Του σκοινιού τα μανταλάκια ...!

Τι μπορεί άραγε να σηκώσει ένα μανταλάκι, ένα τόσο μικρό ξύλινο αντικείμενο που ίσως και να μην θεωρούμε πολύ σημαντικό; Κι όμως καμμιά φορά αν κάτι σας "βαραίνει" και δεν σας αφήνει τη νύχτα να κοιμηθείτε, βάλτε το στην απλώστρα με ένα ή και δυο άντε και τρία  μανταλάκια και τότε μπορεί ένα σύννεφο, γκρίζο και τεράστιο το πάρει και το πάει μακρυά...

΄Ενα βιβλίο ήταν η αφορμή  :
" Του σκοινιού τα μανταλάκια", του Αντώνη Παπαθεοδούλου για να ξεκινήσει μια ιστορία, που όπως όλες οι ιστορίες ...δεν ξέραμε που μπορεί να μας βγάλει...

" Αν βγείτε στην αυλή, στο μπαλκόνι, στην ταράτσα και δείτε του σκοινιού τα μανταλάκια να μαλώνουν για μια κάλτσα, για ένα κασκόλ, ένα μαγιό ή ένα μαντίλι,μην βγάλετε συμπέρασμα πως δεν είναι καλοί κι αγαπημένοι φίλοι! Γιατί οι καλοί φίλοι φάινονται στα δύσκολα." 
Γράφει ο Αντώνης κι εμείς αφού το διαβάσαμε μας γεννήθηκαν πολλές σκέψεις και απλώσαμε την δική μας " μπουγάδα " στην απλώστρα του σχολείου μας. 

Πρώτα απ όλα απλώσαμε το αγαπημένο μας ρούχο που δεν το αποχωριζόμαστε ποτέ μόνο το εμπιστευόμαστε στα μικρά ξύλινα μανταλάκια...και δείτε το αποτέλεσμα.
Βέβαια αν ρωτήσεις τη μαμά θα σου πει πως στις απλώστρες  απλώνουμε μόνο τα ρούχα να στεγνώσουν , εμείς βέβαια έχουμε άλλη άποψη : 

Εμείς κρεμάμε τις ζωγραφιές μας, τις εργασίες μας, τα χαλιά, τα χαρτόνια, τα φιλιά, τις αγκαλιές να τις δουν όλοι, τους τσακωμούς, τα σπρωξήματα και ...τα πάντα !

Στη συνέχεια αναρωτηθήκαμε τι είναι φιλία... και τι κάνουμε εμείς με τους φίλους μας...

• είμαστε κολλητοί
• πάμε μαζί χαρούμενοι στο σχολείο
• αγαπάμε ο ένας τον άλλο
• φυτεύουμε λουλούδια
• κανουμε ποδήλατο
• λέμε μυστικά
• ζωγραφίζουμε
• παίζουμε
• αν και είμαστε μαζί ο καθένας κάνει ότι θέλει
• είμαστε θαρραλέοι
• είμαστε δυνατοί
• είμαστε ενωμένοι
• είμαστε μαζί

Και όταν έρχονται τα γκρίζα σύννεφα και μέσα στην καρδιά μας υπάρχει κάτι πολύ βαρύ εμείς πάλι στα μανταλάκια το λέμε...

Γιατί ένα μανταλάκι μπορεί να σηκώσει κάτι που για μας είναι  ασήκωτο : 

• ένα φάντασμα (Μ)
• τα πολύ κακά πράγματα να βγουν εξω να φύγουν ( Μα)
• τα κακά όνειρα (Α)
• το σκοτάδι ( Ζ)
• έναν κλέφτη ( Ι)
• έναν λύκο από τα όνειρά μου (Β)
• όλους τους εφιάλτες του κόσμου ( Γ)
• ένα σύννεφο που είνια μαύρο και μπαίνει μπροστά στα μάτια μου καμμιά φορά (Ν)
• όλα τα ξινά (Μι)
• τις μάγισσες που δεν είναι καλές ( Α)
• τον φόβο μου (Ν)
• τα μαλώματα στις κούνιες (Ζ)
• την κακία ( Υ) 
• τα σπρωξήματα (Μαλ) 
• τον θυμό (Δ) 
• έναν πίνακα
• όλα τα δάκρυα των παιδιών
• ένα μεγάλο φεγγάρι (Μα)
• έναν γίγαντα
• έναν δεινόσαυρο
• ένα σπίτι
• τη γη ολόκληρη
  
