Ετικέτες

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

O χειμώνας με τα μάτια των παιδιών !

Κι ήρθε ο Χειμώνας, κι ο Ιανουάριος το δεύτερό του παιδί ξεκίνησε με χιόνια και βροχές και μόλις άνοιξαν τα σχολεία αρχιισαν και οι αλκυονίδες μέρες. Και αναρωτηθήκαμε πως γίνεται κι αλλάζουν τόσο γρήγορα " οι καιροί " και τότε θυμηθήκαμε τους  μύθους  της αλκυόνης. 
Ένας μεσαιωνικός μύθος της Βόρειας Ευρώπης λέει ότι το χρώμα της Αλκυόνης ήταν στην αρχή γκρίζο.

 Όμως όταν έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός, πέταξε κατευθείαν ψηλά στον ουρανό για να μπορέσει να παρατηρήσει τα νερά. Πετώντας όμως τόσο κοντά στον ήλιο το στήθος της τσουρουφλίστηκε και έγινε κόκκινο από τις ακτίνες του και η ράχη της έγινε μπλε από το χρώμα του ουρανού. 

Και εκείνον τον μύθο τον ελληνικό που λέει πως  :Η Αλκυόνη, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου ,που ζούσε στ' ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της τον Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.


Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχε από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ' άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσούν τ' αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.

Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσά τα αυγά της , τις γνωστές σε μας αλκυονίδες μέρες.


Και μάθαμε ένα σψρό για τον καιρό και τα καλά του τον Χειμώνα και αφού λένε πως ο καλύτεραο τρόπος να μάθει κανείς "τον κόσμο' είναι η γνώση που προσ΄φερει η ίδια η ψυχή μετατρέψαμε το νηπιαγωγείο σε χώρο έκθεσης  με ζωγραφικούς πίνακες σε χειμωνιάτικα τοπία  :

Τα μάτια των παιδιών όμως έιδαν κι άλλα πράγματα  και δέιτε πως ένας διάσημος πίνακς του Vincent Van Gogh με τον τίτλο : Two Digging Peasant ( Δυο Αγρότες που σκάβουν) και που ζωγραφίστηκε στα1890:

Τα φώτα χαμηλώνουν, ακούμε  υπέροχη μουσική του Γιώργου Βαρσαμάκη : Μυστικά παραμύθια  :Ακούστε εδώ !... και η δική μας η δράση ξεκινά : 


Νηπιαγωγός  : Παρατηρώ και περιγράφω τον πίνακα 


Νήπια :
- Βλέπω ένα ελέφαντα, που είναι μπλε, ζει τον χειμώνα και κάτι ψάχνει (Γ.Κ.)

- Είναι ένας κλέφτης, σε ένα σπίτι που έχει πάρει μαζί του πράγματα (Ο. Α.)

- Είναι ένας τυφλοπόντικας  και ένα σκιουράκι. Το σκιουράκι του κλείνει το στόμα και είανι απόγευμα γιατί ο ήλιος έχει δύσει! ( Ρ.Π.)

-Είναι δύο άνθρωποι που μαζεύουν χόρτα  τον χειμώνα ( Γ.Γ.)

- Ενα μεγάλο καρύδι στο λιβάδι ( Α.Μ.)

-Είναι δύο αρκούδες που ψάχνουν να βρουν φαγητό ( Μ. Β.)

-Είναι  μια θάλασσα με άμμο και σπίτι και ένας ποντικός με ένα αρκουδάκι ψάχνουν για φαγητό ( Ε.Λ.)

-Είναι μια καλύβα στην άμμο και βουνά γύρω και ένα σκιουράκι κι ένα σαλιγκάρι μαζεύουν φαγητό για το χειμώνα! ( Μ.Τ)

-Είναι ένα ποτάμι που έχει κύματα και χρώματα πολλά και μάλλον είναι καλοκαίρι  (Τ.Τ.)
-Βλέπω δύο βραχους στη θάλασσα το καλοκαίρι( Ι. Κ.)

-Είναι ένα δελφίνι κι ένα ςσκίουρος που έχουν συναντηθεί στην άμμο (Ν.Μ.)

