Αν η μαμά μου ήταν κάτι άλλο ...!!!

Την Κυριακή 12 Μαϊου ήταν η γιορτή της μητέρας. Τα σχολεία κλειστά κι έτσι δεν είχαμε χρόνο να ετοιμάσουμε οτιδήποτε. Ομως επειδή η μαμά είναι  το πιό αγαπημένο μας πρόσωπο ήταν το πρώτο " πράγμα " που κάναμε αμέσως μετά τις διακοπές...
 
Να μιλήσουμε για τη δική μας την μαμά !!! Ενα κουβάρι με κλωστή άρχισε να ξετυλίγεται κι ο καθένας μας κρατούσε ένα κομμάτι και λέγαμε ...και λέγαμε...και σαν φτάσαμε στο τέλος σηκώσαμε τα χέρια ψηλά και κάποιο παιδί είπε πως έμοιαζε σαν τον ομφάλιο λώρο που μας είχε η μαμά μεσα στην κοιλίτσα της και ...στριφογυρίσαμε και χορέψαμε με την μουσική και τότε σκεφτήκαμε ....





Αν η μαμά μου ήταν κάτι ...άλλο τι θα ήταν ;

• αν η μαμά μου ήταν κοτούλα θα έκανε αυγά και η γιαγιά μου θα τα έφτιαχνε ομελέτα...
•  θα ήταν μαργαρίτα...
•  θα ήταν η καρδιά ...
• θα ήταν φράουλα και θα την έτρωγα με ζάχαρη άχνη...
• θα ήταν ένα αστέρι φωτεινό και θα την έβλεπα στον ουρανό....
• θα ήταν ένα ...χείλη  που θα με φιλούσε συνέχεια ...
• θα ήταν μια ντομάτα που θα την έβαζα στη σαλάτα και θα την έτρωγα συνέχεια ...
• θα ήταν ένα στεφάνι που θα το φορούσα στα μαλλιά μου 
• θα ήταν μια κίτρινη κορδέλα που θα την φύλαγα στο συρτάρι μου...
• θα ήταν ένας κύκνος ...
• θα ήταν μια αγάπη 
• θα ήταν μια πριγκίπισσα με ένα στεφάνι λουλούδια στα μαλλιά ...
• θα ήταν μια νεράιδα ....
• θα ήταν  ένα κολιέ να το φοράω πάντα ...
• θα ήταν το φεγγάρι και θα την έβλεπα συνέχεια στον ουρανό ...
• θα ήταν ο ήλιος που θα με ζέσταινε...
• αν η μαμά μου ήταν μιά αγκαλιά θα με έσφιγγε συνέχεια και δεν θα με άφηνε ...
• αν η μαμά μου ήταν κάτι άλλο θα ήταν μια φανταστική μαμά να με μαγέψει με το ραβδί της και θα ήταν εδώ πάντα ...
• θα ήταν ο Ρονάλντο και θα παίζαμε μπάλα...
• θα ήταν μια σταφυλιά και θα έτρωγα σταφύλια που μ  αρέσουν ...
• θα ήταν ένα κοχύλι ...
• θα ήταν η χαρά και θα ήταν πάντα χαρούμενη ...
• θα ήταν μια γοργόνα ...
• θα ήταν ένα ελάφι που θα έτρεχε στο δάσος ...
• θα ήταν μια αρκούδα πολική και θα παίζαμε στα χιόνια...
• θα ήταν ένα πρωτομαγιάτικο στεφάνι ...
• θα ήταν ένα πασχαλινό αυγό που θα τσούγκριζε και θα έσπαγε όλα  τ΄ άλλα ...
• θα ήταν ένας άγγελος και θα με πρόσεχε ...
• θα ήταν μπογιά για να ζωγραφίζω συνέχεια ...

Κι όταν μας αγκαλιάζει νοιώθουμε ...:

• ότι δεν είμαστε μόνοι
• την αγάπη
• την ζεστή αγκαλιά
• να θέλω να είμαι εκεί...
• οτι δεν υπάρχει γκρίνια
• ότι δεν υπάρχει μόνο ο μπαμπάς
• πόσο μ αγαπάει 
• την χαρά όλου του κόσμου...

Αν μπορούσαμε να την  περιγράψουμε με μιά μόνο λέξη η μαμά μας είναι : 

Αλήθεια, καρδιά, αγάπη, γλυκιά,αγκαλιά, φιλί,χάρη, στεφάνι, τριαντάφυλλο,ελπίδα , κιμωλία, ήλιος, λουλούδι,αστέρι,φωνή,φεγγάρι, μπάλα, φράουλα, ΜΙΑ ...

Χρόνια πολλά μανούλα έστω και καθυστερημένα ...Σ΄ αγαπάμε πολύ !!!

Αν ένας πίνακας μπορούσε να μιλήσει ...(Μικρό αφιέρωμα στον Joan Miro)

...Γέμισε η τάξη μας με πίνακες ζωγραφικής, με χρώματα, με πινέλα, με σκέψεις και προβληματισμούς...Εντονες εικόνες που στα παιδικά μάτια φάνταζαν πιο οικείες...Κι επειδή εμείς οι μεγάλοι πολλές φορές δεν κατανοούμε τι θέλει να πει ένας παιδί ή πως σκέφτεται , ανέλαβαν δράση.
Παρουσίασαν σε μικρές ομάδες τις σκέψεις τους και τις ζωγραφιές τους. Ενα σωρό ιστορίες και παραμύθια φτιάχτηκαν...Παρέα μας η μουσική και η καλή διάθεση. Δώσαμε τους δικούς μας τίτλους και δείτε τι δημιουργήσαμε ....

