Προσοχή …Προσοχή… Έκτακτη είδηση!

Ύστερα από  σκέψεις πολλές  και δουλειά αρκετή, επιτέλους καταφέραμε και φτιάξαμε την μια αίθουσα  από τα συμπαθέστατα κοντέινερ που στεγάζεται τα τελευταία  20 χρόνια, περίπου, το νηπιαγωγείο μας, σε χώρο βιβλιοθήκης. Βιβλιοθήκης που χρειάζεται να έχει βιβλία για να λειτουργήσει! 

Είπαμε λοιπόν να σας το πούμε, σε σας και τους φίλους σας, όλο και κάποια παιδικά βιβλία θα έχετε σπίτι σας, στο πατάρι, στην αποθήκη που …δεν χρειάζεστε.

 

Για  μας είναι θησαυρός, που θα πλουτίσει ακόμα περισσότερο την  φαντασία, τη δημιουργικότητα και την καθημερινότητα μας. 

Σκεφτείτε  το και πείτε μας αν θέλετε να γεμίσετε εμάς με ακόμα μεγαλύτερα χαμόγελα και τα ράφια της βιβλιοθήκης μας με ότι  εσείς νομίζετε!

10^ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου, Επιμενίδου 21, 71202

(nipiagogio10@gmail.cοm , για περισσότερες πληροφορίες)

Διαδώστε το…παντού!

Δημοσιεύτηκε :   

 http://www.cretalive.gr

http://www.patris.gr 

http://www.candianews.gr

http://www.crete-news.gr 

http://www.kritipoliskaihoria.gr 

Υπάρχει Άγιος Βασίλης, τελικά;

Πατήστε εδώ και συντονιστείτε : http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/irakleio.asp

                                                          Υπάρχει Άγιος Βασίλης,τελικά; ...
                                                 Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2012, στις 17.00 
                                 συντονιστείτε στο ραδιόφωνο στην Έρα Ηρακλείου, 97,5 Fm,
                                     στα πλαίσια της εκπομπής : "Κάνε την Εκπομπή σου"
                  και ακούστε παραμύθια και ιστορίες για τους ...Αγιοβασίληδες του κόσμου
                                              με την νηπιαγωγό Ελένη Μπετεινάκη

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τι χρειάζεται ένας παραμυθάς μια νύχτα σαν κι αυτή για να γράψει ή να πει το παραμύθι του ; Πρώτα απ όλα ένα τζάκι, μια αχνή στήλη καπνού να βγαίνει από την καμινάδα, ένα αδιαπέραστο πέπλο μαγείας, πολλές νεράιδες να φτιάξουν νεραιδόσκονη, μικρά γυάλινα μπουκαλάκια που μέσα τους κρύβουν τις ευχές των παιδιών όλου του κόσμου αλλά και τις μυρωδιές των γιορτών, λίγα ξωτικά ,πολλά χαρτιά περιτυλίγματος , άχνη ζάχαρη, μπόλικο αλεύρι και δυο - τρία ποτήρια γάλα....Η συνέχεια στο ραδιόφωνο ...

Καλή Χρονιά !!!!

Αποχαιρετώντας το φθινόπωρο....!!!

Τελευταία μέρα του Νοέμβρη...Καθόταν σκεφτικός και λίγο στεναχωρημένος...Ειχε μαζέψει τα πράγματα του μια μικρή καφέ βαλίτσα κι είχε καθίσει στο παγκάκι της αυλής μας ...Συλλογιζόταν πόσα πράγματα είχε φτιάξει μαζί με τα παιδιά όσες μέρες είχε έρθει στο σχολείο μας και αναπολούσε ...και θυμήθηκε ...!!!

•  Θυμήθηκε πόσα πολλά πράγματα είπαμε για το σώμα μας, τις ομάδες που χωριστήκαμε, την διατροφή και τα δόντια μας. 
• Θυμήθηκε την κ. Τερηδόνα που είχε έρθει στο σχολείο και έκανε την καλή για να την αγαπήσουμε και να συνεχίσουμε να τρώμε πολλά πολλά γλυκά. 

• Θυμήθηκε που φτιάξαμε ταυτότητες και βάλαμε πάνω και το ...δακτυλικό μα ςαποτύπωμα !
• Θυμήθηκε την βόλτα μας στην Βασιλική του  Αγίου Μάρκου , εκεί που δύο νεράιδες μας έμαθαν τα μυστικά της υφαντικής , του αργαλειού και ...του νήματος.

• Θυμήθηκε τα αγάλματα και τις προτομές στο Αρχαιολογικό Μουσείο, την τεράστια μάσκα που μας έκανε να λέμε χίλιες ιστορίες...
• Θυμήθηκε τις δουλειές που κάνουν οι γεωργοί για να πάρουν τ'  αλεύρι από το σιτάρι και την επίσκεψή μας στο Ιστορικό Μουσείο μαζί με τον κ. Σπύρο που είχε ...χρόνια να δει τον αδελφό του τον Θεμιστοκλή και το σπίτι που μεγάλωσαν με τα τόοοοοοοοοσα παλιά πράγματα ...

• Θυμήθηκε τα παιχνίδια στην αυλή με τα φύλλα ....
• Θυμήθηκε τα μικρά ντενεκεδάκια και τις δύο αδελφές την Δημοκρατία και την Ελευθερία που τις είχε φυλακίσει ο κακός αρχηγός με την κόρη του την Δικτατορία..

