Τι είναι η ποίηση;

Η κυρία Ποίηση

Παγκόσμια Ημέρα ποίησης 21 Μαρτίου ...


Νηπιαγωγός : Ποιος θα μας πει τι είναι η ποίηση ;
Νήπιο : Είναι ένα εργαλείο που βάζουμε στο χέρι μας και μας ασκεί  πίεση ;
Νήπιο : Είναι αυτό που βάζουμε στο χέρι μας για να χαλαρώνουμε και μας μετράει την καρδιά
Νήπιο : Είναι όταν με σπρώχνει κάποιος ...
Νηπιαγωγός : ...........!!!!!( άφωνη )
Νήπιο : Κυρία , κυρία θυμήθηκα ....είναι τα πολύ μικρά τραγούδια !
Νήπιο :...αυτά που τα διαβάζουμε αλλά δεν τα τραγουδάμε
Νήπιο : Είναι η δουλειά του ποιητή ...
Νήπιο : Είναι τα λόγια που γράφει ένας ποιητής
Νήπιο : Είναι αυτά που γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης 

Νηπιαγωγός : Τι εργαλεία χρειάζεται η κυρία ποίηση για να γράψει τα ποιήματά της ;

η κυρία Φαντασία

•  μολύβι,
•  πένα, 
• γράμματα,
• λέξεις, 
• χαρτί, 
• φτερό βουτηγμένο στο μελάνι, 
• μαρκαδόρο,
• να βλέπουμε κάτι και να γράφουμε, όπως ο Ελύτης έβλεπε την ποδηλάτισσα 
• μια σκέψη,
• μια εικόνα,
• το μυαλό
• μια εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας χωρίς να τη βλέπουμε στην αλήθεια ...
• Νηπιαγωγός :   Δηλαδή ;
• Νήπιο : ...δηλαδή τη φαντασία μας !!!!!

Τι σημαίνει απαγγελία ; την έχουμε ξανακούσει αυτήν την λέξη ;

ο κύριος Στίχος

- ναι κυρία ...σημαίνει ....Ευαγγελισμός  !!!!!!!

Κι ύστερα από όλο αυτό ....η κυρία Ποίηση με το υπέροχο της φόρεμα γεμάτο γράμματα  ξεκίνησε το ...παραμύθι της. Κοντά της είχε πάντα έναν βοηθό, τον κ. Στίχο που την βοηθούσε όταν δυσκολευόταν να ...περάσει απέναντι, να ανέβει μια σκάλα, να πάρει μια ανάσα , να φτιάξει τα μικρά της ποίηματα ...και φυσικά την αγαπημένη της αδελφή την κυρία Φαντασία που δεν την άφημε σχεδόν ποτέ μόνη της ... Οι τρεις τους ήταν αχώριστοι, ταξίδευαν συνέχεια σ ΄΄ολο τον κόσμο , μέρα και νύχτα και δεν κουράζονταν ποτέ . Αγαπούσαν πολύ τα λουλούδια, τα δέντρα, τα ζώα, τη θάλασσα, τα κοχύλια, τον ήλιο, την νύχτα, το φεγγάρι , τα αστέρια , τα παιχνίδια και όλα τα παιδιά...Τους έφτιαχναν μικρές ιστορίες με όλες αυτές τις λέξεις και με τόσες άλλες που φρόντιζε πάντα η Φαντασία να " κρατάει " στην τσάντα της ... Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα  με τα όμορφα ποίηματα τους !!!

Είμαι λυπημένος...είμαι χαρούμενος...!!!

Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Οκτωβρίου, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα ψυχικά νοσήματα. Την πρωτοβουλία πήραν από κοινού το 1994 η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Δύσκολα νοήματα για τα παιδιά του νηπιαγωγείου, εύκολη υπόθεση όμως η ενασχόληση με τα συναισθήματα . Σ΄ένα καθρέφτη μπροστά κάνουμε γκριμάτσες και ανακαλύπτουμε πόσο διαφορετικοί φαινόμαστε όταν είμαστε χαρούμενοι ή λυπημένοι.

Ολοι γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η αυτοεκτίμηση, πόσο μάλλον για ένα μικρό παιδί που κτίζει την προσωπικότητά του σε τόσο μικρή και ευαίσθητη  ηλικία, που πολλές φορές ακόμα και μια μικρή επίπληξη ή επιβράβευση μπορει να έχει μόνιμα αποτελέσματα στην διαπαιδαγώγιση και  διαμόρφωση της.

Ενα μικρό πρόγραμμα έγινε στο σχολείο μας σήμερα με βασικά θέματα 3 λέξεις ....

Έχω.....Είμαι....Μπορώ...   και πολλά παιχνίδια για την χαρά και την λύπη !!!


Έχω  : Τι έχω και με κάνει χαρούμενο ;
Έχω πολλούς φίλους, έχω φαγητό, έχω την μαμά μα μου, τον μπαμπά μου, την νονά μου, το σκύλο μου, την δασκάλα μου, την αδελφή μου, την γιαγιά , τον παππού, το αρκουδάκι μου , όλους εμάς που με κάνουν να νοιώθω δυνατός …

Είμαι … :Ποιός είμαι , τι είμαι …. Τι μπορώ να κάνω …

Είμαι παιδί αλλά : 

Μπορώ ...