Woman,Dreaming of Escape 1945,Miro

Τίτλος : Τα πολύχρωμα σκυλιά 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόλη γεμάτη σκυλιά .Ηταν πολύχρωμα και είχαν ένα όνειρο. Να ζήσουν σε΄ έναν κόσμο με ανθρώπους. Εφυγαν, ταξίδεψαν και βρήκαν ένα μέρος μακρυά από την  δική τους χώρα .Εζησαν εκεί αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα ( Δ.Π. 6 χρόνων)

Τhe air, 1938, J.Miro

Τίτλος : Το Θαλασσοπούλι 

Μιά φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια θάλασσα που μέσα της ζούσαν παράξενα ψάρια. Ήταν όλα μαζί φίλοι. Κάνανε βόλτες και τους άρεσε να πηγαίνουν στο βυθό. Είχαν κι ένα φίλο, ένα θαλασσοπούλι. Αυτό παρακολουθούσε όλη τη θάλασσα και μετά έπαιζε με τους φίλους του. Ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα.
( Μ. Γ. 6 χρονών και Κ.Π. 5 χρονών )

The red disk in pursuit of the lark.1953 Miro

Tίτλος : Ο καρπός και η θάλασσα ή Το στραβό κεφάλι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που το κεφάλι του ήταν ανάποδο και οι φίλοι του δεν το έπαιζαν . Μια  μέρα άλλαξε σχολείο και πήγε σε ένα άλλο που τα παιδιά το αγαπούσαν και το είχαν φίλο.Από την αγάπη τους το κεφάλι του ίσιωσε .
( Μ.Μ. 6 χρόνων και Γ.Τ 6 χρόνων)

The Bird with a calm Look, it's wings in Flames, 1952,Miro

 Τίτλος : Το ρομπότ και οι επιστήμονες

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε ένας επιστήμονας που ήθελε να φτιάξει τρία ρομπότ . Σε λίγο η μαμά του, του φώναξε και του είπε: 
-Ελα να φας φρούτα...
Πήγε και μετά ξεκίνησε για το πάρκο όπου εκεί γνώρισε ένα κοριτσάκι που είχε ένα σκυλάκι και μαζί κάνανε κούνια .
Υστερα πήγε στο σπίτι του και έφτιαξε τα τρία ρομπότ που έκαναν πάντα ότι τους έλεγε. 
Στο τέλος τα ζωγράφησε κι έζησαν αυτός καλά κι εμείς καλύτερα.
( Τ. Π. 6 χρόνων Μ. Χ 6 χρόνων )

Man and woman in front of a Pile of Excrement 1935 Miro

Τίτλος  :Ο κόσμος των φαγητών 

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε κάτι φαγητά που θέλανε να γίνουν άνθρωποι. Δεν ήξεραν όμω ς πως θα μπορούσε να γίνει αυτό . Προχωρούσαν, προχωρούσαν και στο τέλος βρήκαν μια νεράιδα που τα μεταμόρφωσε. Ζήσανε τότε όλοι καλά και εμείς πολύ καλύτερα.
( Ν.Π. 6 χρονών )

Ubu Roi 1966, Miro

Τίτλος : Η πυραμίδα με τα παράξενα ζώα

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν μια πυραμίδα που έιχε για εχθρούς της τα παράξενα ζώα. Στην κορύφή της είχε ένα υποβρύχιο που ...πετούσε και στη βάση της είχε χορτάρι. Ενα σαλιγκάρι με φτερά πήγαινε προς την πυραμίδα να κλέψει όπλα. Εκεί όμως υπήρχαν κυψέλες που ήταν γεμάτες με μέλισσες ..Κι έφυγαν...
(Β.Π. 6 χρονών, Α.Γ. 6 χρονών , Α.Ζ.6 χρονών )

Dancer 1935, Miro

Τίτλος : Τα παιδιά και η μαμά τους 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι που παίζανε έξω στην αυλή. Η μαμά τους τους φώναξε να φάνε σούπα. Όμως δεν ήθελαν να πάνε μόνο να μείνουν  στην αυλή και να παίξουν με το γάτο τους που τον έλεγαν Μανόλη. ΄Οταν του έβαλαν να φάει , έφαγαν  και αυτοί και έτσι έζησαν  αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...
(Σ. Κ. 6 χρονών, Ζ.Π. 6 χρονών )

Dragon fly with Red - Tripped Wings in Pursuit, 1951,Miro

Τίτλος : Η πεταλούδα

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν δυο μικρά παιδάκια. Τους άρεσε να παίζουν με μια πεταλούδα, πολύχρωμη .. Εζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
( Κ. Τ. 5 χρόνων )







Και αφού είπαμε τις ιστορίες μας , χωριστήκαμε πάλι σε τρεις ομάδες και ζωγραφήσαμε όπως ο  Μιρό μόνο που εμείς όλα τα βλέπουμε μόνο με τα δικά μας μάτια και αλλάξαμε πάλι τους τίτλους  αλλά το διασκεδάσαμε πολύ 

1. Τα σκυλάκια 

2. Ο μαγικός αυλός 

3. Το στραβό κεφάλι






...και ζήσατε εσείς καλά και εμείς  καλύτερα !!!

