ένα φύλλο… φυλλοβόλο!


Ήρθε το φθινόπωρο και γέμισε η αυλή φύλλα και χρώματα και μυρωδιές.

Βγήκαμε κι εμείς έξω να ακούσουμε τους ήχους αυτής της εποχής, να ακουμπήσουμε τα δέντρα, να νοιώσουμε την ψυχή τους, να μας πουν τις ιστορίες τους. Να σκαρφαλώσουμε στα κλαδιά και να μαζέψουμε όσα πιο πολλά φύλλα μπορούμε. Και πάνω που σκεφτόμασταν όλα τούτα μια μικρή φωνούλα κάτω από τη γη  μας έκανε όλους να …ανατριχιάσουμε!
-Εδώ, εδώ …προσεκτικά μην πατήσετε…
Όλοι σαστίσαμε , ψάχναμε να δούμε από πού βγήκε τούτη η τσιριχτή φωνή και τότε ξαφνικά με ένα φύσημα του αέρα ένα φύλλο παράξενο, που δεν ταίριαζε με εκείνα της αυλής, διαφορετικό,  με καπέλο και μάτια και στόμα και …φωνή, άρχισε να μιλάει χωρίς σταματημό!

Ένα νήπιο είχε την ιδέα να το πάρουμε μαζί μας στην παρεούλα…
-Θα΄χει αυτός να μας πει , όσα δεν μας είπαν όλα τα δέντρα μαζί, είπε η Μαρία και τρέξαμε όλοι μαζι την τάξη μας.
- Ουφ… αναστέναξε με ανακούφιση ο Αργύρης. Ακριβώς, αυτό ήταν το όνομα του κι είχε για μπαμπά του τον κυρ Πλάτανο, μάνα του την κυρά Φιλία και το πώς βρέθηκε στην αυλή μας ήταν μια μεγάλη ιστορία.



Κι έτσι ξεκίνησαν οι ερωτήσεις ;

-        
  Είσαι φύλλο; Ρώτησε ο Λεωνίδας
-          Είμαι φύλλο, απάντησε ο Αργύρης, που θέλω να σε έχω φίλο.
-          Και που είναι στο σπίτι σου; Είπε η Βαγγελιώ
-          Κάτω στο ρέμα στο μεγάλο ποτάμι …είπε ο Αργύρης
-          Και που είναι το ποτάμι;
-          Μακριά πολύ από εδώ… Είμαι φύλλο φυλλοβόλο και ήταν ή ώρα μου να φύγω πια από το σπίτι μου. Έτσι ο μπαμπάς μήνυσε στον Αέρα, τον φίλο του να με βοηθήσει στο ταξίδι αυτό της ζωής μου κι εκείνος άρχισε ένα πρωινό να φυσάει τοοοοοοοσο δυνατά που δεν άντεξα. Ούτε να χαιρετήσω καλά καλά τους δικούς μου δεν πρόλαβα. Έφυγα σαν σίφουνας. Και που δεν με πήγε, σε χίλια δυο άγνωστα μέρη. Κόντεψα δυο φορές να πνιγώ σε ένα ρυάκι και στην άκρη του δρόμου κοντά σε μια φραγμένη αποχέτευση. Ευτυχώς χθες βράδυ  που φύσηξε λίγο πιο απαλά ο αέρας βρέθηκα στη γειτονιά σας και είδα την πόρτα της αυλής ανοιχτή. Ίσα ίσα που πρόλαβα πριν την κλειδώσει η κυρά Βαγγελιώ και πέρασα τη νύχτα μου εδώ, κάτω από το μεγάλο σας πεύκο.

Το παραμύθι του Αργύρη είναι πέρα για πέρα …αληθινό κι είχε μια απίστευτη εξέλιξη αφού μας έμαθε τα πάντα για τα φύλλα.