• Θυμήθηκε το υπέροχο χωριό των γενεθλίων που φτιάξαμε...
• Θυμήθηκε τα τραγούδια και τις μουσικές που ακούσαμε..
• Θυμήθηκε  την βόλτα μας στο φούρνο της γειτονιάς
• Θυμήθηκε την κ. Γεωμετρία που μας έμαθε τις γειτονιές των σχημάτων ...
• Θυμήθηκε που γίναμε όλοι μάγειρες και φτιάξαμε ένα υπέροχο κέικ

•  Θυμήθηκε τους λουκουμάδες με το μέλι που φτιάξαμε στο σχολείο
• Θυμήθηκε το τσάι με τις γεύσεις από κανέλα και καραμέλα που μύρισε όλη μας η τάξη
• Θυμήθηκε τον παιδίατρο κ. Παρασκάκη που ήρθε και μας έμαθε ένα σωρό πραγματα για το σώμα μας 
• Θυμήθηκε την διατροφολόγο κ. Βασιλάκη που ήρθε και μας έμαθε τα " μυστικά " για να έχουμε γερό και δυνατό σώμα 
• Θυμήθηκε που ήρθαν οι γονείς μας ένα απόγευμα και έφτιαξαν χίλια δύο πράγματα για την Χριστουγεννιάτικη Γιορτή μας και που ξανάγιναν κι εκείνοι ...μικρά παιδιά για λίγο... 

• Θυμήθηκε που ήρθαν όλοι οι γονείς και τους παρουσιάσαμε το πρόγραμμά μας για το Σώμα μας- τον Εαυτό μας και την Διατροφή μας ...

Ενα μικρό δάκρυ κύλησε από το μάγουλό του κι έπεσε πάνω σ ένα φύλλο που την ίδια στιγμή ο δυνατός νοτιάς που φυσούσε το πήρε κι άρχισε να το στροβιλίζει  ...να το πετάει ψηλά ώσπου κείνο χάθηκε ...ψηλά στα σύννεφα ...!!!....Ηταν ώρα να φύγει κι αυτός μόνο που μαζί του έπρεπε να πάρει και τον πατέρα του το Φθινόπωρο...Τα παιδιά όμως είχαν ετοιμάσει μια γιορτή για να θυμηθούν όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα κι έτσι η καρδούλα του  " μαλάκωσε " ..δεν ήταν πια λυπημένος..

Κι ύστερα αποχαιρετήσαμε και το Φθινόπωρο ...και καθένας είχε κάτι να του πει..κάτι να του ευχηθεί για το ταξίδι του μέχρι την επόμενη χρονιά!!!

Μ : Καλά χριστόυγεννα ...Θα πάρεις καλό δώρο γιαυί ήσουν καλός
Μαρλ.: Σ  αγαπάμε καλό μου φθινόπωρο !!!
Ασπ.: Στο καλό και μου άρεσαν τα μουσεία και οι εκδρομές !!!
Αριετ: Στο καλό !!! να περάσεις καλά !!
Σοφ : Θα θυμάμαι τις μάσκες που κάναμε με τον Νίκο με τα μεγάλα φύλλα !!
Μελ: Στο καλό ακι μου άρεσαν οι λουκουμάδες και το ψωμί ..
Μαρ: Μου άρεσε γιατί πήγαμε στον Κύκλο του Ψωμιού 
Τατ: Γειά σου φθινόπωρο και χαιρετίσματα...
Δεσ: Καλό ταξίδι, φθινόπωρο !
N : Χωρίς τα φύλλα σου δεν θα είχαμε κάνει τόσο ωραίες χειροτεχνίες  ...
Ζ : Γειά σου και  θα θυμάμαι το μπαλόνι σου που παίξαμε 
Β : Στο καλό ακι θα σε θυμάμαι...
ΓΜ :Γειά σου φθινόπωρο και  θα σε θυμάμαι
Κ : Καλά Χριστούγεννα και γειά 
Γ : Καλά να περάσεις και κλή χρονιά !!! 
ΜΦ :Μου αρέσουμε πολύ τα δέντρα σου και τα κίτρινα φύλλα 
Κ: Καλό χειμώνα και σ΄αγαπώ ....

Και τούτο το σ΄ αγαπώ ήταν ...πολύ δυνατό γιατί το είχαν πει παιδικά χείλη κι έτσι πατέρας και γιός σηκώθηκαν με μιας κούνησαν με δύναμη το χέρι τους αποχαιρετώντας τα παιδιά χαρούμενοι πια που είχαν βοηθήσει για τόσα πράγματα και σίγουροι πως κανένα τους  δεν θα τους ξεχνούσε ποτέ...

Ακούστηκε μια γλυκειά μουσική κι ένα μικρό παιδί εμφανίστηκε εκεί στο βάθος του ορίζοντα...





Ερχόταν μ΄ένα καράβι στολισμένο με πολύχρωμα λαμπιόνια, με ένα πράσινο έλατο φορτωμένο στην πρύμνη του , με δώρα πολλά , με μυρωδιές από κανέλα, μοσχοκάρυδο, φρέσκο βούτυρο και καβουρντισμένο αμύγδαλο ....ο Δεκέμβρης ήδη είχε φανεί κι ερχόταν βιαστικός και χαρούμενος να παίξει κι αυτός , να δημιουργήσει , να γελάσει και να ...τραγουδήσει με τα παιδιά ..!

Η πόλη μας ...Το Μεγάλο Κάστρο...Ο Αϊ Μηνάς !!!

Αν και ο Αγιος Τίτος είναι η εκκλησία που βρίσκεται στη...γειτονιά μας, σήμερα μιλήσαμε για τον 'Αγιο Μηνά που είναι ο Προστάτης της πόλης μας ...

Ω ! Άγιε Μηνά του Κάστρου μας μεγάλε Στρατηλάτη

του Ηρακλείου Άγιε Πολιούχε και Προστάτη.

Ω! Στρατηλάτη Άγιε και Ψαρικαβαλάρη

Του Κάστρου Άγιε Μηνά μεγάλη σου η χάρη.

Στου Νοεμβρίου στ΄έντεκα το Ηράκλειο γιορτάζει

τον Άγιο Προστάτη του τιμά και τον δοξάζει...