Η ειρήνη ...ο πόλεμος...μια φορά, έναν καιρό ...και σήμερα...!!!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια όμορφη κοπέλα με μακριά μαλλιά, γαλάζια μάτια, και όμορφο φόρεμα που της άρεσε πολύ να παίζει με  τα παιδιά, να τριγυρνά παντού, πάνω απ τα κύματα, σε ψηλά βουνά, σε κάμπους, σε ποτάμια, να σκαρφαλώνει στα δέντρα, να χοροπηδάει στις αυλές των σπιτιών, να παίζει μπάλα, μήλα, κρυφτό, κυνηγητό, κλέφτες κι αστυνόμους, να μαζεύει λουλούδια την Άνοιξη και καρπούς τον χειμώνα και να μην κουράζεται ποτέ. Τ όνομά της ήταν Ειρήνη και πάντα είχε μαζί της ένα άσπρο περιστέρι ...

Υπήρχε κι ένας άνδρας ,όχι πολύ μεγάλος που ήταν άσχημος πολύ, με δόντια μαύρα και κοφτερά, γρατζουνιές  στο πρόσωπο, πολύ κακός γεμάτος θυμό, παλιά ρούχα, με μάτια σαν φωτιές, με καρφάκια στα μαλλιά, κόκκινες μπότες και στη μέση του φορούμε όπλα και σπαθιά. Του άρεσαν όλα τα σκούρα χρώματα το μαύρο, το γκρι, το πράσινο, το καφέ, το μωβ και το κόκκινο. Τ όνομά του ήταν Πόλεμος...

Ζήλευε πολύ που οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι με την Ειρήνη και θύμωσε ...Έψαξε  παντού να την βρει κι όταν το κατάφερε την είδε και θέλησε να την πάρει μαζί του. Για να μην την βρει κανείς την έκλεισε σε μια σπηλιά κι έκατσε απ έξω να την φυλάει... Ήταν Οκτώβρης του 1940 ...Ολα τότε άλλαξαν... Ο ουρανός έγινε γκρίζος γιατί ο πόλεμος από τον θυμό του έριχνε συνέχεια βόμβες και πυροβολούσε... Οι άνθρωποι τότε  κλείστηκαν  στα σπίτια τους... τα παιδιά δεν χαμογελούσαν πια… δεν  έπαιζαν , τους έλειπε πολύ η φίλη τους… Ο Πόλεμος είχε και αυτός πολλούς φίλους που τους λέγανε Ιταλούς και Γερμανούς και ήρθαν κοντά στη σπηλιά για να μην αφήσουν τους ανθρώπους να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Ο καιρός περνούσε , τα χρόνια καλύτερα κι ο πόλεμος άρχισε να κουράζεται συνέχεια βλέποντας παντού γκρίζο χρώμα… Δεν υπήρχαν ούτε γέλια, ούτε χρώματα, ούτε χαρά και μια μέρα σκέφτηκε να μπει μέσα στη σπηλιά και να δει αν η Ειρήνη ήταν ακόμα εκεί… Σαν μπήκε είδε μια κοπέλα που του χαμογελούσε πλατιά και η καρδιά του αν και ήταν σκληρή σαν πέτρα ένιωσε λίγο από την ζεστασιά της όμορφης κοπέλας… Εκείνη τον παρακάλεσε να βγουν έξω μαζί και να του δείξει τον ήλιο, τη θάλασσα, τα δέντρα, τα πουλιά, τα μικρά παιδιά, τις φράουλες, τις μαργαρίτες και τις μέλισσες… Σκέφτηκε ο Πόλεμος , σκέφτηκε πολύ και μια στιγμή είπε πως θα την άφηνε να βγει έξω μόνο για λίγο…

Τον πήρε από το χέρι και μόλις βγήκαν έξω από την σπηλιά συνέβη κάτι αλλόκοτο … Όλα σταμάτησαν να είναι γκρίζα… Χρώματα υπήρχαν παντού. Ο ουρανός έγινε πάλι γαλάζιος, ο ήλιος κιτρίνισε ξανά, τα δέντρα πρασίνισαν, τα πουλιά κελαηδούσαν πάνω στα κλαδιά, τα λουλούδια άρχισαν να ανοίγουν τα κεφαλάκια τους , τα ζώα βγήκαν από τις φωλιές του αλλά το πιο όμορφο από όλα ήταν ότι οι άνθρωποι βγήκαν από τα σπίτια τους κι άρχισαν να τρέχουν στους δρόμους και στις πλατείες κα να γελούν , να αγκαλιάζονται και να φωνάζουν όλοι μαζί χαρούμενοι ….ελευθερίααααααααα…….!!!!!!

Ο Πόλεμος τα ΄χασε , δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Η Ειρήνη όμως συνέχισε να του κρατάει το χέρι και αυτός να « μαλακώνει» και να μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε ένα όμορφο παλληκάρι με καστανά μαλλιά, με πράσινα μάτια, με άσπρα δόντια, με πολύχρωμα ρούχα και ήταν νέος , δυνατός και χαρούμενος …

Ηταν Οκτώβρης του 1944 που ο Πόλεμος αποφάσισε να αφήσει ελεύθερη την Ειρήνη και να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά στη σπηλιά… Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα…

Κυρία νομίζω ότι ο πόλεμος είναι παντρεμένος με την Καταστροφή και έχουν τρία παιδιά: Το Σπαθί, την Φλόγα και το Οπλο.... !!!