Μιλήσαμε για μεγέθη: μικρά – μεγάλα, μακριά – κοντά, λεπτά – φαρδιά .
Μιλήσαμε για τα χρώματα των φύλλων και του φθινοπώρου (πορτοκαλί, κίτρινο, καφέ, πράσινο, κόκκινο)
Συγκρίναμε μεγέθη και προσπαθήσαμε να φτιάξουμε μόνοι μας τα χρώματα που είχαν τα αληθινά φύλλα.
Κι ύστερα μαζευτήκαμε στη βιβλιοθήκης μας και διαβάσαμε ένα σωρό βιβλία:
Τα παιδιά του φθινοπώρου της Λότης Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου (Ο Σεπτέμβρης στο σχολείο, Η φαντασία του Οκτώβρη).
Φτιάξαμε ένα σωρό κολάζ ομαδικά με τα φύλλα που μαζέψαμε από την αυλή και που είχαμε στη Φυσική μας γωνία.

Και ζωντανέψαμε κι εμείς τα δικά μας φύλλα φτιάχνοντας καράβια, νυχτερίδες, ανθρώπους, χταπόδια, λουλούδια κ.α,







Είπαμε όλοι τις ιστορίες που μας διηγήθηκαν τα δέντρα της αυλής:

Σε κάποιους είπαν πως :
-          Δεν είχα μαμά και τροφή
-          Πως είχε για φίλο ένα δεινόσαυρο που μαζί κατέβαιναν βόλτα στη θάλασσα
-          Πως ένα βράδυ μου έπιασε το χέρι και μαζί φτάσαμε μια βόλτα στο φεγγάρι
-          Πως ένοιωθε μοναξιά το φθινόπωρο που του έφευγαν τα φύλλα του
-          Πως ήθελε να πάει ένα ταξίδι στο διάστημα
-          Πως ήθελε να πάει ίσαμε την αγορά να δει πως είναι…
-          Πως μια μέρα ανέβηκε σε ένα τρακτέρ και οι κότες το κορόιδευαν
-          Πως αγαπούμε πολύ τις ηλιαχτίδες…









Και βρήκαμε  κι άλλα φύλλα φυλλοβόλα στην αυλή και τα  κάναμε μάσκες και γίναμε κάποιοι άλλοι παρουσιάζοντας τον καινούργιο μας εαυτό που έγινε: 

ü  Σερ Ιππότης που κρατούσε ένα ξίφος για τους κακούς και πρόσεχε τις γυναίκες του κάστρου του
ü  Βασιλιάς σε ένα κάστρο που καβαλούσε άλογο και σκότωνε δράκους
ü  Σκύλος που φόβιζε τις γάτες και κρύβονταν
ü  Spiderman  που είχε ιστό, έτρεχε πολύ και σκαρφάλωνε στα δέντρα
   Πρίγκιπας που έμπαινε συνέχεια σε περιπέτειες
       Μύγα που πετούσε παντού 
   Μάγος που γέμιζε τον τόπο ζαχαρωτά
    Δόνα Τερηδόνα που μαύριζε τα δόντια
    Πουλί με φτερά για να πετάει ψηλά
    Αστέρι κατακίτρινο ψηλά στον ουρανό
    Ιέρεια Λουλουδιών , που ακουμπά τα λαμπερά άνθη και πετούσε στα αστέρια
    Πριγκίπισσα με φορέματα μακριά, στέμμα κι ένα μονόκερο
    Βασίλισσα  με ένα μεγάλο θρόνο
    Γάτα που σκαρφάλωνε στα δέντρα
    Διάστημα… για να είναι στον ουρανό.

Κι ύστερα φτιάξαμε αριθμοφυλλοσειρές  και μετρούσαμε τα φύλλα μας και ότι περίσσεψε με εφημερίδες, κόλλες και διάθεση πολύ φτιάξαμε ένα τεράστιο δέντρο για τη βιβλιοθήκη της τάξης μας, το δικό μας Δεντροβιβλίο που αντί για φύλλα θα έχει εικόνες από τα βιβλία που διαβάζουμε!
Ο Αργύρης πέρασε τόσο καλά στην τάξη μας όλες αυτές τις μέρες που αποφάσισε για φέτος το ταξίδι του να σταματήσει εδώ. Άλλωστε θα έρθει σε λίγο ο χειμώνας και δεν είχε που να μείνει…


Άσε που θέλει να μάθει τα πάντα για το ανθρώπινο σώμα και τη σωστή Διατροφή….










Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Κι ήταν τη μέρα του Αγιασμού που ξεκίνησε το ταξίδι....



-Καλή αρχή χωρίς εμένα γίνεται; Δεν γίνεται… Μισό μισό λεπτό να φτιάξω το μαντήλι μου, να συστηθώ… Είμαι ο Δομήνικος και θα είμαι μαζί σας όοοοοοοολη τη χρονιά, να σας λέω ιστορίες, παραμύθια, τραγούδια, να παίζουμε, να τρέχουμε, να μαθαίνουμε,  να τρώμε….. Ένα μεγάλο ταξίδι θα κάνουμε με οδηγό μας ένα τεράστιο  καράβι το 10ο Νηπιαγωγείο και την κ. Μαρίνα, την κ. Κατερίνα, την κ. Κατερίνα και την κ. Ελένη για καπεταναίους.  Όμως παρέα μας σε ότι κάνουμε είναι και οι βαρκούλες μας που είναι γεμάτες : 

Αγάπη
Φιλία
Ελπίδα
Χαρά και Ειρήνη

Λοιπόν, εγώ γεννήθηκα λίγο πιο πέρα απ εδώ … Πάμε να σας δείξω …να εκεί πέρα στο λιμάνι. Τι δεν βλέπετε καλά; Να πάρουμε τα κιάλια μας τότε…πάμε όλοι μαζί…
(Κοιτάμε με τα κιάλια, βάζοντας το ένα μας χέρι στα μάτια μας )
Και τούτες οι βάρκες θα ταξιδεύουν συνεχώς στη Χώρα της φαντασίας …όλη μέρα!

Ει ωπ, ει ωπ…. Είδατε…( Πάνω κάτω οι βαρκούλες) 

Κι ίσαμε τον ουρανό, πάνω από τα σύννεφα… ( πηδάμε ψηλά)

Κι ίσαμε κάτω χαμηλά στο βυθό να βρούμε θησαυρούς και κοχύλια και ψάρια (χαμηλώνουμε σιγά σιγά)

Κι όταν κουραζόμαστε από το ταξίδι θα τραγουδάμε….

Βγαίνει βαρκούλα, βγαίνει βαρκούλα του ψαρά …

Ήταν ένα  μικρό καράβι… Ήταν ένα μικρό καράβι…

Και θα χορεύουμε …ζευγάρια και κύκλο ….και σαν αράζουμε στο δικό  μας λιμάνι θα΄ναι γεμάτο το μυαλό (ακουμπάμε το κεφάλι) και η καρδιά μας θα χτυπάει κανονικά ( τικ τακ….) και χαρούμενα!
 
Έτσι θα ξεκινάμε κάθε πρωί ….
Ένα ταξίδι μεγάλο σε άγνωστα μέρη μα πάντα με οδηγό την Ελπίδα, τη Χαρά, την Φιλία, την Ειρήνη και την Αγάπη ….

Χίλια καλώς ορίσατε κι ακόμα δυο χιλιάδες!



Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

O χειμώνας με τα μάτια των παιδιών !

Κι ήρθε ο Χειμώνας, κι ο Ιανουάριος το δεύτερό του παιδί ξεκίνησε με χιόνια και βροχές και μόλις άνοιξαν τα σχολεία αρχιισαν και οι αλκυονίδες μέρες. Και αναρωτηθήκαμε πως γίνεται κι αλλάζουν τόσο γρήγορα " οι καιροί " και τότε θυμηθήκαμε τους  μύθους  της αλκυόνης. 
Ένας μεσαιωνικός μύθος της Βόρειας Ευρώπης λέει ότι το χρώμα της Αλκυόνης ήταν στην αρχή γκρίζο.