-Είναι τα παιδιά της Αλκυόνης σε ένα χωριό ( Α. Κ.)

- Δύο ανθρωποι που σκάβουν στην παραλία ( Μ.Κ.)

Εσείς τι βλέπετε σ αυτόν τον πίνακα;....Σίγουρα ο καθένας αντιλαμβάνεται αλλίως εικόνες, λέξεις, πραγματα

καλή χρονιά!

 

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Η συννεφοβροχόσουπα του 10ου Νηπιαγωγείου!

Κι έπιασαν τα πρωτοβρόχια...
Κι ακόμη δεν ξεκίνησε το σχολειό...
Και τρέξαμε όλοι στην αυλή να νοιώσουμε τις μυρωδιές του φθινοπώρου, να μυρίσουμε τη γη, να αγκαλιάσουμε τα δέντρα μας, να δούμε τα χρώματα, τα πουλιά και τα σύννεφα. Κι εκεί που ψάχναμε να βρούμε με τι μοιάζουν άρχισε να ψιχαλίζει. Γέλια και φωνές, χαρά απερίγραπτη.
Κανένας δεν έφυγε.Φτιάξαμε ένα κύκλο μεγάλο και στη μέσα φανταστηκάμε μαι τεράστια τσουκάλα που σιγόβραζε το νερό της βροχής μαζί με χίλια δυο παραξενα, γνωστά και άγνωστα μυστικά.
Μια σούπα αποφασίσαμε να μαγειρέψουμε....μια σούπα που θα ήταν πολύ αλλιώτική από τις συνηθισμένες.
Πήραμε λοιπόν κομμάτια από σύννεφα που έιχαν το σχήμα του προβάτου, του δεινόσαυρου, της καρδιάς, μαις πεταλούδας, ενός γκρίζου μικορύ λύκου, μπόλικο νερό από βροχή, χρώματα όπως το κίτρινο, το πορτοκαλί, το κόκκινο, το καφέ και προσθέσαμε  λίγη σκόνη από ...φαντασία.
Αγγούρια, ντομάτες, καρότα,λίγι κρέας,  αστραπές, κεραυνούς  και βροντές!

Ρίξαμε μπόλικη αγάπη, κομμάτια σε σχήμα καρδιάς, αστέρια κι αστερόσκονη, παραμύθια ένα σωρό από τη βιβλιοθήλη μας, χαμόγελα πολλά και παιδικές ψυχές, πολλά όνειρα  και  τέλος προσθέσαμε αλάτι και  πιπέρι...να τη νοστιμήσουμε!

Κι αρχισαμε να κουνάμε πέρα δώθε τα χέρια μας, να ανακατευτούν καλά τα υλικά μας. Και αφού πήραμε την τσουκάλα μέσα στην τάξη ... την ανάψαμε μια μεγάλη φωτιά με τα όνειρά μας και αφήσαμε την Συννεφοβροχόσουπά μας να σιγοβράζει.

Σαν πέρασε η ώρα κι είχε πια ετοιμαστεί, ανοίξαμε το καπάκι...Και τότε η έκπληξη όλων μας έφερε χειροκροτήματα... Η σούπα μας ήταν έτοιμη και ένα τεράστιο ουράνιο τόξο είχε μόλις ...μαγειρευτεί!

Κι όλα αυτά αποτυπώθυκαν στο χαρτί με την πρώτη ομαδική μας εργασία και το πρώτο δικό μας  παραμύθι!

Κι ύστερα ο καθένας έφτιαξε την δική του εργασία, χρησιμοποιώντας όποια υλικά ήθελε!

Τέλος σε μια  ακόμα ομαδική εργασία φτιάξαμε τα σχήματα που είχαν τα σύννεφα στον ουρανό!



Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Χίλια καλώς ορίσατε...

Κι ήρθε ο Σεπτέμβρης...