Οι αναφορές στον πολέμο και στην Ειρήνη όλη την εβδομάδα ήταν πάρα πολλές...

Τα παιδιά ταξίδεψαν στη χώρα του πολέμου  και στη χώρα της Ειρήνης μέσα από παρα πολλές εικόνες. 

Γίνανε ομάδες και ζωντάνεψαν με την κατάλληλη μουσική σκηνές φτώχειας, πείνας, βίας, θυμού αλλά και σκηνές χαράς, γέλιου, αγάπης, φροντίδας και στοργής .

Κάθε ομάδα παρουσίασε ένα δρώμενο και στο τέλος έδωσαν τίτλους :

1η ομάδα : " Οι πεταλούδες πετούν στον ουρανό της Ειρήνης'

2η ομάδα : " Ζώα που αγαπιούνται σε μια φάρμα ''

3η Ομάδα : " Xορεύτριες , νυχτερίδες και κότες μαζί !"

4η ομάδα : " Καπνός, όπλα, πολεμιστές "

Αλήθεια αν η Ειρήνη ήταν  φυτό τι θα ήταν : 

Θα ήταν : τριαντάφυλλο, βασιλικός, μαργαρίτα, μέντα, μαρούλι

Τι γεύση θα είχε ;

Θα ήταν  σαν παγωτό, σαν βάφλα, σαν μέλι, σαν μπανάνα, σαν τη γεύση του μαϊντανού, σαν μπισκότο,  σαν πορτοκάλι, βανίλια,σοκολάτα

Αν ήταν ήχος ;

Θα ήταν σαν : το βζζζζζζ   της μέλισσας, σαν τον ήχο που κάνουν τα φτερά του περιστεριού, σαν μια πόρτα που τρίζει, σαν τη θάλασσα, σαν μουσική από καναρίνι, σαν τραγούδι...

Τι με κάνει να νοιώθω ;

χαρά, αγάπη, ευτυχία,φροντίδα, σαν ένα αεροπλάνο που πάει στην Αμερική, σαν ένα άνθρωπο που κουβεντιάζει στο σπίτι με τη μαμά, σαν ένα παιδί που πάει στο σχολείο, σαν ένα χιονισμένο βουνό ... 

Θα ζούσε πάντα σ΄ ένα όμορφο σπίτι, σ΄ένα κάστρο,κοντά σε μια λίμνη, σε πράσινο φόντο, σ΄ ένα ήσυχο χωριό και θα φορούσε ροζ φόρεμα με καρδούλες και τετράγωνα, σκουλαρίκια, κόκκινες γόβες, θα κρατούσε ένα κλαδί αμυγδαλιάς και θα είχε ένα στέμα πάνω στα μακριά της μαλλιά .....

Τα παραπάνω θέματα επεξεργάστηκαν και από τα δύο τμήματα του νηπιαγωγείου...

Τι βρέχει στον δικό μας ουρανό ...!!!

Πρωί Τρίτης...Η βροχή που έπεφτε όλη νύχτα μας κράτησε όλο το πρωινό μέσα στην τάξη. Βγήκαμε  μόνο για λίγο να νοιώσουμε στο σώμα μας το φθινόπωρο, να μυρίσουμε τις μυρωδιές του Οκτώβρη, να δούμε τα σύννεφα πόσο διαφορετικό είχαν κάνει το χρώμα στον ουρανό ...Κι ύστερα αφού έκλεισαν όλα τα φώτα καθήσαμε όλοι στο πάτωμα και " παίξαμε " με τους ήχους της βροχής, στα δάκτυλα, στα γόνατα , στους μηρούς , στα χέρια...και η μουσική ξεκίνησε ήρεμη στην αρχή και μετά πιο έντονη που μας ...ξύπνησε την φαντασία μας ...Η βροχή θα μπορούσε να μην ήταν από σταγόνες όταν έπεφτε από τα σύννεφα, θα μπορούσε να βρέχει ......

Rene Magritte, Colconda

γλυφιτζούρια
μήλα
παγωτά
μπριζόλες
ψάρια,
καρότα
ανθρώπους
αυτοκίνητα,
παιχνίδια
αγάπη,
καρδιές,
σοκολάτες

και ο κόσμος όλος να γέμιζε από μηλοβροχή, γλυφιτζουροβροχή, παγωτοβροχή, μπριτζολοβροχή, ψαροβροχή, καροτοβροχή, ανθρωποβροχή, αυτοκινητοβροχή, παιχνιδοβροχή, αγαποβροχή, καρδουλοβροχή,  σοκολατοβροχή κλπ.
 

Ο Rene Magritte έχει ένα υπέροχο μουσείο στις Βρυξέλλες με όλους τους " παράξενους " πίνακές του...
Περιηγηθήκαμε διαδικτυακά, κι αφού " μπήκαμε " μέσα στο μουσείο, νοίωσαμε τον παλμό των πραγμάτων σε  ασυνήθιστα μέρη...
Ετσι αφού με την φαντασία μας όλα είναι  δυνάτα,  φτιάξαμε τους δικούς μας πίνακες . Πασαλειφθήκαμε με πολλά πολλά χρώματα, κόψαμε εικόνες από περιοδικά και οι διαφορετικές μας βροχές ήταν έτοιμες ...