...Στο Κάστρο Άγιε Μηνά δίδε την ευλογία 

και χάρισε στ΄ ανθρώπους του δύναμη και υγεία 

                    Κώστας Λαγουδιανάκης 

Τι σημαίνει όμως Προστάτης ; ...
Κάτι σαν βοηθός ...σαν αρχηγός...και δυνατός...και πολύ μεγάλος...και φοβιστικός....ή αστυνόμος μάλλον...ή δυνατός άνδρας που τους νικάει όλους... Η ιστορία δεν άργησε να αρχίσει και να μας δημιουργήσει απίστευτες εικόνες. Τον φανταστήκαμε εκεί στα πολύ παλιά χρόνια όταν οι Τούρκοι έμεναν στο νησί , στην πόλη μας να τρέχει καβάλα στ  αλογό του και να φοβίζει όλους όσους ήθελαν να πειράξουν τους παππούδες μας. 

Η κυρία είπε πως ακόμα κι όταν οι Γερμανοί ήταν εδώ μια βόμβα που έπεσε στη μεγάλη εκκλησία και θα την έκανε όλη σκόνη και χώματα δεν εξεράγει τότε και ένα ομοίωμά της τοχουν εκεί απέξω για να θυμόμαστε...Η πιο " συναρπαστική '' όμως ιστορία είναι τούτη που νομίζω πώς θα την θυμόμαστε και θα την λέμε κι εμείς στα παιδιά μας...( εμείς την είπαμε σαν ...παραμύθι...!!!)

       "Η μικρή εκκλησία που βρίσκεται  ακριβώς δίπλα στην Αγία Αικατερίνη αποπερατώθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά σαν πολιούχος Άγιος Μηνάς στις 10 Νοεμβρίου του 1735 μετά από αγώνες του Κρητικού Μητροπολίτη Μονεμβασίας Γεράσιμου Λατιτζή και τη βοήθεια του Βεζίρη Χατζή Αλή Πασά...

      Ο Τούρκος κατακτητής ξεσηκώθηκε με τα εγκαίνεια της εκκλησίας και έπειτα από λίγες μέρες, Τούρκοι στρατιώτες πυροβόλησαν και λιθοβόλησαν την είσοδο της εκκλησίας.

     Η μανία των Τούρκων 'ομως δεν σταμάτησε μέχρι εκεί.Έτσι, το Πάσχα του 1826 στις 18 Απριλίου και καθώς οι Χριστιανοί  εκκλησιάζονταν τα μεσάνυχτα στον μικρό  Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Μηνά, οι τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία και συγκεντρώθηκαν έξω από το ναό με σκοπό να κατασφάξουν του Χριστιανούς.

   Ξαφνικά όνως είδαν μπροστά τους, ένα ηλικιωμένο αξιωματικό καβαλάρη, απειλητικό , με το πρωτοπαλλήκαρό τους, τον Αγιάν Αγά. Ο τρόμος τους ήταν τόσο μεγάλος που αμέσως σκορπίστηκαν και γύρισαν σπίτια τους κι έτσι γλύτωσαν.

    Η παράδοση λέει πως την ώρα που είδαν οι Τούρκοι τον Αγιάν Αγά, εκείνος κοιμότανε αμέριμνος στο σπίτι του και πως ο Αγιος Μηνάς έκανε το θαύμα του παίρνοντας τη μορφή του Αγιάν Αγά για αν τρομάξει τους Τούρκους και να σώσει τους πιστούς.Εξ αιτίας αυτής της παράδοσης , ο Αγιος Μηνάς, εικονίζεται από τότε καβαλάρης σαν ρωμαίος στρατηγός κι όχι ανάμεσα σε δύο καμήλες , όπως εικοιζόταν μέχρι που έγινε το θαύμα..." 

Πόσο καλύτερα θα μπορούσε να αποδωθεί  η ιστορία για το χτίσιμο του Αϊ Μηνά παρά με  τον μοναδικό τρόπο του δάσκαλου Κωστή Λαγουδιανάκη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 

" ΠΑΤΡΙΣ " στις 12 Νοεμβρίου 2005...

Μπαινάμικη τ’ Αϊ-Μηνά η εκκλησά του Κάστρου

Αποσπερίδες και βαΐζα, του Κωστή Λαγουδιανάκη

( Αγ. Μηνάς , Απ όσα θυμούμαι το Παλιό Κάστρο)

Το Ηράκλειο σκολιάτικα αγκίνια ρούχα βάνει και τ’Αϊ-Μηνά στη χέρα ντου βαστά το γιουλουχτάνι.

Στο Κάστρο Νοέμπρης κι έντεκα ασάλευτη ‘ναι μέρα αποδιαφώτιστα βαστά το μερτζουβί στη χέρα.

Κλήρου-λαού τ’Αϊ-Μηνά τη χάρη εορτάζει κάθα χρονιά το σέβος του στον άγιο γκινιάζει.

Συγκούρμουλο το Ηράκλειο ετσά που γιακιστίζει του Νοεμπρίου τσ’έντεκα τη μέρα βαβαλίζει.

Το γ-καπετάνιο ντου τιμά τον ψαροκαβαλάρη γείτονα, παρηγορητή, και φίλο αλαβάρι.

Τση πίστης αγαθόκαλα για να τονέ τιμήσει κανίσκι ναμουντάνικο είναι για τ’αγιομίσι.

Τ’Αϊ-Μηνά η λειτουργιά το γ-κόσμο περμαζώνει ετσά’ναι και οι νέικοι κι οι περασμένοι χρόνοι.

Πατερημά, Χερουβικό, ξαφτέρυγα, λιβάνι ομπρός στα μάθια λειτουργού κι ο νους αναθιβάνει.

Αθιβολή τσ’αθιβολής φέρνει το πανεγύρι κι ο λοϊσμός φτεροκοπά στση εκκλησάς το χτίρι.