• τον ποκοκέφαλο
• τον πονόκοιλο
• την στεναχωρια μου όταν δεν μπορέι να βγει έξω
• οταν μου βάφουν την δική μου ζωγραφιά
• οταν στεναχωριέμαι που οι φίλες μου δεν με παίζουν
• όταν μου ταβάνε τα μαλλιά μου
• όταν θέλω να πάιξω και δεν μ αφήνουν
• όταν βλέπω εφιάλτες και κουκουλώνομαι

κι όλα αυτά τα μανταλάκια ξέρουν θα τα κρατήσουν στην απλώστρα μέχρι να περάσει ένα τεράστιο σύννεφο που πηγαίνει σε άλλο πλανήτη και θα τα πάρει μαζί του μακρυά ...


Και τους φιλους μας τους " ντύσαμε " τους δώσαμε ονόματα και αφού χωριστήκαμε σε ομάδες ανεβάσαμε 4 έργα με δική μας ιστορία στο κουκλοθέατρο κι ήρθαν όλα τα παιδιά και μας είδαν !




Ένα μανταλάκι μοιάζει με : παιδάκι,με τηλεσκόπιο, με σκεπή, με ψαράκι,με πένσα με σπιτάκι

Κι αν είχε φωνή θα φώναζε πολύ δυνατά ...στα άλλα μανταλάκια

• Πάμε να φάμε παγωτό
• πάμε μια βόλτα;
• θέλετε να γίνουμε φίλοι
• θέλετε βοήθεια με τα βαριά ρούχα;
• θέλετε να πηγαίνουμε μαζί στη θάλασσα
• θέλετε να γραψουμε μαζί ένα παραμύθι ;...

Γιατί του σκοινιού τα μανταλάκια είναι τελικά οι καλύτεροί μας φίλοι όχι μόνο στα δύσκολα αλλά παντού κι όπως λέει και ο συγγραφέας ... Γιατί οι καλοί φίλοι στα δύσκολα φαίνονται. Όχι στα μαλώματα, αλλά στις κουβέρτες, στα χαλιά ...και στα παπλώματα !

 

Τα κύματα της Έλλης ...με τη δική μας φαντασία!

Ένας παράξενος πειρατής ήρθε στην τάξη μας σήμερα. Τετράγωνος ήταν με ένα μακρύ κιάλι στο ένα του χέρι κι ένα βιβλίο στο άλλο ακόμα πιο παράξενο. Και ένα μικρό κορίτσι με πορτοκαλί μαλλιά έτρεχε πίσω του και μόλις τον είδε να κάθεται στην μεγάλη μαξιλάρα της κυρίας μας , ξάπλωσε και το πήρε ο ύπνος.

-Έλλη ; της φώναξε ο κύριος καπετάνιος πειρατής, όμως εκείνη κοιμόταν του καλού καιρού!

Και τότε ένα μικρό καραβάκι άρχισε να κυλά πάνω στα μαλλιά της Έλλης . Ο Καπετάνιος που ενθουσιάστηκε μόλις το είδε άρχισε να μιλά με όρους ναυτικούς, « όρτσα τα πανιά», και με ένα σάλτο  μπήκε μέσα και ξεκίνησε ένα ταξίδι…. διαφορετικό.

Απίστευτο βιβλίο, γεμάτο εκείνα τα μεγάλα που συμβαίνουν σε μικρά κεφάλια και με εναλλαγές συναισθημάτων που μας έκαναν  να φοβόμαστε, να γελάμε, να ηρεμούμε, να ….φανταζόμαστε!