Ολοήμερο Β΄ 

 ολοήμερο Α΄























και μετά χορέψαμε πολύ βλέποντας σε μεγάλη οθόνη προβολής  και ακούγοντας το παρακάτω βίντεο...

Στα πλαίσια των θεμάτων της Μουσειακής Αγωγής  που δουλεύουμε στο σχολείο μας...

Το δέντρο της...φαντασίας !

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος μαγικό και μακρυνό έγινε κάτι πολύ παράξενο. Εκεί υπήρχε κι ένα πολύ παράξενο δέντρο, πολύχρωμο .Αν και ήταν μέρα μόνο όποιοι πίστευαν σ αυτό μπορούσαν να δουν τι έκρυβε πίσω από τα φύλλα του. ΄Ηταν το μεγάλο δέντρο της φαντασίας....
Είχε πάνω του ελέφαντες, μια ολόκληρη μικρή πόλη, ένα πολύ χαμογελαστό πρόσωπο, ένα καράβι, χρωματιστούς σκίουρους, μια πεταλούδα, ένα παράξενο ανθρωπάκι, ένα σύννεφο και μιά καρδιά.

΄Ολα αυτά τη νύχτα ζωντάνευαν και έπαιζαν.....
Μια μέρα ένας άνθρωπος που ήταν πολύ περίεργος πήγε και έκοψε τα φύλλα του για να βρει τι σχεδίαζαν όλα αυτά τα παράξενα που είχε ακούσει ό,τι κατοικούσαν εκεί και τότε όλα βγήκαν στο φως, μόνο που η φαντασία ...χάθηκε !!!
Πω πω συμφορά !!!!...τώρα πως θα μπορούσαν να ζήσουν τα παιδιά χωρίς την φίλη τους τη φαντασία και τα παραμύθια; Σκέφτηκε κανείς τα παραμύθια; Που θα πήγαιναν όλα αυτά τα πλάσματα που κατοικούσαν εκεί, τόσες λέξεις, τόσα κάστρα, δράκοι, γίγαντες....
΄Ομως επειδή πάντα κάτι καλό γίνεται αν πιστεύεις πολύ ...ένα μικρό φυλλαράκι δεν είχε φύγει από τον κορμό του δέντρου , είχε πέσει μόνο πάνω στο έδαφος και με τις βροχές άρχισε να μεγαλώνει ένα καινούργιο μικρό δεντράκι. μια νεράιδα που ήταν εκεί κοντά , το ακούμπησε με το μαγικό της ραβδί και μέχρι το βράδυ της ίδιας μέρας το δεντράκι είχε γίνει τεράστιο. Η φαντασία τότε εμφανίστηκε ξανά και όλα έγιναν όπως πριν... Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Το παραμύθι αυτό είναι εξ ολοκλήρου " έργο" των νηπίων....
 Οι συγρραφείς μας ; ...Ο Γιάννης, η Ασπασία,ο Γιάννης, η Ζέφη,ο Μάριος, η Μαρίλια, ο Μηνάς, η Σοφία,η Κάλλια,η Μελίνα,ο Μίνωας, η Τατιάνα, ο Νίκος, ο Κωστής,η Δέσποινα, η Τατιάνα, η Μαριέφη και  η Βέρα...

Είναι το πρώτο μας και δημιουργήθηκε από ένα παιχνίδι με τα χρώματα και τις ...παλάμες μας...Το γράψαμε όπως ακριβώς το διηγήθηκαν με την δική τους σύνταξη.....

Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012...

Μέρες του Οκτώβρη...

Οκτώβρη και δεν έσπειρες λίγο ψωμί θα πάρεις....

΄Ηρθε κι ο Οκτώβρης . Φθινόπωρο για τα καλά και η αυλή μας γέμισε με φύλλα, το πρωί έχει πολύ δροσιά , το βράδυ υγρασία και...το λεξιλόγειο μας ...καινούργιες λέξεις.
Υγρασία, βροχή, καταιγίδα, σύννεφο, ανεμοστρόβιλος, πάχνη, ομπρέλα,Οκτώβρης,τρύγος, σταφίδα, μουστοκούλουρο, πετιμέζι, ρακή, ξύδι, μουσταλευριά...
Κι ο Οκτώβρης είναι ,λέει, μήνας, εγγονός του χρόνου, γιός του Φθινόπωρου και αγαπά πολύ το κίτρινο, το κόκκινο, το πορτοκαλί, το καφέ και το πράσινο χρώμα.Από λουλούδια του αρέσουν πολύ τα χρυσάνθεμα και έχει στον ώμο του ένα μεγάλο ΟΧΙ που πάντα θα το κουβαλάει ...Τώρα τι ακριβώς είναι αυτό το ΟΧΙ δεν το πολυσυζητήσαμε γιατί δεν είναι ακόμα η ώρα του είπε η κυρία Κατερίνα ... Βέβαια μας έχει βάλει πολλούς κανόνες, ειδικά για το παιχνίδι στην αυλή κι ίσως αυτό το ΟΧΙ να έχει κάποια σχέση μ΄όλα αυτά ....αλλά πάλι....άσε καλύτερα να περιμένουμε μερικές μέρες ...να μην βιαζόμαστε  όπως μας λέει...Εμείς πάντως τον Οκτώβρη τον φανταστήκαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε πολλές ιστορίες για αυτόν και αφού αφήσαμε την φαντασία μας ελεύθερη... τον φτιάξαμε!