 Όμως όταν έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός, πέταξε κατευθείαν ψηλά στον ουρανό για να μπορέσει να παρατηρήσει τα νερά. Πετώντας όμως τόσο κοντά στον ήλιο το στήθος της τσουρουφλίστηκε και έγινε κόκκινο από τις ακτίνες του και η ράχη της έγινε μπλε από το χρώμα του ουρανού. 

Και εκείνον τον μύθο τον ελληνικό που λέει πως  :Η Αλκυόνη, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου ,που ζούσε στ' ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της τον Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.


Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχε από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ' άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσούν τ' αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.

Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσά τα αυγά της , τις γνωστές σε μας αλκυονίδες μέρες.


Και μάθαμε ένα σψρό για τον καιρό και τα καλά του τον Χειμώνα και αφού λένε πως ο καλύτεραο τρόπος να μάθει κανείς "τον κόσμο' είναι η γνώση που προσ΄φερει η ίδια η ψυχή μετατρέψαμε το νηπιαγωγείο σε χώρο έκθεσης  με ζωγραφικούς πίνακες σε χειμωνιάτικα τοπία  :

Τα μάτια των παιδιών όμως έιδαν κι άλλα πράγματα  και δέιτε πως ένας διάσημος πίνακς του Vincent Van Gogh με τον τίτλο : Two Digging Peasant ( Δυο Αγρότες που σκάβουν) και που ζωγραφίστηκε στα1890:

Τα φώτα χαμηλώνουν, ακούμε  υπέροχη μουσική του Γιώργου Βαρσαμάκη : Μυστικά παραμύθια  :Ακούστε εδώ !... και η δική μας η δράση ξεκινά : 


Νηπιαγωγός  : Παρατηρώ και περιγράφω τον πίνακα 


Νήπια :
- Βλέπω ένα ελέφαντα, που είναι μπλε, ζει τον χειμώνα και κάτι ψάχνει (Γ.Κ.)

- Είναι ένας κλέφτης, σε ένα σπίτι που έχει πάρει μαζί του πράγματα (Ο. Α.)

- Είναι ένας τυφλοπόντικας  και ένα σκιουράκι. Το σκιουράκι του κλείνει το στόμα και είανι απόγευμα γιατί ο ήλιος έχει δύσει! ( Ρ.Π.)

-Είναι δύο άνθρωποι που μαζεύουν χόρτα  τον χειμώνα ( Γ.Γ.)

- Ενα μεγάλο καρύδι στο λιβάδι ( Α.Μ.)

-Είναι δύο αρκούδες που ψάχνουν να βρουν φαγητό ( Μ. Β.)

-Είναι  μια θάλασσα με άμμο και σπίτι και ένας ποντικός με ένα αρκουδάκι ψάχνουν για φαγητό ( Ε.Λ.)

-Είναι μια καλύβα στην άμμο και βουνά γύρω και ένα σκιουράκι κι ένα σαλιγκάρι μαζεύουν φαγητό για το χειμώνα! ( Μ.Τ)

-Είναι ένα ποτάμι που έχει κύματα και χρώματα πολλά και μάλλον είναι καλοκαίρι  (Τ.Τ.)
-Βλέπω δύο βραχους στη θάλασσα το καλοκαίρι( Ι. Κ.)

-Είναι ένα δελφίνι κι ένα ςσκίουρος που έχουν συναντηθεί στην άμμο (Ν.Μ.)

-Είναι τα παιδιά της Αλκυόνης σε ένα χωριό ( Α. Κ.)

- Δύο ανθρωποι που σκάβουν στην παραλία ( Μ.Κ.)

Εσείς τι βλέπετε σ αυτόν τον πίνακα;....Σίγουρα ο καθένας αντιλαμβάνεται αλλίως εικόνες, λέξεις, πραγματα

καλή χρονιά!

 

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Η συννεφοβροχόσουπα του 10ου Νηπιαγωγείου!