Κι άρχισαν οι ετοιμασίες και τα ξεκαθαρίσματα και οι ιδέες και είπαμε να διασκέδασουμε λίγο τα παιδιά την πρώτη μέρα που θα αντικρίσουν το σχολείο μας. Κι έτσι λίγο μετά τον αγιασμό ξεκινήσαμε ένα μικρό παιχνίδι γνωριμίας. Γνωριμία με την αυλή μας και το " μαγικό της δάσος", γνωριμία και με τις νηπιαγωγούς που θα έπαιζαν τον πιο βασικό ρόλο στην σχολική τους ζωή από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά...
Κι ένα παραμύθι ξεκίνησε με αφηγητές όλες μας και τα πράγματα ξεκίνησαν και εξελίχθησαν ...κάπως έτσι!


"....Ήταν μια φορά έναν καιρό σε ένα μικρό σχολείο, μια αυλή μαγική, διαφορετική και παράξενη.Τέσσερα δέντρα της, έκαναν τους πιο ιδιαίτερους καρπούς. Το αστερόδεντρο, το λουλουδόδεντρο, το καρδουλόδεντρο και το χαμογελόδεντρο...Κι όλα αυτά τα φρόντιζε μια πολύχρωμη μάγισσα...η Χρωματούσα. Μια μάγισσα που αγαπούσε πολύ όλα τα χρώματα και αντί για σκούπα μαγική τριγυρνούσε στον ουρανό και τη γη με ένα μαγικό...πινέλο!
Και δείτε για σήμετα πως άλλαξε την αυλή μας. Από πεύκα, ακακίες και φίκους τα μετέτρεψε σόλα αυτά τα παραξενα που είπαμε και  γέμισε ο τόπος με ιδίαιτερους καρπούς: Αστέρια, καρδιές, χαμόγελα και λουλούδια!
Και να ήατν μόνο αυτό; Αφησε και ένα καλάθι γεμάτα με τα πιο αγαπημένα της καλούδια...φεύγοντας να τα πάρουν μαζί τους, όλα τα παιδιά...


Σε ένα μεγάλο πανέρι υπάρχουν τα τέσσερα σύμβολα από τα τέεσερα δέντρα που " μαγεύτηκαν " στην αυλή.

Κάθε παιδί παίρνει ένα σύμβολο και ακουλουθεί την νηπιαγωγό που εχει κι εκείνη το αντίστοιχο.Με τη βοήθεια ενός μουσικού οργάνου κατευθύνεται η κάθε ομάδα στο δέντρο της.

Εκεί γίνεται μια δράση, ενα αυτοσχέδιο δρώμενο από την κάθε νηπιαγωγό και όλες οι ομάδες μαζί συγκεντρώνονται στην μέση της αυλής και η Χρωματούσα αφού καλωσορίσει άλλη μια φορά όλα τα παιδιά και τους γονείς τους, μοιράζει σε κάθε παιδί ξεχωριστά από ένα μήλο*, αφήνοντας τους το άρωμα του φθινοπώρου, τα χρώματα, τη γεύση και  την υπόσχεση για μιά όμορφη χρονιά...
όλοι μαζί!"

*(και φυσικά το " υπονοούμενο της σωστής διατροφής)


11 Σεπτεμβρίου 2015

Καλή σχολική χρονιά!

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Όλα τα ήξερε πάνω στην Παιδαγωγική η νέα συνάδελφος!