Μητέρα...αλήθεια πως γράφεται αυτή η λέξη ...!

Μ Η Τ Ε Ρ Α.... αλήθεια πως γράφεται αυτή η λέξη ...!

Πως  μπορείς να μάθεις σ 'ένα μικρό παιδί να γράψει έστω μια λέξη , όταν τα γράμματα είναι τόσο μεγάλα και τόσο παράξενα και τόσο ακαταλαβίστικα. Κι όμως το θέλει πολύ γιατί είναι ένας τρόπος για να χαρεί η μαμά του... Μεθαύριο γιορτάζει και θα ήταν πολύ χαρούμενη αν έβλεπε μια κάρτα γραμμένη με τα δικά του γράμματα....

Αν η μαμά  μου ήταν μουσική θα έμοιαζε με τα ήσυχα κύματα στη θάλασσα ή μήπως με την μελωδία που βγαίνει από την άρπα ....
Μπα είπε ο Χαράλαμπος  η δική μου μαμά έχει όλη τη μουσική του κόσμου...

Κι αν πετούσε; ......Αλκυόνα θα ήταν ...αυτό το μπλε πανέμορφο πουλί

Κι αν ήταν ήχος; ... εεεεε   τότε θα ήταν ο δυνατός άνεμος ....ή μήπως η βροχή που είναι σιγανή…

Κι αν ήταν τραγούδι; ...τότε θα ήταν το νανούρισμα που μου ψιθυρίζει κάθε βράδυ ...

Κι αν ήταν χρώμα; ...θα ήταν το ουράνιο τόξο ...

Θα ήταν η ελευθερία ....η ελπίδα... ο άγγελος μου… η χαρά και το γέλιο μου… η αγάπη μου... θα ήταν η Πεντάμορφη από τα παραμύθια ή μήπως η Τοσοδούλα  να την κρατάω πάντα στα χέρια μου …  θα ήταν όλα τα λουλούδια του κόσμου ….θα ήταν ένα τεράστιο φιλί στο μάγουλό μου...

Ο Αλέξανδρος φώναξε τότε... το βρήκα ...το βρήκα ...η μαμά μου είναι η αγκαλιά που θα ΄χω πάντα ....

Κι αν ήταν  μυρωδιά; …θα μύριζε όπως η κανέλα  είπε ο Χριστόφορος …ή όπως η λεβάντα και το γαρίφαλο συμπλήρωσε η Έλενα..

Κι αν ήταν πράγμα; … ααααα…  θα ήταν μαγνήτης  ή ένα αερόστατο πολύ ψηλά στον ουρανό  ή μάλλον θα ήταν το σεντούκι των πειρατών γεμάτο μαργαριτάρια και διαμάντια …

Κι αν ήταν ζώο; Σίγουρα θα ήταν ένα μικρό κουταβάκι  πλατσομύτικο ή μια αλεπού  και αν πετούσε  θα ήταν μια ωραία πεταλούδα….

Σκεφτήκαμε πολύ, μας βοήθησε λίγο και  η μουσική , το βιβλίο της κ. Αγγελικής Βαρελά  που μας θύμισε τη γιαγιά μας  που είναι δυο φορές μαμά μας , με τα γλυκά της παραμύθια κι έτσι , επιτέλους, βρήκαμε την άκρη .

Έτσι πήραμε το Μ  από το Μήλο , από τον Μαγνήτη και από ένα βάζο με Μέλι

....πήραμε  το Η από τον φωτεινό και δυνατό Ήλιο  κι από τα Ηλιοτρόπια

....δανειστήκαμε το Τ από το Τυρί ενός μικρού ποντικού , του Τριαντάφυλλου από τον κήπο της κ. Ελένης  και της Τουλίπας της Εμμανουέλλας

....μια Ελιά μας έδωσε με ευχαρίστηση το Ε της

η Ροδιά της Σοφίας  μας χάρισε το Ρόδι της  και έτσι βρήκαμε και το Ρ

και τέλος ένα Αεροπλάνο που περνούσε εκείνη την ώρα μας " πέταξε "  το Α και το έπιασε η Αγάπη  του το δώσε  όμως πίσω γιατί δεν μπορούσε να πετάξει και έδωσε αυτή το γράμμα της γιατί ήταν μεγάλο και ...πολύ ... πολύ  πιο δυνατό .

Η λέξη μας σχηματίστηκε ….θέλαμε κι άλλα να σου γράψουμε μαμά αλλά ήταν  πολύ δύσκολο για  αυτό άκουσε τα προσεκτικά  και μην τα ξεχάσεις ποτέ …

Σ΄ αγαπώ μανούλα γιατί είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου, σ αγαπώ μέχρι τα αστέρια, το διάστημα , μέχρι το άγνωστο κι ακόμα παραπέρα , μέχρι τον Όλυμπο, πιο πέρα και από τον Ουρανό … μέχρι τον Θεό …

Παρασκευή 11 Mαίου 2012, το φτιάξαμε μαζί με τα  "παιδιά μου " για την πιο γλυκιά λέξη που υπάρχει  : ΜΗΤΕΡΑ  κι έχουμε ακόμα την αγωνία ....άραγε η μαμά θα καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να γράφεις , θα της αρέσει το δώρο μας ;

Μανούλα ....Χρόνια πολλά !!!