Στσι χρόνους που αρά και πού ξεπόριζε το γέλιο και τση μεγάλης εκκλησάς εμπήκε το θεμέλιο.

Ζυγό βαρύ στη γ-κεφαλή εσήκωνε η Κρήτη τότες το Διονύσιο είχε μητροπολίτη*.

Στην Εκκλησία τη γ-κρητική είχενε τα πρωτεία και ήτανε και πρόεδρος στη Δημογεροντία.

Σ’όλους τσι Δημογέροντες θα πει θα φανερέψει κειανά που ονειρεύτηκε κι είχε χωστά στη σκέψη.

Εδά ‘ν’ οι χρισθιανοί πολλοί, μικιαίνει το φιρμάνι** και ο παλιός Αϊ -Μηνάς μικιός και δε τζι βάνει.

Θέλει καινούργια εκκλησά του Ηρακλείου η πόλο μητροπολίτης βλόησε στ’Αϊ-Μηνά τη σκόλη

(11 Νοεμβρίου 1861)

Γροικούν οι αποδέλοιποι παίζουνε κουρταλάκια και η χαρά εγέμωσε τση Χώρας τα σοκάκια.

Η πόλη ανεμπουκώνεται, η Κρήτη όλη συντρέμει έργο μεγάλο να σαστεί στου χρόνου την ανέμη.

Ετσά μεγάλο όνειρο δε θα το σβήσει ο κόπος ντελόγο πρέπει να βρεθεί τση εκκλησάς ο τόπος.

Κήπος μεγάλος τούρκικος απού’χε πλήσο νάμι εκειά τη νέα κατοικιά ο άγιος δα κάμει.

Λένε κουβέντα ούτε μια ο Τούρκος να γροικήσει και κιαολιάς το γ-κήπο ντου δε θέλει να πουλήσει.

Λένε με θαύμα ο άγιος το φοίνικα γκρεμίζει απού’χε μες στο γ-κήπο ντου κι ο Τούρκος

χιαρχιντίζει.

Ετσά λοής συβάστηκε το τούρκικο ιμάνι τα κηπικά ξεραίνουνται, έρχεται το λιβάνι.

Εξήντα χιλιάδες τοτεσάς στη χέρα πήρε γρόσα απού τα περμαζώξανε πολλώ αθρώπω δόσα.

Τ’όνομα τ’αρχιτέχτονα το σκέδιο θ’ακούσει συστάσες τον επέψανε τον Αθανάσιο Μούση***.

Στα χέρια ντου’χει σκέδιο και στο Ηράκλειο φτάνει το χτίσιμο λιγοψυχά ν’αρχίξει μάνι-μάνι.

Είκοσι πέντε του Μαρτιού (1862) η μέρα ξημερώνει Αϊ-Μηνάς το σπίτι ντου στο Κάστρο θεμελιώνει.

Το Κάστρο ‘ναι πασίχαρο, καληνωρίζ’η Κρήτη “θεμέλιον λίθον” έβαλε με το μητροπολίτη.

Οι χρισθιανοί απολείτρουγα φεύγουν για το νταμάρι ο καθαείς στο νώμο ντου πέτρες’πο κεια θα πάρει.

Από τον Ξεροπόταμο πέτρες βαροκοπούνε με χέρια, ώμους κι άμαξες στο χτίρι να βρεθούνε.

Άτζεμπας και πού να βρεθούν ετοτεσάς οκάδες για τη Μεγάλη Εκκλησά ετοσηνά παράδες.

Έλιγο-έλιγο, θρουλί, γεμίζει το σκουτέλι για να ψηλώσει μιαολιά τση πίστης το μαργέλι.

Ο χρισθιανός ο καθαείς βάνει ένα ψιχάλι ‘νειρεύγεται πότε θα δει κερί στο μανουάλι.

Γροικούν αυθιά χρισθιανικά τον ίδιο το σουλτάνο για τουτηνά σας τη δουλειά χιλιάδες γρόσα βάνω****.

Για το μεγάλο το σκοπό η κούραση λιγαίνειο χτίστης χτίζει εκκλησά, τέσσερα μέτρα βγαίνει.

Μα οι καιροί χτυπήσανε για πόλεμο καμπάνα η Κρήτη πάλι γύρευγε Ενωση με τη Μάνα.

Μεγάλη Επανάσταση (1866-1869) η Κρήτη  θα παρτίρει κι ετσά λοής επόμεινε μεσόκενο το χτίρι.

Δεκαεφτά ‘πο τοτεσάς προπάτηξαν οι χρόνοι μια πέτρα δεν εμπήκενε, το χτίρι δεν ψηλώνει.

Τα πράματα ησυχάσανε, πέρασε η τσερέπα ακνά-ακνά ξεπόρισε γέλιο’πο τη Χαλέπα*****.

Ο Τιμόθεος στση Εκκλησάς εδά’ναι το τιμόνι για να βγατίσει επιτροπή νέικη περμαζώνει******.

Τ’όνειρο το μεσόκενο θέλει να συνεχίσει ρούχα δεσποτικά φορεί, τ’όνειρο να βλοήσει.

Φόροι, λαχεία, δωρεές, τάματα και εράνοι για να μυρίσει η εκκλησά στο θυμιατό λιβάνι.

Το πετροκόφινο δουλειά ξανάρχιξενε πάλι και οπουγιας “Ευλογητός” η εκκλησά θα ψάλει.

Σέβος στον άγιο Μηνά δείχνουν και τα δασκάλια συντράμανε στο χτίσιμο με δίχως παρακάλια.

Μέχρι το χτίρι σάσανε σειρά’πο το λιμάνι τα τούβλα να κουβαληθούν, το έξοδο να λιγάνει.