Πότε με φουρτούνα, πότε σε ηρεμία, πότε συναντούσε άχρηστα αντικείμενα στη θάλασσα, πότε φοβόταν τις αστραπές και τα κύματα , πότε πάλι μπερδευόταν και άλλαζε πορεία αλλά το πιο παράξενο απ όλα ήταν πως όταν ο Καπετάνιος που τον έλεγαν Κάπταιν ικ όταν κουραζόταν μας έδινε  το μονοκιάλι του και ο καθένας μας έβλεπε άλλες εικόνες πάνω στα «κυματιστά μαλλιά» της Έλλης

-Σκέψεις, το λένε κυρία

-Όνειρα, είπε ο Νικόλας

-Φαντασία , είπε η Μαρίλια

-Ταξίδι  στο κόσμο είπε ο Θάνος

-Τρίχες, είπε ο Τηλέμαχος

Ο καθένας έβλεπε με τα μάτια της δικής του Φαντασίας   τι συνέβαινε στα μαλλιά και τη σκέψη  του μικρού κοριτσιού κι έτσι αφού παρατηρήσαμε πολύ προσεκτικά  καταλήξαμε ο καθένας στη δική του ….ιστορία!

Τι σχηματίστηκε  και τι ζωγραφίσαμε; Δείτε και διαβάστε:

Μια βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία που λένε ιστορίες

 Ένα σαλιγκάρι που προχωράει αργά και κάνει βόλτες

Τα Μαρτάκια κάνουν παρέλαση…

Πειρατές και καρχαρίες

Μαγνήτες που μαζεύουν σίδερα και όνειρα

Δεινόσαυροι

Πολλά ποντίκια

Λουλούδια και πεταλούδες που φέρνουν την  Άνοιξη

Κλόουν σε τσίρκο

Θησαυρός με πολύτιμα πετράδια!

Σκεφτήκαμε λέξεις που μας κάνουν να νοιώθουμε :

Θυμό, Αγάπη, χαρά, Φόβο, πόνο, Λύπη, Ηρεμία

Ακόμα θα φτιάξουμε από ένα τηλεσκόπιο ή πυξίδα ο καθένας μας και χάρτινες  βάρκες να κουβαλήσουμε …τις δικές μας σκέψεις!

 Και αφού συνέβησαν όλα αυτά τα θαυμαστά κατά λάβαμε ένα ακόμα πράγμα: Πως ο καθένας έχει τη δική του σκέψη και πως κανένας μας δεν μοιάζει με τον άλλο!

Το Βιβλίο : Στα Κύματα της Έλλης  έχει συγγραφέα τον Αντώνη Παπαθεοδούλου και εικονογράφο την Ίρις Σαμαρτζή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

http://www.epbooks.gr/product/101648/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CF%83

H Χώρα των Ουφ και των Φου*…στο 10ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου!

Πώς να καταλάβεις τι σημαίνει πόλεμος αν στη ζωή σου έχουν περάσει μόνο πέντε χρόνια γεμάτα εικόνες από χαρά, ομορφιά και παιχνίδι; Κι έτσι πρέπει να είναι για όλα τα παιδιά, αλλά πάντα θα υπάρχει ένα …αλλά!

Ποιος φταίει, ποιος κανονίζει τα αίματα; Ποιος χαλάει τις εποχές; Ποιος βασιλιάς θέλει να καταστρέψει τη χώρα που αγαπά; Πόσο μακριά είναι  η χώρα της Φαντασίας; Στ΄ αλήθεια δεν γράφει ο χάρτης τις χώρες που λένε τα παραμύθια; Γιατί κάνει πάντα κρύο στην χώρα των Φου; Και οι άνθρωποι στην χώρα των Ουφ δεν έχουν καλοριφέρ;

Αυτές είναι  μερικές από τις απορίες των νηπίων πριν λίγες μέρες που  στην τάξη μας κατέφθασε ένα παραμύθι διαφορετικό….