Τα παιδιά του 10ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου

Οι εκλογές ...οι υποψήφιοι...η Ανατροπή ...στο 10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου...

Εκλογές ....τι σημαίνει αυτό κυρία ; Ο μπαμπάς ...λέει πως όλοι τα ίδια κάνουν κι έχει συνέχεια ανοιχτή την τηλεόραση και η μαμά πως δεν πάμε και πολύ καλά ...Που πάμε δηλαδή  και τι είναι αυτό που δεν πάει καλά...και γιατί πρέπει να κάνουμε εκλογές...τι είναι οι εκλογές....
Αυτές και πολλές άλλες ήταν οι ερωτήσεις των μικρών παιδιών χθες το πρωί στο σχολείο και η ιδέα δεν άργησε να ρθει...Με κάποιο τρόπο έπρεπε να καταλάβουν τι είναι όλο αυτό που θα ζήσουμε την Κυριακή. Αφού συζητήσαμε αρκετά αποφάσισαν να κάνουμε κι εμείς εκλογές στο σχολέιο και να βγάλουμε τον αρχηγό και υπεύθυνο της τάξης ....και το παιχνίδι άρχισε...Η διαδικασία άψογη ...ήθελαν όλοι να είναι ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ( να και η καινούργια λέξη ...) όμως κάτι έπρεπε να κάνουν για αυτό...Πως θα τους ψήφιζαν οι άλλοι ; Οι υποσχέσεις άρχισαν να πέφτουν σωρό ...

Κ  :  Θα βοηθάω τα προνήπια όταν δεν φτάνουν κάτι
Μ :  Σας υπόσχομαι να έχετε έναν κόσμο χωρίς προβλήματα
Β  :  Θα βοηθάω τους μικρούς να γράφουν
Α  :  Θα τους βοηθάω να φτιάχνουν κατασκευές
Χ  : Θα βοηθάω όλους, μικρούς και μεγάλους με τον Κ. βοηθό ...να γράφουν
Αθ: Θα βοηθάω πολύ τα παιδιά που έχουν χτυπήσει
Κ  : Θα βοηθάω στο γράψιμο
Α  :  Θα βοηθάω όλα τα παιδιά να έχουν χρήματα
Μ : ..............( άκουγε ...δεν ήθελε όμως να υποσχεθεί ...)
Κο:  Θα βοηθάω τα παιδιά να γράφουν
Ι   :  Θα βοηθάω την φίλη μου
Α : Θα τους μάθω να παιζουν μουσικά όργανα

Κι αφού οι υποψήφιοι είπαν τους " λόγους " τους ...φτιάξαμε τα ψηφοδέλτια και την κάλπη μας
Βάλαμε και κανόνες : Στο ψηφοδέλτιο ( πάλι καινούργια και δύσκολη λέξη ...) θα είχε το δικαίωμα ο καθένας να ψηφίσει τον εαυτό του και άλλον ένα ...και όλα θα γίνονταν ...μυστικά ...
και ξεκινήσαμε ....
Υπήρχαν παιδιά που ...καμάρωναν γιατί ήξεραν ότι θα τους ψήφιζαν σίγουρα οι φίλοι και κάποια άλλα που δεν μιλούσαν καθόλου αλλά κοιτούσαν με απορία ...όλο αυτό που γινόταν ...

Στη συνέχεια  έγινε η καταμέτρηση ψήφων  και δεν άργησε να βγει το ...αποτέλεσμα ...

Αρχηγός στην τάξη βγήκε ένα προνήπιο που μάλιστα δεν είχε υποσχεθεί απολύτως τίποτα ...απλά παρακολουθούσε ...και περίμενε... Αυτό κι αν ήταν  ΑΝΑΤΡΟΠΗ ....κανείς μα κανείς δεν περίμενε ένας " μικρός "  να πάρει τους περισσότερους ψήφους και όλοι ...οι " διάσημοι " και " μεγάλοι " να μην  γίνουν αρχηγοί...Παράξενες αντιδράσεις και  απορημένα πρόσωπα και χαρούμενα και λυπημένα...
Μια μικρή κοινωνία ανθρώπων...έδωσε ένα μικρό παράδειγμα , πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και όλα μπορούν να συμβούν μπροστά σε μια κάλπη...

Ο αρχηγός μετά την εκλογή του "έδωσε "  την  δική του θέση ....και πήγε να παίξει....

Μ. Κ. : Εγώ θα βοηθάω όλα τα παιδιά να έχουν παιχνίδια και να παίζουν πάντα ......

Είναι μόλις πέντε χρονών................

Οι εκλογές έγιναν στο  Α΄ τμήμα της κ. Φρόσως...


Τα παιδιά μας έδειξαν πως όλα μπορούν να συμβούν...εμείς οι μεγάλοι τι θα κάνουμε αλήθεια !!!

Ενα παραμύθι ....για τον Θόρυβο !!!