Εσώπασε και δε μιλεί του σκεπαρνιού ο σκούλος πρόβαλε ψηλορείτικος τ’Αϊ-Μηνά ο τρούλος.

Το ενενήντα τέσσερα (1894) μισεύγει, τελειώνει κι Αϊ-Μηνάς στο κόνισμα είναι και καμαρώνει.

Τσι στράτες επαρέτησε στο κόνισμα του μπαίνει το Κάστρο, το Ηράκλειο τον Άρχο ντου κερδαίνει.

Αρχοντοκάλεσμα τρανό κάνει ο μητροπολίτης και σούνται για τη θρόνιαση τα θέμελα τσης Κρήτης.

Η θρόνιαση τ’Αϊ-Μηνά επήρε τα πρωτεία κι ειν’εορτή των εορτώ μες στη ν-Τουρκοκρατία.

Στη θρόνιαση τ’Αγιού-Μηνά όλοι ξεταλαγιούνε αθιβολές τα στόματα για χρόνους θα μιλούνε.

Τση εκκλησάς τα ξέτελα μυρθιά βαγιακλαδίζει και στου θεμέλιου τη γενιά η δάφνη τση αξίζει.

Μπαινάμικη ‘ν’ η εκκλησά στση πίστης το γ-κανόνα στο Κάστρο ριζοσκέλωσε πάνω από αιώνα.



ΓΛΩΣΣΑΡΙ

(τα) αγαθόκαλα-= τα πολλά εκλεκτής ποιότητας αγαθά (το) αγιομίσι= το πανηγύρι προς τιμήν αγίου αγκίνια ρούχα= ρούχα που φοριούνται για πρώτη φορά (η) αθιβολή= αφήγηση που αναφέρεται σε πρόσωπο ή γεγονός του παρελθόντος ακνά-ακνά =μόλις που αλαβάρι= πραγματικά, αναθιβάνω= θυμούμαι και διηγούμαι γεγονότα του παρελθόντος ανεμπουκώνομαι= ανασηκώνω τα μανίκια για ν’αρχίσω κάποια εργασία, προετοιμάζομαι (οι) αποδέλοιποι= οι υπόλοιποι, αποδιαφώτιστα= πριν χαράξει, αξημέρωτα, απολείτρουγα= μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας αρά και που= αραιά και που, σπάνια άτζεμπας= άραγε (ο) άρχος= ο άρχοντας, ασάλευτη μέρα= μεγάλη θρησκευτική σκόλη και δε γίνεται η παραμική εργασία, βαβαλίζω= περιποιούμαι ιδιαίτερα, βογιοκλαδίζω= περιποιούμαι με πολλή αγάπη, βαροκοπώ= χτυπώ με το σφυρί ή τη βαριά τις πέτρες για να τις διαμορφώσω, βγατίζει= προχωρεί και αποδίδει η εργασία, γιακιστίζει= ταιριάζει, πρέπει (το) γιουλιουχτάνι= ραντιστήριο που χρησιμοποιείται στους ιερούς ναούς (τα) δασκάλια= τα παιδιά του σχολείου, οι μαθητές έλιγο-έλιγο= λίγο-λίγο ετοσεσάς= τόσες, ετονησά= τόσοι ετσά λοής= με τέτοιο τρόπο, (η) θρόνιαση= τα εγκαίνια ιερού ναού (το)θρουλί= το ψίχουλο, το ελάχιστο (το) ιμάνι= η πίστη, η θρησκεία, καληνωρίζω= εύχομαι καλή ώρα, εύχομαι πολλαπλά κερδαίνω= κερδίζω και νιώθω ιδιαίτερη ευχαρίστηση, κιαολιάς= καθόλου, κλήρου-λαού= φανερά (τα) κουρταλάκια= τα παλαμάκια, τα χειροκροτήματα (η) λειτουργιά= η θεία λειτουργία, λιγαίνει= λιγοστεύει, μικαίνει, λιγοψυχώ= ανυπομονώ, (ο) λοϊσμός= ο λογισμός, η σκέψη (το) μαργέλι= το κόσμημα (το) μερτζουβί= το μοσκολίβανο, μεσόκενος= μεσοτελειωμένος, μιαολιά= λίγο,ελάχιστο, μπαινάμικος= ο πολυπαινεμένος, ο ξακουστός (το) νάμι= η φήμη (ο) ναμουντάνικος= ο φημισμένος, ο ξακουστός (τα) ξαφτέρυγα= τα εξαπτέρυγα, ξεταλαγιώ= ξεσηκώνομαι για καλό σκοπό (τα) ξέτελα= τα τελειώματα μιας εργασίας οπουγιάς= όπου να’ναι, σε λίγο παρτίρω= υποφέρω (ο) πασίχαρος= ο ολόχαρος, περμαζώνω= συγκεντρώνω (το) πετροκόφινο= το γερό κοφίνι με το οποίο μεταφέρουμε πέτρες, πλείσος= περίσσιος, άφθονος, ριζοσκελώνω= απλώνω ρίζες και αναπτύσσομαι (το) σέβος= ο σεβασμός, σκολιάτικα ρούχα=τα ρούχα που φορώ τη σκόλη, τα “καλά” μου, (ο) σκούλος= το πίσω μέρος του σκεπαρνιού (το) σκουτέλι= πήλινο πιάτο ή δοχείο, σούνται= σείονται, συβάζομαι= πείθομαι, συγκούρμουλο= με όλα μου τα υπάρχοντα, σύσσωμο, συντρέχω= βοηθώ, συνδράμω (η) τσερέπα= η κακοκαιρία, η δύσκολη εποχή, χιαρχιντίζω= τα χάνω, σαστίζω (το) χτίρι= η μισοτελειωμένη οικοδομή, χωστά= κρυφά.