Η Χώρα των Ουφ και των Φου, του Χρήστου Δημόπουλου  που πήρε σάρκα και οστά από όλους μας, χωρισμένοι σε δυο « στρατόπεδα» με κιάλια, καπέλα, γυαλιά ή τρέμοντας  από το κρύο και κουβαλώντας ξύλα για το τζάκι…

Κι αφού προβληματιστήκαμε πολύ για το ποιος φταίει για τους πολέμους, η απόφαση βγήκε ομόφωνη:  Οι βασιλιάδες φταίνε …που δεν γνωρίζουν πότε κάνει ζέστη και πότε κάνει κρύο γιατί έχουν πολλούς που τους φροντίζουν….

Κι ύστερα σκεφτήκαμε και φτιάξαμε τα κανόνια τα δικά μας. Μόνο που εκείνα δεν φτιάχτηκαν για να πολεμάνε αλλά για άλλους λόγους. Έτσι έφτιαξαν :

Το κανόνι που πετάει καρδιές

Το κανόνι με τα χελιδόνια

Το κανόνι των Χρωμάτων

Το κανόνι των φιόγκων

Το κανόνι με τα αστέρια

Το κανόνι με τις βούλες

Το κανόνι της Αγάπης

Το κανόνι με τα μπαλόνια

Κι αφού διώξαμε όλο το γκρι και το μαύρο του πολέμου φτιάξαμε ακόμα , τις δικές μας χώρες των Ουφ και των Φου με τα κάστρα και τα σπίτια τους . Κι είπαμε μετά μια ιστορία που ξεκίνησε από μια πεταλούδα που κατά λάθος μπήκε στην τάξη μας… Από το Νησί έφυγε  είπε ένα παιδί και η ιστορία δεν άργησε να φτιαχτεί…

Για μια πεταλούδα μοναδική που γεννήθηκε κάποτε κάτασπρη αλλά τα βόλια των μαύρων κανονιών την έκαναν γκρι κι εκείνη έφυγε μακριά με όλες τις συμφορές φορτωμένες στην πλάτη της και αίματα και λέξεις που πονάνε. Κι έγινε η πεταλούδα του πολέμου! Κι όπως πετούσε σε  έναν κάμπο την είδε το  λουλούδι της ελευθερίας  και ψήλωσε τόσο που το είδε η μικρή πεταλούδα , το πλησίασε κι εκείνο  της έμαθε ξανά τις πιο πολύτιμε λέξεις στον κόσμο:

Αγάπη, ελευθερία, ομορφιά, ειρήνη, καρδιά, ζωή, σεβασμός, χαρά και ψυχή…

Κι είπαμε πως εμείς δεν θέλουμε πόλεμο να έχουμε ποτέ μόνο λευκές και πολύχρωμες  πεταλούδες και κανόνια που πετούν καρδιές και χρωματιστά μπαλόνια!

Κι όλοι ζούμε καλά και με τα βιβλία ακόμα καλύτερα!

*Οι Ουφ και οι Φου, Χρήστος Δημόπουλος, εκδ. Ψυχογιός

H Ομάδα των ...Φου

Κοιτώντας το Νησί με τα κιαλιά μας

Η ομάδα των Ουφ

Προσθήκη λεζάντας

Κάθε φορά ...μια ιστορία !

...Και σήμερα ήρθε στο σχολείο μας... ένα κουτί γεμάτο πολύχρωμες κάρτες, με δράκους, βασιλιάδες, πριγκίπισσες, αγγελάκια, καλικάντζαρους, δέντρα, λουλούδια, κολοκύθες, κάστρα, πύργους, μπαλόνια, δώρα, αστέρια και σκάλες , ιππότες, κλειδιά, σεντούκια και θησαυρούς κι όλα αυτά αν τα βάζαμε στη σειρά από την πίσω τους μεριά είχαν τα χρώματα  του ουράνιου τόξου !




Και χωριστήκαμε σε ομάδες και διαλέξαμε τις κάρτες μας κι αφού συζητήσαμε και δημιουργήσαμε και " συνθέσαμε ", φτιάξαμε τη δική  μας  ιστορία ...το δικό μας παραμύθι !