Κι έπιασαν τα πρωτοβρόχια...
Κι ακόμη δεν ξεκίνησε το σχολειό...
Και τρέξαμε όλοι στην αυλή να νοιώσουμε τις μυρωδιές του φθινοπώρου, να μυρίσουμε τη γη, να αγκαλιάσουμε τα δέντρα μας, να δούμε τα χρώματα, τα πουλιά και τα σύννεφα. Κι εκεί που ψάχναμε να βρούμε με τι μοιάζουν άρχισε να ψιχαλίζει. Γέλια και φωνές, χαρά απερίγραπτη.
Κανένας δεν έφυγε.Φτιάξαμε ένα κύκλο μεγάλο και στη μέσα φανταστηκάμε μαι τεράστια τσουκάλα που σιγόβραζε το νερό της βροχής μαζί με χίλια δυο παραξενα, γνωστά και άγνωστα μυστικά.
Μια σούπα αποφασίσαμε να μαγειρέψουμε....μια σούπα που θα ήταν πολύ αλλιώτική από τις συνηθισμένες.
Πήραμε λοιπόν κομμάτια από σύννεφα που έιχαν το σχήμα του προβάτου, του δεινόσαυρου, της καρδιάς, μαις πεταλούδας, ενός γκρίζου μικορύ λύκου, μπόλικο νερό από βροχή, χρώματα όπως το κίτρινο, το πορτοκαλί, το κόκκινο, το καφέ και προσθέσαμε  λίγη σκόνη από ...φαντασία.
Αγγούρια, ντομάτες, καρότα,λίγι κρέας,  αστραπές, κεραυνούς  και βροντές!

Ρίξαμε μπόλικη αγάπη, κομμάτια σε σχήμα καρδιάς, αστέρια κι αστερόσκονη, παραμύθια ένα σωρό από τη βιβλιοθήλη μας, χαμόγελα πολλά και παιδικές ψυχές, πολλά όνειρα  και  τέλος προσθέσαμε αλάτι και  πιπέρι...να τη νοστιμήσουμε!

Κι αρχισαμε να κουνάμε πέρα δώθε τα χέρια μας, να ανακατευτούν καλά τα υλικά μας. Και αφού πήραμε την τσουκάλα μέσα στην τάξη ... την ανάψαμε μια μεγάλη φωτιά με τα όνειρά μας και αφήσαμε την Συννεφοβροχόσουπά μας να σιγοβράζει.

Σαν πέρασε η ώρα κι είχε πια ετοιμαστεί, ανοίξαμε το καπάκι...Και τότε η έκπληξη όλων μας έφερε χειροκροτήματα... Η σούπα μας ήταν έτοιμη και ένα τεράστιο ουράνιο τόξο είχε μόλις ...μαγειρευτεί!

Κι όλα αυτά αποτυπώθυκαν στο χαρτί με την πρώτη ομαδική μας εργασία και το πρώτο δικό μας  παραμύθι!

Κι ύστερα ο καθένας έφτιαξε την δική του εργασία, χρησιμοποιώντας όποια υλικά ήθελε!

Τέλος σε μια  ακόμα ομαδική εργασία φτιάξαμε τα σχήματα που είχαν τα σύννεφα στον ουρανό!



Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Χίλια καλώς ορίσατε...

Κι ήρθε ο Σεπτέμβρης...

Κι άρχισαν οι ετοιμασίες και τα ξεκαθαρίσματα και οι ιδέες και είπαμε να διασκέδασουμε λίγο τα παιδιά την πρώτη μέρα που θα αντικρίσουν το σχολείο μας. Κι έτσι λίγο μετά τον αγιασμό ξεκινήσαμε ένα μικρό παιχνίδι γνωριμίας. Γνωριμία με την αυλή μας και το " μαγικό της δάσος", γνωριμία και με τις νηπιαγωγούς που θα έπαιζαν τον πιο βασικό ρόλο στην σχολική τους ζωή από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά...
Κι ένα παραμύθι ξεκίνησε με αφηγητές όλες μας και τα πράγματα ξεκίνησαν και εξελίχθησαν ...κάπως έτσι!