* Μητροπολίτης Κρήτης Διονύσιος Χαριτωνίδης ο εξ Ανδριανουπόλεως (1858-1868), μετέπειτα διαδοχικώς μητροπολίτης Διδυμοτείχου και Ανδριανουπόλεως και κατόπιν οικουμενικός πατριάρχης (Διονύσιος Ε’, 1887-1891).

** Οι παραχωρήσεις του Χάττι Χουμαγιούν (1856)

*** Ο μητροπολίτης Διονύσιος παρακάλεσε με επιστολή του (25-2-1862) τον φίλο του Γέροντα Χαλκηδόνος Γεράσιμο να του υποδείξει τον κατάλληλο αρχιτέκτονα. Ο Γέρων Χαλκηδόνος απάντησε στις 19 Μαρτίου 1862 και συνιστούσε ως αρχιτέκτονα τον ηπειρωτικής καταγωγής Αθανάσιο Μούση, αυτοδίδακτο αλλά άριστο γνώστη της αρχιτεκτονικής των ναών της Κωνσταντινούπολης.

**** Ο Σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ Χαν έθεσε το έργο υπό την αιγίδα του και απέστειλε με την έναρξη των οικοδομικών εργασιών γενναία χορηγία 40.000 γροσίων.

***** Μετά την επανάσταση του 1878 παραχωρήθηκαν νέα προνόμια με τη σύμβαση της Χαλέπας και άρχισαν να διαγράφονται ευνοϊκότερες συνθήκες για τη χριστιανική κοινότητα.

****** Ο πρώην επίσκοπος Χερρονήσου Τιμόθεος Καστρινιγιαννάκης είναι τώρα μητροπολίτης Κρήτης (1885-1897) και πρωτεργάτης του μεγάλου έργου (βλ. Θεοχάρη Δετοράκη, Ιερός Ναός Αγίου Μηνά, ο μεγαλομάρτυς, Ηράκλειο 1995.

Πηγές : 

• Αρχείο 10ου Νηπιαγωγείου   
• http://www.patris.gr/articles/73178?PHPSESSID=#.UJ_E_2f0c78
• Η φωτογραφία της εικόνας του Αγίου Μηνά, λεπτομέρεια (φωτ :Γεώργιος Σταματάκης )

Και τώρα τι κάνουμε;....Ανοίγουμεεεεεεε....!!!

Πάει κι αυτό το καλοκαίρι.. Ένα λιγότερο ή ένα περισσότερο εξαρτάται πως το βλέπει καθένας μας....
Φτάσαμε αισίως στις 10 Σεπτεμβρίου 2012...Οι καλοκαιρινές μας διακοπές ανήκουν πια στο παρελθόν κι εμείς πανέτοιμοι συνεχίζουμε ότι ξέρουμε τόσο καλά να κάνουμε....να αγαπάμε πολύ τα παιδιά και να δίνουμε όσο περίσευμα ψυχής έχουμε για να ...ζήσουν ακόμα καλύτερα.
΄Ενα καλοκαίρι που τα είχε όλα...Μιζέρια , φτώχεια , κακομοιριά, εξελίξεις ....ουπς...δεν είμαστε μεις για τα μίζερα.....Εμείς στρωθήκαμε ήδη στη δουλειά σε κόντρα των καιρών και με μπόλικη αισιοδοξία στον σάκο μας ξεκινήσαμε...

Τι κι αν όταν ήρθαμε πρώτη μέρα στο σχολείο όλα ήταν ...ρημαγμένα...η αυλή μας σε κατάσταση σήψης από κάθε άποψη, κι όμως αν και το " κράτος " δεν μπορούσε να διαθέσει ούτε προσωπικό ούτε χρήματα, η διάθεση των  εκπαιδευτικών και των οικείων τους ήταν αρκετή να γίνει ... αγνώριστη...Η Κατερίνα, η Μαρίνα, η Φρόσω, ο Παύλος, ο Αλέξανδρος, ο κ. Γιάννης έδωσαν αυτό που λέμε στην καθημερινή μας γλώσσα ..." Τα ρέστα τους και την ψυχή τους "... και η αυλή μας έλαμψε..
Κι ύστερα....φτιάξαμε τα κοντέινερ μας...τα καθαρίσαμε , τα στολίσαμε , διώξαμε όλα τα μικρά και συμπαθητικά έντομα που κατοικούσαν εκεί όλο το καλοκαίρι, βοηθήσαμε τους άστεγους της αυλής να βρούν ένα νέο μέρος να μείνουν, απομακρύναμε και τις γάτες πολύ προσεκτικά γιατί όπως και να το κάνουμε, αρρώστιες υπάρχουνε , μικρά παιδιά περιμένουμε αύριο  και ....καθίσαμε όλες μαζί να σκεφτούμε την χρονιά που μας έρχεται...
Οι μισθοί μας , αξιοπρεπέστατοι, είπαμε, οι συνθήκες άριστες ( με σχεδόν καθόλου νερό αλλά κάτι θα γίνει και γιαυτό ...) με μηδαμινά έσοδα από την Πολιτεία, με νέα προγράμματα !!!, με αξιολογήσεις , με απεργίες , με .............................. τέλος . 

Βάλαμε μεγάλη τελεία και θυμηθήκαμε τι σημαίνει για μας σχολείο.....

Σχολείο για μας, είναι να μπορείς να κάνεις τα πάντα από το τίποτα, να αγαπάς τη γνώση, την μάθηση, τα παιδιά, τη ζωή, τη χαρά , το γέλιο, την ομορφιά, την καθημερινότητα, την ευθύνη, την αλήθεια, την ελευθερία. Κι έτσι βρήκαμε πως θα ξεκινήσουμε την αυριανή μας μέρα. Μια μικρή, τόση δα λέξη , μπορεί να έχει τόση δύναμη που να τ΄αλλάξει όλα και την γράψαμε στον τοίχο και την κάναμε " σημαία " μας για τους δύσκολους καιρούς που έρχονται αλλά που εμείς θα τους περάσουμε καλά.