Η ομάδα Α΄ που είχε πέντε νήπια έδωσε τον τίτλο : 

" Μιά πριγκίπισσα και ένας δράκος !"

Μια φορά κι έναν καιρό ήτνα μια ωραία πριγκίπισσακαι όταν νύχτωσε ήρθε κοντά της ένας μονόκερος. Της είπε πως αν πάει κάποιος στο κάστρο του δράκου θα βρει το μαγικό κλειδί που ανοίγει το κουτί ενός θησαυρού που βρίσκεται στο τέλος του ουράνιου τόξου.Η Πριγκίπισσα όταν πήγε εκεί συνάντησε ένα άλλον ιππότηνα ψάχνει για τον θησαυρό και αμέσως τον αγάπησε. Παντρεύτηκαν, πήραν μαζί τους τον θυησαυρό και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα.

Συγγραφείς : Βίλμα, Δημήτρης, Κάλλια,Ιωάννα, Μανώλης 




Η ομάδα Β΄που είχε έξι νήπια έδωσε τον τίτλο  :


"Η πριγκίπισσα που της άρεσαν τα παιχνίδια ! "

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε μια πρικγκίπισσα που έμενε σ΄ ένα κάστρο και κάποιος της έδωσε πολλά δώρα. Ο βασιλιάς δεν τα ήθελε και σαν ήρθε το βράδυ μια κολοκύθα μαγική του έκανε μάγια και άρχισαν να του αρέσουν τα παιχνίδια και στόλισε μ αυτά όλο το κάστρο. Μετά ήρθε ένας άγγελος και ψιθύρησε στην πριγκίπισσα πως στον μπαμπά της τελικά αρέσουν τα παιχνίδια κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Συγγραφείς  : Ζωή, Μαρκέλλα, Μίνωας, Γιασμίν, Αλέξανδρος, Βαλέρια  

Το κουτί με τις κάρτες , " Κάθε φορά ...μια ιστορία " είναι :

• Ένα πολύτιμο εργαλείο για γονείς, εκπαιδευτικούς, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής.
• Ένα ευχάριστο παιχνίδι για τα παιδιά, που τα βοηθά στην ανάπτυξη του περιγραφικού και αφηγηματικού λόγου.
• Ιδανικό για θεατρικό παιχνίδι.
• Στις κάρτες εμφανίζονται γνώριμοι χαρακτήρες και αντικείμενα που βοηθούν να φτιάξετε βήμα-βήμα κάθε φορά… μια ιστορία!
• Περιέχονται 49 κάρτες διαστάσεων 9,5×12 εκ. και φυλλάδιο οδηγιών στο οποίο αναλύεται ακριβώς η διαδικασία. 

Περισσότερες πληροφορίες στον παρακάτω σύνδεσμο  :http://www.mythoplastes.gr/

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας !

Κάθε Παρασκευή και μια μικρή ιστορία για τους γονείς ή όπως λέμε :

« Τα λόγια της Παρασκευής »

Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας!

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο μαγικός κόσμος του τσίρκου. Ενθουσιαζόμουν όταν έβλεπα από κοντά όλα αυτά τα ζώα που ταξίδευαν μέσα στα τροχόσπιτα  από τη μια πόλη  στην άλλη.

Στην παράσταση, όλα μου φαίνονταν μαγικά και λαμπερά, αλλά η στιγμή που εμφανιζόταν ο ελέφαντας ήταν η αγαπημένη μου.

Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό .

Σίγουρα, ένα ζώο σαν κι αυτό θα μπορούσε να ξεριζώσει ολόκληρο δέντρο μ ένα μικρό τράβηγμα. Το δίχως άλλο…

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, όμως, που μετά από κάθε επίδειξη το προσωπικό του τσίρκου αλυσόδενε τον ελέφαντα σ ένα μικροσκοπικό ξυλαράκι, ελάχιστα βυθισμένο στην άμμο.