"....Ήταν μια φορά έναν καιρό σε ένα μικρό σχολείο, μια αυλή μαγική, διαφορετική και παράξενη.Τέσσερα δέντρα της, έκαναν τους πιο ιδιαίτερους καρπούς. Το αστερόδεντρο, το λουλουδόδεντρο, το καρδουλόδεντρο και το χαμογελόδεντρο...Κι όλα αυτά τα φρόντιζε μια πολύχρωμη μάγισσα...η Χρωματούσα. Μια μάγισσα που αγαπούσε πολύ όλα τα χρώματα και αντί για σκούπα μαγική τριγυρνούσε στον ουρανό και τη γη με ένα μαγικό...πινέλο!
Και δείτε για σήμετα πως άλλαξε την αυλή μας. Από πεύκα, ακακίες και φίκους τα μετέτρεψε σόλα αυτά τα παραξενα που είπαμε και  γέμισε ο τόπος με ιδίαιτερους καρπούς: Αστέρια, καρδιές, χαμόγελα και λουλούδια!
Και να ήατν μόνο αυτό; Αφησε και ένα καλάθι γεμάτα με τα πιο αγαπημένα της καλούδια...φεύγοντας να τα πάρουν μαζί τους, όλα τα παιδιά...


Σε ένα μεγάλο πανέρι υπάρχουν τα τέσσερα σύμβολα από τα τέεσερα δέντρα που " μαγεύτηκαν " στην αυλή.

Κάθε παιδί παίρνει ένα σύμβολο και ακουλουθεί την νηπιαγωγό που εχει κι εκείνη το αντίστοιχο.Με τη βοήθεια ενός μουσικού οργάνου κατευθύνεται η κάθε ομάδα στο δέντρο της.

Εκεί γίνεται μια δράση, ενα αυτοσχέδιο δρώμενο από την κάθε νηπιαγωγό και όλες οι ομάδες μαζί συγκεντρώνονται στην μέση της αυλής και η Χρωματούσα αφού καλωσορίσει άλλη μια φορά όλα τα παιδιά και τους γονείς τους, μοιράζει σε κάθε παιδί ξεχωριστά από ένα μήλο*, αφήνοντας τους το άρωμα του φθινοπώρου, τα χρώματα, τη γεύση και  την υπόσχεση για μιά όμορφη χρονιά...
όλοι μαζί!"

*(και φυσικά το " υπονοούμενο της σωστής διατροφής)


11 Σεπτεμβρίου 2015

Καλή σχολική χρονιά!

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Όλα τα ήξερε πάνω στην Παιδαγωγική η νέα συνάδελφος!