να διαβάζω, να παίζω, να τραγουδώ, να χορεύω, να είμαι σχολείο, να φοράω μόνος μου τα παπούτσια μου, να σκαρφαλώνω, να τρέχω, να φαντάζομαι , να αγαπώ  …..

Πότε νοιώθουμε χαρά;

Όταν πηγαίνουμε σε πάρτι, στο λούνα παρκ, στην πισίνα, στο σχολείο…
Όταν παίζω, όταν είμαι στην παραλία, όταν κάνουμε μάθημα….
Όταν μας αγαπάει η μαμά ….

Πότε νοίωθω λύπη ;

Όταν με κοροιδεύουν,
Όταν μου λένε κακές λέξεις
Όταν μου αλλάζουν τα όνομά μου
Όταν ήμουν μικρός και χάθηκα
Όταν με φτύνουν, όταν με γραντζουνάνε
Όταν είμαι θυμωμένος
Όταν μου τραβάνε τα μαλλιά
Όταν βλέπω κακά όνειρα
Όταν μου δίνουν χαστούκια
Οτνα μου παίρνουν τους μαρκαδόρους
Όταν με πειράζουν 
Όταν κάποια παιδιά δεν έχουν φαγητό
Οταν τα ζώα είναι χτυπημένα
Όταν βλέπω τα φτωχά παιδάκια στο δρόμο να ζητούν λεφτά 

 ...κι ύστερα ζωγραφίσαμε χαρούμενες και λυπημένες φατσούλες , χορέψαμε πολύ, βάλαμε τις μπλούζες μας και στείλαμε  ένα μύνημα σε όλους εσάς που είστε πάντα λυπημένοι...

Να μην κλαίτε γιατί σίγουρα έχετε πάντα κάποιον να σας αγαπάει...ότι μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα...κι ότι έχετε κάτι πολύτιμο :  την ίδια τη ζωή ...ζήστε λοιπόν χαρούμενοι...

....................................................... συνεχίζεται .....όλο το χρόνο μιλάμε για συναισθήματα...!!!

Μητέρα...αλήθεια πως γράφεται αυτή η λέξη ...!

Μ Η Τ Ε Ρ Α.... αλήθεια πως γράφεται αυτή η λέξη ...!

Πως  μπορείς να μάθεις σ 'ένα μικρό παιδί να γράψει έστω μια λέξη , όταν τα γράμματα είναι τόσο μεγάλα και τόσο παράξενα και τόσο ακαταλαβίστικα. Κι όμως το θέλει πολύ γιατί είναι ένας τρόπος για να χαρεί η μαμά του... Μεθαύριο γιορτάζει και θα ήταν πολύ χαρούμενη αν έβλεπε μια κάρτα γραμμένη με τα δικά του γράμματα....

Αν η μαμά  μου ήταν μουσική θα έμοιαζε με τα ήσυχα κύματα στη θάλασσα ή μήπως με την μελωδία που βγαίνει από την άρπα ....
Μπα είπε ο Χαράλαμπος  η δική μου μαμά έχει όλη τη μουσική του κόσμου...

Κι αν πετούσε; ......Αλκυόνα θα ήταν ...αυτό το μπλε πανέμορφο πουλί

Κι αν ήταν ήχος; ... εεεεε   τότε θα ήταν ο δυνατός άνεμος ....ή μήπως η βροχή που είναι σιγανή…

Κι αν ήταν τραγούδι; ...τότε θα ήταν το νανούρισμα που μου ψιθυρίζει κάθε βράδυ ...

Κι αν ήταν χρώμα; ...θα ήταν το ουράνιο τόξο ...

Θα ήταν η ελευθερία ....η ελπίδα... ο άγγελος μου… η χαρά και το γέλιο μου… η αγάπη μου... θα ήταν η Πεντάμορφη από τα παραμύθια ή μήπως η Τοσοδούλα  να την κρατάω πάντα στα χέρια μου …  θα ήταν όλα τα λουλούδια του κόσμου ….θα ήταν ένα τεράστιο φιλί στο μάγουλό μου...

Ο Αλέξανδρος φώναξε τότε... το βρήκα ...το βρήκα ...η μαμά μου είναι η αγκαλιά που θα ΄χω πάντα ....

Κι αν ήταν  μυρωδιά; …θα μύριζε όπως η κανέλα  είπε ο Χριστόφορος …ή όπως η λεβάντα και το γαρίφαλο συμπλήρωσε η Έλενα..

Κι αν ήταν πράγμα; … ααααα…  θα ήταν μαγνήτης  ή ένα αερόστατο πολύ ψηλά στον ουρανό  ή μάλλον θα ήταν το σεντούκι των πειρατών γεμάτο μαργαριτάρια και διαμάντια …

Κι αν ήταν ζώο; Σίγουρα θα ήταν ένα μικρό κουταβάκι  πλατσομύτικο ή μια αλεπού  και αν πετούσε  θα ήταν μια ωραία πεταλούδα….