25η Απριλίου ήταν η παγκόσμια ημέρα θορύβου....Πρωτότυπη " γιορτή "  και πολύ άρρηκτα δεμένη με ένα χώρο όπως το ...νηπιαγωγείο...Εμείς αγαπάμε τον θόρυβο πολύ και τον γιορτάσαμε με τον δικό μας τρόπο...Πολύ παιχνίδι, φωνές, τρέξιμο ώσπου είχαμε μια πολύ καλή ιδέα. Να φτιάξουμε ένα παραμύθι και να το ...ζωντανέψουμε και η ιστορία μας ξεκίνησε ...

Μια φορά κι ένα καιρό, ζούσε μαι μάγισσα που μισούσε τους θορύβους. Την έλεγαν ...Κορβίνα.

Μια μέρα άκουσε θόρυβο που ερχόταν από την θάλασσα και επειδή την ενόχλησε πολύ ...την πάγωσε.

Μια άλλη μέρα είδε το χορτάρι που κουνιόταν από τον αέρα έτσι όπως το φυσούσε και ...το πάγωσε κι αυτό.

Ενα μεσημέρι που κοιμότανε...άκουσε τζιτζίκια και τους πήρε τη λαλιά . Την ίδια μέρα άκουσε μια γάτα να νιαουρίζει και θύμωσε τόσο πολύ που ...της πήρε τη φωνή.

Την ενοχλούσαν ακόμα και οι άνθρωποι που μιλούσαν συνέχεια και πιο πολύ τα παιδιά. Ετσι πήρε το μαγικό της πέπλο, τους ακούμπησε έναν έναν και τους πήρε την φωνή.

Η μάγισσα ήταν πολύ χαρούμενη με την... ησυχία , αλλά η ζωή της είχε αρχίσει να γίνεται πολύ βαρετή. Ολα ήταν αμίλητα και ακούνητα και κατάλαβε πως ο κόσμος δεν ήταν καθόλου χαρούμενος έτσι. Απόφασισε να δώσει πίσω τις φωνές όλων. Τους ακουμπόυσε με το χέρι της και ...έδωσε τη λαλιά των τζιτζικιών πίσω, το νιαούρισμα της γάτας, τις φωνές και τα γέλια των παιδιών. Στη θάλασσα έδωσε τα κύματα και άφησε ελεύθερο τον αέρα να φυσάει το χορτάρι ...

Κι έζησαν από τότε όλοι καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα...

Το παραμύθι φτιάχτηκε από μια ομάδα νηπίων ( ΄Ελενα - Ιζαμπέλλα - Εμανουέλα) και την επιμέλεια της νηπιαγωγού Σόνιας Μποτονάκη .

Αν η ειρήνη ήταν...σκέψεις παιδιών !

Με τι μοιάζει η ...ειρήνη ;
με λουλούδι
με την Άνοιξη
με πεταλούδα
με μια τέλεια χελώνα που είναι στη σκιερή άμμο
με μια μαργαρίτα 
με μια σταγόνα μέλι
σαν θησαυρός
σαν κάτι ολόχρυσο
σαν ένα φασόλι που φυτεύεται

Αν η ειρήνη ήταν... άνθρωπος πως θα ήταν ;

Μια κοπέλα με γελαστό στόμα

Ένα κορίτσι με ξανθό μαλλί

Θα σκόρπιζε παντού αγάπη

Θα άνθιζε τα λουλούδια

Θα ήταν λίγο νροπαλή

Ένα κορίτσι με μακρυά μαύρα μαλλιά

Θα είχε ένα στεφάνι από λουλούδια

Αν ήταν χρώμα …θα ήταν ;

Ροζ, πορτοκαλί, μωβ, κίτρινο,γαλάζιο,ασημί, φούξια, χρυσό, κόκκινο

Αν ήταν λουλούδι …θα ήταν…

Μαργαρίτα, τριαντάφυλλο, κρίνος,κρινάκι, ανεμώνα, παπαρούνα

Αν είχε άρωμα θα μύριζε σαν ….

Κολώνια, λεμόνι, κανέλα, φράουλα, πορτοκάλι, ανεμώνα

Αν είχε ήχο… θα ήταν σαν….

Σαν ένα βάζο με πηδηχτά φασόλια

Σαν μουσική από πιάνο

Σαν γλυκιά φωνή που θα άρεσε σ όλους

Σαν το πέταγμα του χελιδονιού,

Σαν να βρέχει

Σαν μουσική από κλαρινέτο

Σαν σιγανή φωνή

Σαν τύμπανο 

Η σαρακοστή ...

Την Κυρά Σαρακοστή
που 'ναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας την φτιάχναν
με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι έναν σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν
γιατι νήστευε καιρό.

Και τις μέρες της μετρούσαν
με τα πόδια της τα επτά.
Κόβαν ένα την βδομάδα
μέχρι 'νάρθει η Πασχαλιά. 

Η κυρά - σαρακοστή μας φάνηκε λίγο ...άσπρη ...όταν  "βγήκε "  από τον φούρνο και είπαμε να της δώσουμε λίγο χρώμα κι έτσι πήραμε τα πινέλα μας ...

....έτσι λοιπόν φτιάξαμε την κυρά - σαρακοστή και το  " ημερολόγιο " μας μέχρι το Πάσχα είναι έτοιμο !!!

και του χρόνου !!!