 Tης Κατερίνας Περρή*

Νηπιαγωγός “ξετελεμένη”! Το  «πρεπό »όμως και της τάξης ήτανε να το πει και η παλιά νηπιαγωγός, η έμπειρη, που τριάντα χρόνια τώρα βρισκόταν σε αυτό το σχολειό.
Τα σχολικά έτη όμως περνούσαν και η κ.Ελπίδα δεν έλεγε να ανοίξει το στόμα της για εκείνη την  πολυπόθητη κουβέντα, να ακούσει δηλαδή να την ονομάσει …καλή νηπιαγωγό.
Χίλιες δυο ιδέες περνούσαν από το μυαλό της. Λες να ήταν η μικρή σιδερένια τάξη που δεν της άφηνε περιθώριο να ξεδιπλώσει το ταλέντο της στην διδασκαλία; Μήπως τα ποτισμένα με υγρασία ταμπλό από φελιζόλ που κάθε χρόνο προσπαθούσε να καλύψει με λινάτσες πολύχρωμες και μπιχλιμπίδια; Μήπως τα φθαρμένα πορτοκαλί καρεκλάκια που συχνά μαστόρευε με ξυλόκολλα ή τα καλώδια και οι μπαλαντέζες που σαν φιδάκια σου έβαζαν τρικλοποδιές μιας και ο ηλεκτρικός πίνακας σπίθιζε κάθε μήνα σχεδόν;
Πολλές φορές τα απομεσήμερα, στην ώρα της χαλάρωσης έκανε έλεγχο στις γνώσεις της πάνω στη δουλειά και δεν έβρισκε να κουτσαίνει σε τίποτα. Τότε μια πικρία ένοιωθε για τη συνάδελφο νηπιαγωγό που δεν έβλεπε ή  δεν ήθελε να δει πως ήταν κι αυτή νηπιαγωγός άξια.
Ένα πρωί πήρε την απόφαση να της μιλήσει. Κι ενώ τα είχε βάλει όλα σε τάξη αποβραδίς  για το τι θα έλεγε, πως θα αρχινούσε και πως θα ξετέλευε, καθώς κινούσε να ανοίξει το στόμα της, ένας κόμπος στο λαιμό την σταματούσε και όλη η κίνηση της κατέληγε σε ξερόβηχα! Την αγαπούσε, την εκτιμούσε και την θαύμαζε την κ.Ελπίδα. Πάντα τέλεια, δεκτική, προσιτή και φιλική με όλους, αγαπητή από παιδιά και γονείς. Γιατρούς και δικηγόρους είχε για μαθητές της που ακόμα περνούσαν από το σχολείο να τη δουν. Αρεστή στους συναδέλφους και υπομονετική στη δουλειά της που λάτρευε.
Είχε μάθει τα πάντα από αυτήν, η νεαρή νηπιαγωγός. Τρία χρόνια τώρα την παρατηρούσε και σχεδόν την αντέγραφε. Τον τρόπο που μιλούσε, πως κινιόταν , πως συμπεριφερόταν στα παιδιά. Και τότε σκέφτηκε πως μάλλον φταίει το κτίριο, αυτό το άψυχο, στενό και απαίσιο μεταλλικό κουτί  που κάποιοι τολμούσαν να αποκαλούν … « νηπιαγωγείο». Σε κάποιον άλλον χώρο, με σωστές υποδομές, φρεσκοβαμμένους, καθαρούς τοίχους, καλή μόνωση, σωστή θέρμανση και τέλος πάντων πιο ανθρώπινες συνθήκες για πεντάχρονα παιδιά… ε… εκεί θα φαινόταν και η δική της αξία!