Σκεφτήκαμε πολύ, μας βοήθησε λίγο και  η μουσική , το βιβλίο της κ. Αγγελικής Βαρελά  που μας θύμισε τη γιαγιά μας  που είναι δυο φορές μαμά μας , με τα γλυκά της παραμύθια κι έτσι , επιτέλους, βρήκαμε την άκρη .

Έτσι πήραμε το Μ  από το Μήλο , από τον Μαγνήτη και από ένα βάζο με Μέλι

....πήραμε  το Η από τον φωτεινό και δυνατό Ήλιο  κι από τα Ηλιοτρόπια

....δανειστήκαμε το Τ από το Τυρί ενός μικρού ποντικού , του Τριαντάφυλλου από τον κήπο της κ. Ελένης  και της Τουλίπας της Εμμανουέλλας

....μια Ελιά μας έδωσε με ευχαρίστηση το Ε της

η Ροδιά της Σοφίας  μας χάρισε το Ρόδι της  και έτσι βρήκαμε και το Ρ

και τέλος ένα Αεροπλάνο που περνούσε εκείνη την ώρα μας " πέταξε "  το Α και το έπιασε η Αγάπη  του το δώσε  όμως πίσω γιατί δεν μπορούσε να πετάξει και έδωσε αυτή το γράμμα της γιατί ήταν μεγάλο και ...πολύ ... πολύ  πιο δυνατό .

Η λέξη μας σχηματίστηκε ….θέλαμε κι άλλα να σου γράψουμε μαμά αλλά ήταν  πολύ δύσκολο για  αυτό άκουσε τα προσεκτικά  και μην τα ξεχάσεις ποτέ …

Σ΄ αγαπώ μανούλα γιατί είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου, σ αγαπώ μέχρι τα αστέρια, το διάστημα , μέχρι το άγνωστο κι ακόμα παραπέρα , μέχρι τον Όλυμπο, πιο πέρα και από τον Ουρανό … μέχρι τον Θεό …

Παρασκευή 11 Mαίου 2012, το φτιάξαμε μαζί με τα  "παιδιά μου " για την πιο γλυκιά λέξη που υπάρχει  : ΜΗΤΕΡΑ  κι έχουμε ακόμα την αγωνία ....άραγε η μαμά θα καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να γράφεις , θα της αρέσει το δώρο μας ;

Μανούλα ....Χρόνια πολλά !!!

Τα παιδιά του 10ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου

Ενα παραμύθι ....για τον Θόρυβο !!!

25η Απριλίου ήταν η παγκόσμια ημέρα θορύβου....Πρωτότυπη " γιορτή "  και πολύ άρρηκτα δεμένη με ένα χώρο όπως το ...νηπιαγωγείο...Εμείς αγαπάμε τον θόρυβο πολύ και τον γιορτάσαμε με τον δικό μας τρόπο...Πολύ παιχνίδι, φωνές, τρέξιμο ώσπου είχαμε μια πολύ καλή ιδέα. Να φτιάξουμε ένα παραμύθι και να το ...ζωντανέψουμε και η ιστορία μας ξεκίνησε ...

Μια φορά κι ένα καιρό, ζούσε μαι μάγισσα που μισούσε τους θορύβους. Την έλεγαν ...Κορβίνα.

Μια μέρα άκουσε θόρυβο που ερχόταν από την θάλασσα και επειδή την ενόχλησε πολύ ...την πάγωσε.

Μια άλλη μέρα είδε το χορτάρι που κουνιόταν από τον αέρα έτσι όπως το φυσούσε και ...το πάγωσε κι αυτό.

Ενα μεσημέρι που κοιμότανε...άκουσε τζιτζίκια και τους πήρε τη λαλιά . Την ίδια μέρα άκουσε μια γάτα να νιαουρίζει και θύμωσε τόσο πολύ που ...της πήρε τη φωνή.

Την ενοχλούσαν ακόμα και οι άνθρωποι που μιλούσαν συνέχεια και πιο πολύ τα παιδιά. Ετσι πήρε το μαγικό της πέπλο, τους ακούμπησε έναν έναν και τους πήρε την φωνή.

Η μάγισσα ήταν πολύ χαρούμενη με την... ησυχία , αλλά η ζωή της είχε αρχίσει να γίνεται πολύ βαρετή. Ολα ήταν αμίλητα και ακούνητα και κατάλαβε πως ο κόσμος δεν ήταν καθόλου χαρούμενος έτσι. Απόφασισε να δώσει πίσω τις φωνές όλων. Τους ακουμπόυσε με το χέρι της και ...έδωσε τη λαλιά των τζιτζικιών πίσω, το νιαούρισμα της γάτας, τις φωνές και τα γέλια των παιδιών. Στη θάλασσα έδωσε τα κύματα και άφησε ελεύθερο τον αέρα να φυσάει το χορτάρι ...

Κι έζησαν από τότε όλοι καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα...

Το παραμύθι φτιάχτηκε από μια ομάδα νηπίων ( ΄Ελενα - Ιζαμπέλλα - Εμανουέλα) και την επιμέλεια της νηπιαγωγού Σόνιας Μποτονάκη .