Αυτό ήταν για μένα μεγάλο μυστήριο. Ακόμα κι αν η αλυσίδα ήταν χοντρή και γερή ένα ζώο που μπορούσε να γκρεμίσει ολόκληρο τοίχο μ ένα τράβηγμα , εύκολα θα μπορούσε ν απελευθερωθεί από το ξυλαράκι και να το βάλει στα πόδια. Το συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε ;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι χρόνων, πίστευα ακόμα ότι οι μεγάλοι τα ήξεραν όλα.

Έτσι πήγα και ρώτησα τους δασκάλους μου , το θείο και τη μητέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα.

Εκείνοι μου εξήγησαν  ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε επειδή τον είχαν δαμάσει.

Τότε , όπως ήταν λογικό, τους ρώτησα : « Αν είναι δαμασμένος και για αυτό δεν το σκάει, γιατί τον δένουν;»

Κάνεις δεν ήξερε να μου απαντήσει σ αυτήν την ερώτηση…

Πολύ καιρό μετά, μια νύχτα, γνώρισα κάποιον πολύ σοφό που είχε ταξιδέψει στην Ινδία , και αυτός με βοήθησε να βρω την απάντηση .

Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος σ ένα ξυλαράκι, από τότε που ήταν πολύ μικρός.

Θυμάμαι που έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα το μικρό, νεογέννητο ελεφαντάκι, να κάθετε δεμένο στο ξύλο. Το φαντάστηκα να σπρώχνει και να τραβάει την αλυσίδα κάθε μέρα, όλη μέρα , και να προσπαθεί να λυθεί…

 Σχεδόν μπορούσα να το δω να κοιμάται κάθε νύχτα εξαντλημένο από την κούραση, με τη σκέψη πως το επόμενο πρωί θα ξαναπροσπαθούσε. Όλα ήταν μάταια : το ξυλαράκι ήταν πολύ γερό για ένα νεογέννητο ζωάκι, ακόμα και αν μιλάμε για ελέφαντα.

Ώσπου μια μέρα, την πιο θλιβερή της μικρής του ζωής, το ελεφαντάκι δέχτηκε ότι δεν μπορούσε να ελευθερωθεί και παραδόθηκε στη μοίρα του. Κατάλαβα τότε γιατί ο τεράστιος και πανίσχυρος ελέφαντας που έβλεπα στο τσίρκο έμενε αλυσοδεμένος . Ήταν πια σίγουρος πως ποτέ δεν θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλάκι του. Το κακόμοιρο ζώο είχε πια την αποτυχία χαραγμένη στην ελεφάντινη μνήμη του και ποτέ, ποτέ πια δεν θα ξαναδοκίμαζε τη δύναμη του …Κάποιες νύχτες ονειρεύομαι ότι  πλησιάζω τον αλυσοδεμένο ελεφαντάκι και του λέω στο αφτί :

« Ξέρεις κάτι ; Εμείς οι δυο μοιάζουμε. Νομίζεις κι εσύ ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα επειδή μια φορά, κάποτε , προσπάθησες και δεν τα κατάφερες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καιρός πέρασε και σήμερα είσαι πιο μεγάλος και πιο δυνατός από παλιά. Αν ήθελες στ αλήθεια να απελευθερωθείς , είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσες να το πετύχεις. Γιατί δεν το δοκιμάζεις;  »

Μερικές φορές ξυπνάω με τη σκέψη ότι ο ελέφαντας μου, τελικά, κάποια μέρα το επιχείρησε και κατάφερε να ξεριζώσει το ξύλο. Τότε χαμογελάω και φαντάζομαι ότι το τεράστιο ζώο συνεχίζει να ταξιδεύει με το τσίρκο επειδή χαίρεται  να βλέπει τα παιδιά να διασκεδάζουν, αλλά χωρίς αλυσίδα.

( Χόρχε Μπουκάϊ , εικονογράφηση Γκούστι, εκδ. OPERA)

Κι όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας : Η ιστορία είναι αφιερωμένη στα παιδιά μου, που την άκουσαν εκατοντάδες φορές και κάθε φορά χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό

Στα « δικά μας » παιδιά μα πάνω απ όλα στους γονείς τους !!!

Καλό Σαββατοκύριακο  !!!