Ζω ....είναι αυτή η λέξη κι έτσι θα ξεκινήσουμε ....όλα τ΄ άλλα θα έρθουν μαζί με τα δυνατά γέλια των παιδιών μας, μαζί με τον αυριανό αγιασμό , μαζί με την αισιοδοξία μας , την αγάπη μας και το μεράκι μας...

΄Ελα .....είναι μια δεύτερη λέξη που θα μας συντροφεύσει όλο το χρόνο...έλα κι εσύ να μοιραστείς όλα όσα νομίζεις ότι θα βοηθούσαν να κάνουμε τα παιδιά μας καλύτερα...και είναι το κάλεσμα στους γονείς γιατί στην όποια προσπάθειά μας τους θέλουμε αρωγούς, γαιτί όπως γράφει και στον τοίχο του σχολείου μας ....χωρίς τα παιδιά δεν υπάρχει ελπίδα.



Καλή σχολική χρονιά σε όλους μας ....!!!!!


Α ναι ....και για το πρόγραμμα,  ο αγιασμός μας θα γίνει την Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012 στις 9.00 το πρωί.

" Τα παιδιά μας αλλάζουν τον κόσμο ..." Ζούμε μαζί , ζούμε αρμονικά ...

" Τα παιδιά μας αλλάζουν τον κόσμο ..." Ζούμε μαζί , ζούμε αρμονικά ...

Παρασκευή 18 Μαϊου 2012...μια μέρα " διαφορετική"...δύσκολο το θέμα μας σήμερα με πολλές καινούργιες λέξεις και πολύ  " παράξενα νοήματα "...

Αφορμή η επίσκεψή μας στο αίθριο της Λότζια για να παρακολουθήσουμε το σχέδιο δράσης του Δήμου Ηρακλείου με το πρόγραμμα " I am Roma, changing mindsets '...

Στην μεγάλη οθόνη του σχολείου λίγο πριν ξεκινήσει η προβολή μιας μικρής ταινίας για τους Roma ...βλέπαμε και ακούγαμε την εκπληκτική μουσική του Βασίλη Σαλέα και τότε η " μέρα " μας ξεκίνησε...

Η πρώτη ερώτηση ήταν αν ήξερε κάποιος τι σημαίνει η λέξη Roma ...στην αρχή δίστασαν κάπως...

- Κυρία είναι  ξένη λέξη αλλά εγώ ξέρω τι σημαίνει....είναι αυτοί που μένουν στη Ρώμη.... Ο Μάριος σήκωνε επίμονα το χέρι του και με μια ανάσα είπε ... είναι  άνθρωποι.... Βάλαμε την λέξη εκεί που τοποθετούμε " τους θησαυρούς μας " και η περιήγηση σε ένα άγνωστο θέμα που δεν ξέραμε που θα καταλήξει συνεχίστηκε...

- ΄Ανθρωποι λοιπόν και... βοήθησε λίγο και η μουσική ....άνθρωποι που χορεύουν είπε  η Αθανασία ...

( Ν) - και ποιος ξέρει τι είναι οι τσιγγάνοι ;

Εδώ υπήρχαν πολλές απαντήσεις : ...άνθρωποι στα φανάρια ,παιδιά με χαρτομάντηλα, φορούν πολύχρωμα ρούχα, έχουν σκούρο δέρμα, είναι διαφορετικοί , δεν είναι καλοί γιατί μπορεί να κλέβουν...

Αφού " φυλάξαμε ' την νέα μας λέξη προσπαθήσαμε να καταλάβουμε ότι Roma και τσιγγάνοι είναι  ίδιες λέξεις,  ότι δεν κλέβουν όλοι τους  όπως δεν κλέβουν όλοι οι άνθρωποι. Εξηγήσαμε τι σημαίνει και μια άλλη συνώνυμη λέξη το Αθίγγανος ( αυτός που δεν τον ακουμπά κανείς...)   και το συμπέρασμα που βγήκε από την συζήτηση ήταν ότι τελικά μάλλον είναι καλοί ...

(Ν) ...και που ζουν; 

...σε σπίτια , στο πάρκο , σε σκηνές, δεν ξέρω ....

στη συνέχεια είδαμε την ταινία και αφού χειροκροτήσαμε με όλη τη  δύναμη των παιδικών μας χεριών στήσαμε χορό και ...ξεκινήσαμε για την Λότζια ...

Εκεί παραγματικά ενθουσιαστήκαμε ...μας έμαθαν τα βήματα  από έναν κρητικό χορό, ζωγραφίσαμε, ντυθήκαμε πασχαλίτσες και πεταλούδες , παίξαμε πολύ θεατρικό παιχνίδι με την βοήθεια του Δομήνικου ...και παζλ κι ένα σωρό αλλά παιχνίδια και αφού γυρίσαμε στο σχολείο μας κουρασμένοι αλλά πολύ χαρούμενοι καταλήξαμε σε ένα συμπέρασμα ...

 Μπορεί οι Roma να είναι διαφορετικοί  στο δέρμα τους αλλά εμείς τα παιδιά δεν μας νοιάζει  γιατί μπορούμε και τρέχουμε μαζί, παίζουμε μαζί , τρώμε μαζί  και όπου κια ν μας καλέσουν εμείς θα πάμε γιατί εμείς ...είμαστε παιδιά  και μόνο αυτό μας νοιάζει ...