Θα μπορούσε να ξεδιπλώσει τις παιδαγωγικές της δεξιότητες και να αποδείξει στην κ.Ελπίδα πόσο καλή και ικανή ήταν και αυτή. Αποφάσισε λοιπόν την επόμενη χρονιά να πάρει μετάθεση στο όμορο νηπιαγωγείο που μόλις χτίστηκε, θαύμα οφθαλμών, τεχνολογίας και αρχιτεκτονικής. Αίθουσες διδασκαλίας, χώροι χαλάρωσης, τραπεζαρία και κουζίνα , θέρμανση, ψύξη στο φουλ, τουαλέτες και μπάνια, γραφείο προϊσταμένης, γραφείο διδακτικού προσωπικού, αυλή στρωμένη με πανάκριβο αντιολισθητικό υλικό. Μέχρι και  βιοκλιματική οροφή είχε! Ένα θαύμα αληθινό για το κέντρο της πόλης και τους στενούς πεζόδρομους με τα πνιγηρά τριγύρω κτίρια.
Το έκανε λοιπόν! Πήρε μετάθεση και το τέλος της χρονιάς έκανε και τον απολογισμό της στην καινούργια της θέση.
Τα παιδιά δεν ήταν τόσο γελαστά όσο αυτά της κ. Ελπίδας, όταν έφτιαχναν τούρτες από λάσπη και πετραδάκια στη χωμάτινη αυλή του σιδερένιου σχολείου. Οι πανύψηλοι λευκοί τοίχοι γύρω γύρω δεν μυρίζουν όπως η θαλασσινή αύρα κάθε πρωί από το αεράκι του λιμανιού, ούτε είχαν αλάτι τα τζάμια που έδινε αφορμή για γκριμάτσες στα μουτράκια των παιδιών όταν τα έγλυφαν με τα δακτυλάκια τους.
Εντάξει… δεν είχε δέντρα η αυλή να σκαρφαλώνουν, να αγκαλιάζουν, να αφουγκράζονται τα παιδιά τους κορμούς τους. Ούτε πευκοβελόνες για να φτιάχνουν βραχιόλια, όμως η αίθουσα της διδασκαλίας της,  ήταν εφάμιλλη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Μπορεί να μην υπήρχε σπιθαμή από χώμα για να φυτρώσουν τα κουκούτσια από το καρπούζι που έφτυναν τα μικρά στη γιορτή του Ιούνη, όμως η απρόσιτη και απαγορευμένη προς είσοδο βιοκλιματική στέγη είχε ποικιλία τροπικών φυτών, ορατή ακόμη και από αεροπλάνο.
Απογοητεύτηκε…
Τόσες υπέροχες, άψογες, ευάερες και ευήλιες γωνιές δραστηριοτήτων και ..τόση ψυχρότητα στα πρόσωπα των παιδιών και των γονιών την τελευταία ημέρα της αποχαιρετιστήριας γιορτής! Πολλά τα δώρα, υπέροχα τα εγκαίνια με παρόντες όλους τους « έχοντες» και «κατέχοντες » της πόλης, μα καμιά ζεστασιά, μια αληθινή αγκαλιά, ένα δάκρυ συγκίνησης, μια μικρή  ανθρώπινη επαφή.
Την άλλη μέρα, στις 16 του Ιούνη, κάλεσε την κ. Ελπίδα να περάσει για ένα καφέ στο καινούργιο της σχολείο, στο …παλάτι της! Κι όμως ήταν απογοητευμένη και τότε η κ. Ελπίδα τη ρώτησε αν τα είχε κάνει όλα όπως της είχε πει, όπως τα έβλεπε στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Εκείνη απαντούσε καταφατικά. Τότε γυρίζει και της λέει:
«- Πάμε να δω λοιπόν, που δουλεύεις και θα σου πω τη γνώμη μου…»
Η νέα νηπιαγωγός την ξενάγησε, ώρες ολόκληρες της έδειχνε το χώρο του σχολείου, τις υπέροχες κουρτίνες, τα μοσχομυρισμένα και γυαλιστερά τραπεζοκαθίσματα, τις ανέσεις …τα πάντα! Η κ. Ελπίδα κοντοστάθηκε…
-Αχ κορίτσι μου καλό, της είπε, σ όλα τούτα τα πράγματα λείπει κάτι…  Δεν τους έκανες …χου!
-          Τι δεν έκανα; Τι  …χου, κ. Ελπίδα;
-          Να … έτσι…