 Tης Κατερίνας Περρή*

Νηπιαγωγός “ξετελεμένη”! Το  «πρεπό »όμως και της τάξης ήτανε να το πει και η παλιά νηπιαγωγός, η έμπειρη, που τριάντα χρόνια τώρα βρισκόταν σε αυτό το σχολειό.
Τα σχολικά έτη όμως περνούσαν και η κ.Ελπίδα δεν έλεγε να ανοίξει το στόμα της για εκείνη την  πολυπόθητη κουβέντα, να ακούσει δηλαδή να την ονομάσει …καλή νηπιαγωγό.
Χίλιες δυο ιδέες περνούσαν από το μυαλό της. Λες να ήταν η μικρή σιδερένια τάξη που δεν της άφηνε περιθώριο να ξεδιπλώσει το ταλέντο της στην διδασκαλία; Μήπως τα ποτισμένα με υγρασία ταμπλό από φελιζόλ που κάθε χρόνο προσπαθούσε να καλύψει με λινάτσες πολύχρωμες και μπιχλιμπίδια; Μήπως τα φθαρμένα πορτοκαλί καρεκλάκια που συχνά μαστόρευε με ξυλόκολλα ή τα καλώδια και οι μπαλαντέζες που σαν φιδάκια σου έβαζαν τρικλοποδιές μιας και ο ηλεκτρικός πίνακας σπίθιζε κάθε μήνα σχεδόν;
Πολλές φορές τα απομεσήμερα, στην ώρα της χαλάρωσης έκανε έλεγχο στις γνώσεις της πάνω στη δουλειά και δεν έβρισκε να κουτσαίνει σε τίποτα. Τότε μια πικρία ένοιωθε για τη συνάδελφο νηπιαγωγό που δεν έβλεπε ή  δεν ήθελε να δει πως ήταν κι αυτή νηπιαγωγός άξια.
Ένα πρωί πήρε την απόφαση να της μιλήσει. Κι ενώ τα είχε βάλει όλα σε τάξη αποβραδίς  για το τι θα έλεγε, πως θα αρχινούσε και πως θα ξετέλευε, καθώς κινούσε να ανοίξει το στόμα της, ένας κόμπος στο λαιμό την σταματούσε και όλη η κίνηση της κατέληγε σε ξερόβηχα! Την αγαπούσε, την εκτιμούσε και την θαύμαζε την κ.Ελπίδα. Πάντα τέλεια, δεκτική, προσιτή και φιλική με όλους, αγαπητή από παιδιά και γονείς. Γιατρούς και δικηγόρους είχε για μαθητές της που ακόμα περνούσαν από το σχολείο να τη δουν. Αρεστή στους συναδέλφους και υπομονετική στη δουλειά της που λάτρευε.
Είχε μάθει τα πάντα από αυτήν, η νεαρή νηπιαγωγός. Τρία χρόνια τώρα την παρατηρούσε και σχεδόν την αντέγραφε. Τον τρόπο που μιλούσε, πως κινιόταν , πως συμπεριφερόταν στα παιδιά. Και τότε σκέφτηκε πως μάλλον φταίει το κτίριο, αυτό το άψυχο, στενό και απαίσιο μεταλλικό κουτί  που κάποιοι τολμούσαν να αποκαλούν … « νηπιαγωγείο». Σε κάποιον άλλον χώρο, με σωστές υποδομές, φρεσκοβαμμένους, καθαρούς τοίχους, καλή μόνωση, σωστή θέρμανση και τέλος πάντων πιο ανθρώπινες συνθήκες για πεντάχρονα παιδιά… ε… εκεί θα φαινόταν και η δική της αξία!
Θα μπορούσε να ξεδιπλώσει τις παιδαγωγικές της δεξιότητες και να αποδείξει στην κ.Ελπίδα πόσο καλή και ικανή ήταν και αυτή. Αποφάσισε λοιπόν την επόμενη χρονιά να πάρει μετάθεση στο όμορο νηπιαγωγείο που μόλις χτίστηκε, θαύμα οφθαλμών, τεχνολογίας και αρχιτεκτονικής. Αίθουσες διδασκαλίας, χώροι χαλάρωσης, τραπεζαρία και κουζίνα , θέρμανση, ψύξη στο φουλ, τουαλέτες και μπάνια, γραφείο προϊσταμένης, γραφείο διδακτικού προσωπικού, αυλή στρωμένη με πανάκριβο αντιολισθητικό υλικό. Μέχρι και  βιοκλιματική οροφή είχε! Ένα θαύμα αληθινό για το κέντρο της πόλης και τους στενούς πεζόδρομους με τα πνιγηρά τριγύρω κτίρια.