 Δανείζομαι τους στοίχους από ένα ποίημα των Roma από το 10 λεπτο video που παρακολουθήσαμε σήμερα το πρωί στη Λότζια και ίσως λίγο μπούμε όλοι στην ατμόσφαιρα της σημερινής διοργάνωσης που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε και να συμμετέχουμε με το νηπιαγωγείο μας ( 10ο Ηρακλείου ).
Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους διοργανωτές αυτής της δράσης αλλά και στον κ. Γιώργο Αεράκη προσωπικά για την πρόσκλησή του. Τόσο το σχέδιο Δράσης " I am Roma, changing mindsets" όσο και το Φεστιβάλ " Ο εορτασμός της ΄Ανοιξης " με τις 6 πολύ επιτυχημένες δραστηριότητες, μας " γέμισαν " με χαρά, αισιοδοξία και όνειρα πως πραγματικά .... "τα παιδιά μας αλλάζουν τον κόσμο και ο κόσμος θα αλλάξει μόνο μέσα από αυτά αν συνεχίσουμε να είμαστε άνθρωποι ..."
...Εχουν ρίζα τους αιώνες
και τον έβενο γενιά
το τσαρδί στους ελαιώνες
κι από ήλιο , ερημιά
Εχουν σύνορα τ΄ αστέρια
και πατρίδα τους τη γη....

Ολοι μαζί μπορούμε ...μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά ..

Ελένη Μπετεινάκη 

Ολα ήταν αλλιώτικα ή που πήγε το Πάσχα;

Πρώτη μέρα στο σχολείο ύστερα από 17 μέρες διακοπών. Ξεκούραση, χαλάρωση ,πολύ φαγητό,πολύ παιχνίδι,έτσι μου είπαν όταν τα ρώτησα πως πέρασαν το Πάσχα και ...ύψος. Ναι ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξα μόλις μπήκα στην τάξη μου το πρωί, είχαν ψηλώσει όλα ..απότομα . 

Ολα ήταν αλλιώτικα !!!.Τα χρώματα, οι μυρωδιές, τα λουλούδια μας, τα δέντρα μας, που δεν  ήταν πια καθόλου γυμνά.Μικρά πράσινα φυλλαράκια είχαν γεμίσει τα κλαδιά τους . Κι η θάλασσα ...η θάλασσα δεν είχε πια εκείνο το γκρίζο χρώμα .Είχε πάρει αυτό το απέραντο γαλάζιο, κείνο το μπλε που μόνο σαν τη φωτίζει το απριλιάτικο φως του ήλιου μπορεί να πάρει ...Το φως του Ελύτη, το απλό, το άπλετο και το απέριττο.Ο Κούλες είχε " χρωματιστεί " κι αυτός. Σαν  πελώριος κίτρινος γίγαντας εκεί μπροστά στην πύλη του λιμανιού όρθωνε το ανάστημά του σαν να μας προστάτευε από τους δράκους ,τους ιππότες, τους πειρατές που τόσες φορές είχαν δραπετεύσει από τα παραμύθια μας.

Μα πάνω απ όλα θάυμαζα και δεν χόρταινα να αγκαλιάζω τα παιδιά μου.Πω πω πόσο μεγάλωσαν μέσα σε τόσο λίγες μέρες, πως ψήλωσαν...

Ολα ήταν αλλιώτικα !!!...Πιο χαρούμενα πρόσωπα είδα...πιό αισιόδοξα .Κι οι αγκαλιές , τόσες αγκαλιές , τόσα αθώα βλέμματα, τόσα χαμόγελα. Σαν να τα έβλεπα όλα για πρώτη φορά.Τόσο μου έκανε εντύπωση αυτό που σκεφτήκαμε να συστηθούμε από την αρχή...

- Πως σε λένε , ρώτησα και το παιχνίδι μας ξεκίνησε..

-Χαράλαμπος και μου κουνάνε 3 δόντια ...

-κι εσένα ;

-Αριέτα και είμαι καλά ...

Χμ!  δεν άργησε και πολύ να ξεκινήσουν οι πρώτες μεγάλες απορίες. Είχαμε έναν προβληματισμό :

Ο Ορέστης ήθελε να μάθει που πήγε το Πάσχα, τώρα που έφυγε ...

Απορημένα βλέμματα, ανασήκωμα ώμων και οι απαντήσεις έπεφταν σαν βροχή, ανοιξιάτικη βροχή από καθαρό, γαλάζιο ουρανό κι από ένα και μοναδικό μικρό συννεφάκι. Εκείνο που έρχεται πολύ συχνά στο σχολείο μας..Το συννεφάκι της φαντασίας και μας  πέρνει μαζί του και ταξιδεύουμε ...

Το Πάσχα πήγε διακοπές σε άλλες χώρες, πήγε ταξίδι, πήγε με τους φίλους του στη θάλασσα, πήγε σε άλλες εποχές , πήγε σε έναν κήπο με λουλούδια, πήγε κάτω από τη γη και βλέπει τα πάντα, πήγε να δει τον αδελφό του τον Μάη ή στον φίλο του το χειμώνα ή τελικά μπορεί να πήγε στου Βαγγέλη Ηλιόπουλου το σπίτι , ξέρετε κυρία αυτού του συγγραφέα που έγραψε τον Τριγωνοψαρούλη !!!!

Οπου κι αν είχε πάει το Πάσχα , εγώ είχα για μια ακόμα φορά νοιώσει και καταλάβει το ίδιο πράγμα. Τα πιο σπουδαία πράγματα στον κόσμο είναι αυτά που δεν αγοράζονται με χρήματα ή με υποσχέσεις . Είναι το χεράκι ένος μικρού παιδιού , το γλυκό φιλί στο μάγουλο πρωί πρωί , η πιο δυνατή και αληθινή αγκαλιά από χέρια παιδικά. Ημουν χαρούμενη , χαρούμενη και γεμάτη να ξεκινήσω ξανά το ταξίδι μου για μια ακόμα φορά όπου με πάνε αυτές οι παιδικές φωνές που τελικά με κάνουν και βλέπω τα πάντα ...αλλιώτικα ...

Ελένη Μπετεινάκη