Πήρε μια βαθιά ανάσα, μισάνοιξε τα χείλη της, έβγαλε μετά τον αέρα από το στόμα της ώστε να κάνει εκείνο το θόρυβο του ….χου!

-Δηλαδή να φυσώ; Είπε η νεαρή κοπέλα
- Δηλαδή, κορίτσι μου, να δίνεις την ψυχή σου. Χωρίς αυτήν πως θα αποκτήσουν ζωντάνια όλα; Πως θα αρχίσουν όλα να σου χαμογελούν; Πως θα αποκτήσουν τη δική τους ψύχη; Μπορούν μαθές μοναχά τους; Δεν μπορούν!

*Η Κατερίνα Περρή είναι νηπιαγωγός στο 10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου 

Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από το διήγημα « Το Χου» του Στέλιου Κωστή Σπυριδάκη

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 17 Σεπτεμβρίου 2015 στον παρακάτω σύνδεσμο:http://www.cretalive.gr/opinions

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Διδάσκουν σε κοντέινερ…σαν σε παραμύθι!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Διδάσκουν σε κοντέινερ…σαν σε παραμύθι

http://share-news.gr 

Το 10ο νηπιαγωγείο Ηρακλείου στην οδό Επιμενίδου 21 με θέα τη θάλασσα, στεγάζεται σε ένα μικρό λυόμενο χώρο και ένα κοντέινερ περίπου 20 χρόνων… Ήταν λίγο πριν τις 10 το πρωί, όταν η κ. Μαρίνα Παπαστεφανάκη διευθύντρια του 10ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου μας υποδέχτηκε. Αφορμή της επίσκεψης μας θα μπορούσε να ήταν οι παλαιές, εγκαταστάσεις του νηπιαγωγείου αλλά δεν ήταν. Αιτία στάθηκε η αξιοπρόσεχτη πρωτοβουλία γι’ άλλη μια χρονιά της Ελένη Μπετεινάκη, Κατερίνα Περριάκη Φρόσω Παπαδομιχελάκη και των λοιπών νηπιαγωγών, για τη δημιουργία μιας σπουδαίας βιβλιοθήκης που θα έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί και ως δανειστική και γι’ άλλα νηπιαγωγεία!
10ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΥΧΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΛΛΕΡΓΩΝ
10ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΥΧΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΛΛΕΡΓΩΝ
Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να υπογραμμίσουμε δύο πολύ σημαντικά πράγματα που μας έκαναν εντύπωση. Καταρχήν, η θετική ενέργεια και το χαμόγελο των ανθρώπων που επιτελούν το λειτούργημα του παιδαγωγού/νηπιαγωγού υπό αντίξοες συνθήκες και εγκαταστάσεις. Παρ’ όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, το μεράκι και οι δραστηριότητες των παιδαγωγών έχουν μεταμορφώσει τον αφιλόξενο χώρο του container σ’ ένα πολύχρωμο κόσμο παραμυθιών και παραστάσεων, γεμάτος παιχνίδια, παιδικές δημιουργίες και ιστορίες παραμυθιών.
10o NHΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
10o NHΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
10o NHΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
10o NHΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Δεύτερον, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν, διδάσκουν και επικοινωνούν με τα παιδιά! Οι αφανείς ήρωες του 10ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου δεν μεταμορφώνουν μόνο το χώρο τους αλλά και τη πρώτη σχολική επαφή των μικρών παιδιών, συμμετέχοντας σ’ ένα παιχνίδι ρόλων που εξάπτει τη φαντασία τους. Μέσα σε παιχνιδιάρικο πνεύμα τα νήπια κάθε χρονιά αποφασίζουν σε ποιο παραμύθι θέλουν να πρωταγωνιστήσουν και οι νηπιαγωγοί το διοργανώνουν! Έτσι, καταφέρνουν να διδάξουν στους μικρούς πρωταγωνιστές το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας και να διευρύνουν τη φαντασία τους παίζοντας, τραγουδώντας, και χορεύοντας.
Το 10ο νηπιαγωγείο Ηρακλείου, χρειάζεται τη συνδρομή όλων των Ηρακλειωτών,  για να ολοκληρωθεί η βιβλιοθήκη και ν’ αποκτήσει ακόμα περισσότερες ιστορίες ώστε τα παιδιά να πρωταγωνιστήσουν. Η βιβλιοθήκη, όπως προαναφέραμε στην αρχή θα βοηθήσει και τα υπόλοιπα νηπιαγωγεία ως δανειστική. Η διεύθυνση του νηπιαγωγείου δέχεται παιδικά βιβλία και παραμύθια.
10ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!
10ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!
Για τη συνδρομή σας: 
Προισταμένη του 10ου Νηπιαγωγείου Ηρακλέιου: Μαρίνα Παπαστεφανάκη.
Νηπιαγωγοί:Ελένη Μπετεινάκη, Κατερίνα Περριάκη Φρόσω Παπαδομιχελάκη
Διεύθυνση: Επιμενίδου 21
Tηλέφωνο: 2810222334
Ώρες: 8.30-10.30
Γ.Κ.

Προσοχή …Προσοχή… Έκτακτη είδηση!