Το έκανε λοιπόν! Πήρε μετάθεση και το τέλος της χρονιάς έκανε και τον απολογισμό της στην καινούργια της θέση.
Τα παιδιά δεν ήταν τόσο γελαστά όσο αυτά της κ. Ελπίδας, όταν έφτιαχναν τούρτες από λάσπη και πετραδάκια στη χωμάτινη αυλή του σιδερένιου σχολείου. Οι πανύψηλοι λευκοί τοίχοι γύρω γύρω δεν μυρίζουν όπως η θαλασσινή αύρα κάθε πρωί από το αεράκι του λιμανιού, ούτε είχαν αλάτι τα τζάμια που έδινε αφορμή για γκριμάτσες στα μουτράκια των παιδιών όταν τα έγλυφαν με τα δακτυλάκια τους.
Εντάξει… δεν είχε δέντρα η αυλή να σκαρφαλώνουν, να αγκαλιάζουν, να αφουγκράζονται τα παιδιά τους κορμούς τους. Ούτε πευκοβελόνες για να φτιάχνουν βραχιόλια, όμως η αίθουσα της διδασκαλίας της,  ήταν εφάμιλλη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Μπορεί να μην υπήρχε σπιθαμή από χώμα για να φυτρώσουν τα κουκούτσια από το καρπούζι που έφτυναν τα μικρά στη γιορτή του Ιούνη, όμως η απρόσιτη και απαγορευμένη προς είσοδο βιοκλιματική στέγη είχε ποικιλία τροπικών φυτών, ορατή ακόμη και από αεροπλάνο.
Απογοητεύτηκε…
Τόσες υπέροχες, άψογες, ευάερες και ευήλιες γωνιές δραστηριοτήτων και ..τόση ψυχρότητα στα πρόσωπα των παιδιών και των γονιών την τελευταία ημέρα της αποχαιρετιστήριας γιορτής! Πολλά τα δώρα, υπέροχα τα εγκαίνια με παρόντες όλους τους « έχοντες» και «κατέχοντες » της πόλης, μα καμιά ζεστασιά, μια αληθινή αγκαλιά, ένα δάκρυ συγκίνησης, μια μικρή  ανθρώπινη επαφή.
Την άλλη μέρα, στις 16 του Ιούνη, κάλεσε την κ. Ελπίδα να περάσει για ένα καφέ στο καινούργιο της σχολείο, στο …παλάτι της! Κι όμως ήταν απογοητευμένη και τότε η κ. Ελπίδα τη ρώτησε αν τα είχε κάνει όλα όπως της είχε πει, όπως τα έβλεπε στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Εκείνη απαντούσε καταφατικά. Τότε γυρίζει και της λέει:
«- Πάμε να δω λοιπόν, που δουλεύεις και θα σου πω τη γνώμη μου…»
Η νέα νηπιαγωγός την ξενάγησε, ώρες ολόκληρες της έδειχνε το χώρο του σχολείου, τις υπέροχες κουρτίνες, τα μοσχομυρισμένα και γυαλιστερά τραπεζοκαθίσματα, τις ανέσεις …τα πάντα! Η κ. Ελπίδα κοντοστάθηκε…
-Αχ κορίτσι μου καλό, της είπε, σ όλα τούτα τα πράγματα λείπει κάτι…  Δεν τους έκανες …χου!
-          Τι δεν έκανα; Τι  …χου, κ. Ελπίδα;
-          Να … έτσι…

Πήρε μια βαθιά ανάσα, μισάνοιξε τα χείλη της, έβγαλε μετά τον αέρα από το στόμα της ώστε να κάνει εκείνο το θόρυβο του ….χου!

-Δηλαδή να φυσώ; Είπε η νεαρή κοπέλα
- Δηλαδή, κορίτσι μου, να δίνεις την ψυχή σου. Χωρίς αυτήν πως θα αποκτήσουν ζωντάνια όλα; Πως θα αρχίσουν όλα να σου χαμογελούν; Πως θα αποκτήσουν τη δική τους ψύχη; Μπορούν μαθές μοναχά τους; Δεν μπορούν!

*Η Κατερίνα Περρή είναι νηπιαγωγός στο 10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου 

Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από το διήγημα « Το Χου» του Στέλιου Κωστή Σπυριδάκη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 17 Σεπτεμβρίου 2015 στον παρακάτω σύνδεσμο:http://www.cretalive.gr/opinions