Ύστερα από  σκέψεις πολλές  και δουλειά αρκετή, επιτέλους καταφέραμε και φτιάξαμε την μια αίθουσα  από τα συμπαθέστατα κοντέινερ που στεγάζεται τα τελευταία  20 χρόνια, περίπου, το νηπιαγωγείο μας, σε χώρο βιβλιοθήκης. Βιβλιοθήκης που χρειάζεται να έχει βιβλία για να λειτουργήσει! 

Είπαμε λοιπόν να σας το πούμε, σε σας και τους φίλους σας, όλο και κάποια παιδικά βιβλία θα έχετε σπίτι σας, στο πατάρι, στην αποθήκη που …δεν χρειάζεστε.
 

Για  μας είναι θησαυρός, που θα πλουτίσει ακόμα περισσότερο την  φαντασία, τη δημιουργικότητα και την καθημερινότητα μας. 

Σκεφτείτε  το και πείτε μας αν θέλετε να γεμίσετε εμάς με ακόμα μεγαλύτερα χαμόγελα και τα ράφια της βιβλιοθήκης μας με ότι  εσείς νομίζετε!

10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου, Επιμενίδου 21, 71202
(nipiagogio10@gmail.cοm , για περισσότερες πληροφορίες)

Διαδώστε το…παντού!

Δημοσιεύτηκε :   

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

«Η ιστορία ενός πρόσφυγα…»



Mε αφορμή ένα βιβλίο… 

Και τούτη η μέρα άρχισε με καλημέρες… καλημέρες σε διάφορες γλώσσες. Μια  καλημέρα δυνατή, σιγανή, χαμογελαστή, παιχνιδιάρικη, λυπημένη και ανοιξιάτικη!

Κι ύστερα είπαμε καλημέρα στη γλώσσα της Νικολέτας, της Υακίνθης, του Αλέξανδρου, στα ρώσικα, στα αγγλικά, στα αλβανικά, στα γαλλικά, τα γερμανικά, τα βουλγάρικα ,τα τούρκικα και τα αραβικά!
Κι είδαμε ένα μικρό animation video με εικόνες από χώρες διαφορετικές, φτωχότερες από την δική μας. Τα παιδιά εκεί  δεν είχαν τα δικά μας παιχνίδια,  τα δικά μας σχολεία, την δική μας αυλή.
Άραγε, αναρωτηθήκαμε, σε όλες τις χώρες του κόσμου τα παιδιά πάνε διακοπές;
Έχουν ζεστό φαγητό κάθε μέρα; Έχουν ρούχα καθαρά; Έχουν νερό; Έχουν φαγητό; Έχουν σχολεία;
Νηπ : Έχετε ακούσει ποτέ τη λέξη « πρόσφυγας»; Ποιο  είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό ακούγοντας την;
Νήπια : Προσοχή, πρόσωπο, πρόσεχε, σου προσφέρω κάτι ….και ένα κοριτσάκι είπε…:
Όταν φεύγω από τη χώρα μου γιατί γίνεται πόλεμος … Κάτι ήξερε, κάτι είχε ακούσει, παραπάνω!
Κι ύστερα είδαμε το  βίντεο της Shahad  και η συζήτηση προχώρησε παραπέρα… Μια σειρά από φωτογραφίες δόθηκαν στα παιδιά και από χέρι σε χέρι τις είδαν όλες. Κι άνοιξαν τα μάτια τους διάπλατα, κι αναρωτήθηκαν, κι ένα σωρό απορίες και ερωτήματα δημιουργήθηκαν. Κι ένα άλλο κορίτσι έκανε τα χέρια του σαν να προσεύχονταν να μην υπάρχουν παιδάκια, μοναχά τους, στον κόσμο. Και περιγράψαμε τα συναισθήματα..

Φόβος, λύπη, στεναχώρια, πείνα, δίψα, ασχήμια!

Κι είδαμε στο χάρτη την Μεσόγειο θάλασσα  και την Συρία και ένα σωρό άλλες χώρεςκαι είπαμε πως ο πόλεμος είναι λίγο …μακριά!

Κι ύστερα ξεκίνησε η ιστορία του Χάρη και του Φάρι…ένα παραμύθι που ίσως και να είναι αληθινό, για δυο παιδιά που ενώνονται με τα δεσμά της φιλίας, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης . Το ένα ζει στην Ελλάδα… το άλλο είναι πρόσφυγας από τη Συρία …

«…Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… ή καλύτερα στις μέρες μας… ένα μικρό αγόρι που κάθε μέρα κάνει την ίδια διαδρομή για το σχολειό του, από την άκρη του χωριού, την κεντρική πλατεία και την γέφυρα. Εκεί κάτω από τη γέφυρα μέρες τώρα υπάρχει ένα μικρό γκρι κουβάρι από ρούχα, που το συναντά κάθε πρωί. Ώσπου μια μέρα αυτό το κουβάρι κουνήθηκε και ήταν …ένα παιδί. Ένα μικρό φοβισμένο, κουρασμένο, αδύνατο, εξασθενημένο, βρώμικο παιδί. Ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά του κόσμου μόνο που τούτο ήταν  λίγο διαφορετικό και δεν έφταιγε  που δεν μιλούσε, ήταν  που είχε εκείνα τα τεράστια μαύρα μάτια και τα μικρά χέρια που έψαχναν  ψίχουλα στο χώμα …
Ο Χάρης, το περιποιήθηκε όσο  μπορούσε, του έφερε  φαγητό, κουβέρτα, μπισκότα κι εκείνο χαμογέλασε για πρώτη φορά…
Είναι ο Χάρης κι εκείνο το παιδί είναι ο Φάρις και μια φιλία έτσι όπως κτίζουν μόνο τα μικρά παιδιά ξεκινάει… χωρίς λόγια, μόνο με τα μάτια, την καρδιά  και το παιχνίδι. Ο Χάρης θέλει να το βοηθήσει, ο μπαμπάς του στην αρχή αρνείται, δεν θέλει μπλεξίματα, η μαμά συγκινείται… και τότε η τύχη του μικρού Φάρι αλλάζει ! Θα βοηθήσει πολύ  κι ο δάσκαλος του Χάρη, ο κυρ Αριστείδης που μιλάει αραβικά, αφού ο Φάρις είναι πρόσφυγας από την Συρία, που αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα του γιατί είχε πόλεμο. Έχασε τους γονείς του και τα αδέλφια του έγιναν στρατιώτες με το ζόρι… Κι ο κυρ Αριστείδης θα τον βοηθήσει να πάρει …άσυλο!
Κι η τάξη γεμίζει παιδικές φωνές, και γέλια και καλημέρες  από γλώσσες που μιλιούνται σε διάφορα μέρη του κόσμου και παιχνίδια που παίζονται από όλους κι ας μην τα γνώριζαν πριν. Όπως εκείνο της γιορτής των Χρωμάτων που καλωσορίζει την Άνοιξη …»
Κι ύστερα αφού γελάσαμε κι εμείς πολύ δώσαμε ονόματα στις εικόνες που είδαμε και βγήκαμε έξω στην αυλή και ζωγραφίσαμε όλα εκείνα  τα παιδιά που είναι πρόσφυγες και τους γονείς τους και τα συναισθήματα μας  κι ευχηθήκαμε  να μπορούν όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι χαρούμενα, να έχουν φαγητό και νερό και σχολεία, και σπίτια και τον μπαμπά και την μαμά τους και …μια πατρίδα!

Κι επειδή οι εικόνες με τους τίτλους μιλάνε από μόνες τους δείτε τι είπαν τα παιδιά για κάθε μία από αυτές !












Κι όλα αυτά έγιναν με αφορμή ένα βιβλίο… της Γιώτας Αλεξάνδρου «Χάρις και Φάρις»εκδ. Βιβλιόφωνο και περιμένουμε το Σάββατο  25 Απριλίου 2015, που θα είναι εδώ στο Ηράκλειο στα « Παραμύθια του Σαββάτου », να μας παίξει την ιστορία της με τις κούκλες της, να τραγουδήσουμε και να μάθουμε για τους πρόσφυγες με  δραστηριότητες βασισμένες σε υλικό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, στα πλαίσια της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.

10o Νηπιαγωγείο Ηρακλείου, Τετάρτη 22 Απριλίου 2015!




Νηπιαγωγείο Ηρακλείου, Τετάρτη 22 Απριλίου 2015!